MANKE MURK

Met toestemming uitgever J. H. Kok te Kampen
„Maar daar gaat het immers om, jongen. Maak je dus niet bezorgd. Het gaat toch zuiver om de Waarheid en omdat ds. Lauwers deze niet volkomen verkondigt."
„Tenminste móet het daarom gaan, Pleuntje, maar je wéét nog niet, hoe groot het gevaar is, dat hier ook nog andere dingen bij komen, die het werk bederven en niet uit God zijn. Daar is geloof ik niets gevaarlijker, dan in den naam van den godsdienst ergens voor op te komen. Ons volk is daar althans zeer gevoelig voor en niet minder voor de oude kerk, die het lief heeft."
„En ben je mede aansprakelijk voor deze beweging ? "
„'k Heb geen enkele verplichting op mij genomen, doch mijn overtuiging steek ik nooit onder stoelen of banken, zooals je wel weet, en dus zal ik straks zeker partij moeten kiezen."
Hier werd hun gesprek afgebroken door de komst van Siderius.
„Wat hebben de jongelui weer een nieuws ; 'k zou maar naar binnen gaan, als ik jullie was, " lachte hij. Daarop plotseling een anderen toon aanslaande, vervolgde hij tegen Murk : „Wat hoor ik, willen jullie ds. Lauwers hier zien wèg te krijgen ? "
Dus zóóver was het gerucht van den vorigen avond nu reeds dóórgedrongen en met allerlei franje versierd. Een oogenblik raakte Murk in verwarring. Als er één ding was, waar hij nooit aan gedacht had, dan zeker dit. Hij, ds. Lauwers hier zien wég te krijgen ! En dat, waar hij altijd den diepsten eerbied voor het ambt had gehad en mede daarom Zondags nooit uit de kerk wegbleef.
„Hoe komt de boer daaraan ? " vroeg hij verbaasd.
„Kom, wees nu niet zoo onnoozel ; jullie hebt toch met elkaar vergaderd, om over den dominé en zijn preeken te spreken en een nieuwe beweging op touw te zetten ? Ik heb mij nooit zooveel met kerkelijke zaken bemoeid en elk mag gelooven wat hij wil, maar ik zou je toch aanraden hier wat voorzichtig te zijn. Vooreerst staat je voet onder allemans tafel en dan houd ik ook niets van die verdeeldheid. Waar moet het heen, als elk, die het met dezen of dien niet meer vinden kan, een kerk zal gaan bouwen ? Me dunkt, de menschen zouden hun geld in dezen duren tijd ook nog wel anders kunnen gebruiken."
„Ik denk er niet over een andere kerk te begeeren, " zei Murk.
„Maar jullie bent zeker toch bezig een beweging aan den gang te brengen, die daarop moet uitloopen. Gelijk ik je zeg, 't wordt een verscheurdheid in de gemeente, die doorgaat en , heel wat ellende met zich brengt, welke veel geld kost en waarmee je niets bereikt, anders niet dan een stuk of wat menschen, die meenen verongelijkt te zijn en gaarne een baantje hebben, ergens in benoemd worden, om dan verder wat zij heeten te gelooven aan anderen op te dringen en daar propaganda voor te maken."
„Maar denkt de boer dan, dat ik mij voor zooiets zou leenen ? " vroeg Murk, niet geheel zonder verontwaardiging. „Of denk je misschien, dat ik graag op het groene kussen wil ? "
„Dat geloof ik nog niet van je, maar of het daartoe niet komen zou, is een andere vraag, 'k Heb die gevallen wel eens meer beleefd. Naderhand kwam er dan wel eens spijt over hetgeen men begonnen had, maar dan was het te laat. Daarom waarschuw ik maar even. Maar kom, laten wij naar binnen gaan. De vrouw heeft de thee zeker al klaar, niet, Pleun ? "
En de daad bij het woord voegende, werden de klompen voor de pas geschrobde straat uitgedaan en ging Siderius naar binnen. Toch was hier de ontvangst niet als anders. D'r haperde iets. 't Gesprek wilde niet vlotten. Vrouw Siderius had het zoo druk met haar breiwerk, dat zij ternauwernood opkeek en zwijgend thee schonk. Murk kende haar en wist wat dit beteekende. De barometer stond slecht, — zooals de boer in zulke gevallen placht te zeggen, en daar ging ieder wel voor uit den weg.
't Was een groot karaktergebrek van de boerin, dat zij soms zichzelf niet beheerschen kon en dan, slecht gehumeurd, op haar gansche omgeving beslag legde, tot in een stroom van woorden ontlading kwam van het volle gemoed en de rust weerkeerde. Gelukkig werden deze buien bij het klimmen der jaren zeldzamer, doch als zij kwamen, schenen zij in heftigheid toe te nemen.
Ook nu deed zich zoo iets duchten. Al een paar keer had de boer getracht het gesprek weer aan te knoopen, doch telkens tevergeefs. Murk zat niet gemakkelijk, evenmin als Pleuntje.
„Heeft de vrouw vandaag iets noodig ? " vroeg Murk, om maar een einde aan dezen onaangenamen toestand te maken.
„Neen !" klonk het bits, onderwijl de breipennen nog eens zoo snel heen en weer gingen.
Maar Murk was ook een Fries, wiens geduld niet een el lang was.
„Dan gaat het over", sprak hij kort en dronk zijn thee, om weer te vertrekken.
Maar nu kwam het los.
„Je zult mij ook niet meer noodig hebben als klant ; menschen, die zulke groote dingen durven ondernemen, dat zij een dominé uit de gemeente wegjagen, hebben óók geen behoefte meer aan een kleine bestelling op „Lucht en Veld". — Daar, nu was het er uit.
(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen