Rondblik buiten de Grenzen

De komkommers zijn reeds lang goed. Maar van een „komkommertijd" kan op het gebied der buitenlandsche politiek eigenlijk niet meer gesproken worden. Wel zijn ministers en parlementsleden met vacantie gegaan, en ziet men gewichtige persoonlijkheden op courantenfoto's afgebeeld met Schillerhemd en sportpet, doch de tijd dat de diplomatieke winkel wegens seizoen-slapte gesloten kon worden, is voorbij. Daarvoor hangen er te veel belangrijke zaken in de lucht. En men kan er zeker van zijn, dat vele staatslieden de keus van hun vacantie-verblijf tegenwoordig niet alleen door de mooie natuur en de rustige omgeving laten bepalen. Menige vacantie-reis wordt voor onopvallende diplomatieke besprekingen benut, terwijl dezer dagen ook vele „wèl-opvallende.'' onderhandsche conferenties plaats vinden. Het resultaat daarvan worden we doorgaans wel gewaar, wanneer, na de vacantie-tijd, de ministers weer op hun departementen zijn teruggekeerd en de officieuse besprekingen het officieele stempel ontvangen.
We lazen de laatste dagen reeds herhaaldelijk over belangrijke besprekingen tusschen Duitschland en Engeland. Van Duitsche zijde was Hitler's afgezant kapitein Wiedemann een tweetal malen in Engeland, en de aanvoerder van een groote groep Britsche oudstrijders. Sir Jan Hamilton, was tijdens een reis door Duitschland de gast van Adolf Hitler. De Führer ontving de Engelsche autoriteit op zijn buiten te Berchtesgaden en had daar gelegenheid tot rustige besprekingen. Hamilton vertrok daarna per particulier vliegtuig van Hitler weer naar Londen. Dat wijst, dunkt ons, nogal op een goede verstandhouding. Over den aard der besprekingen is overigens weinig of niets uitgelekt. Wel hoort men spreken over een overeenkomst tusschen Duitschland en Engeland, ongeveer gelijk aan die, welke tusschen Londen en Rome tot stand kwam. Het Britsch-Italiaansche accoord maakt echter nog niet zooveel voortgang, dat men dit als voorbeeld van een nieuwe overeenkomst met Berlijn zou kunnen aanmerken. Feit is echter, dat Chamberlain's politiek er op gericht is, om ook met Berlijn goede vriendjes te worden. De zoo juist genoemde besprekingen kunnen dus in ieder geval wel als toenaderingspogingen worden aangemerkt.
Een even belangrijke als delicate opdracht ontving Lord Runcman, die namens Engeland als bemiddelaar naar Tsjecho-Slowakije is gegaan. Hij heeft genoeg tact en ervaring om van deze taak te maken wat er van te maken valt. Hij heeft zelf verklaard „de vriend van allen en de vijand van niemand" te willen zijn, en heeft reeds met verschillende vooraanstaande persoonlijkheden uit het Tsjechische rijk besprekingen gevoerd. Wat nog niet zeggen wil, dat hij met alle partijen reeds tot overeenstemming is gekomen. Integendeel ! Maar in ieder geval is de Engelsche bemiddelaar iemand, die over het minderhedenvraagstuk objectief èn met gezag oordeelen kan. Wanneer hij de situatie te Praag voorloopig onderzocht heeft, zal Runciman te Londen besprekingen gaan voeren, en dan weer naar Praag gaan, om zijn taak verder voort te zetten.
Ook rondom Hongarije wordt druk gediscussieerd. Roemenië heeft een decreet uitgevaardigd inzake de minderheden, waaronder dan speciaal de Hongaarsche minderheid in Zevenburgen moet worden verstaan. Er zijn hieromtrent besprekingen met Boedapest gaande. Hongarije heeft reeds eerder getracht aan de na-oorlogsche situatie te morrelen, en probeert nu voordeel te trekken van de in Tsjecho-Slowakije opgeworpen kwesties. Met en na den Anschluss is de toestand in midden-Europa wel wat veranderd. De verliezers uit den wereld-oorlog achten de kans schoon om een deel van de verliezen terug te krijgen. Hiertoe .heeft Hongarije zich aangesloten bij de as Rome—Berlijn en trekt daar nu reeds zekere voordeden van.
Het voorloopige decreet, dat de Roemeensche regeering thans uitvaardigde, staat aan de Hongaren in Zevenburgen het volle gebruik van hun eigen taal weer toe, zoowel in de kerk als in de school, terwijl ze zelfs, naast de Roemeensche, de Hongaarsche vlag mogen laten wapperen. De Hongaren tellen in Roemenië één millioen zielen, terwijl er ongeveer een gelijk aantal Joden en 600.000 Duitschers wonen. Ook voor hen gelden de gunstige nationaliteitsbepalingen. Dat de Joden er ook van profiteeren, zal men in Duitschland waarschijnlijk minder prettig vinden. Maar overigens kan men in Berlijn over Hongarije, dat zich steeds meer op Rome—Berlijn oriënteert, goed tevreden zijn.
De „besprekingen", welke tusschen Japan en Rusland worden gevoerd, kunnen niet verhinderen dat de gevechten voortgang hebben. Het grens-conflict dreigt zelfs tot een stellings-oorlog uit te groeien. Steeds grooter troepenmachten worden naar het betwiste gebied gezonden. En de Russen hebben de moderne strijdwijze — het ondernemen van luchtraids op de burgerbevolking — blijkbaar ook reeds in toepassing gebracht. De Japanners hebben nog niet op dezelfde wijze geantwoord, doch dienen overigens dapper van repliek. Volgens officieele berichten van Japansche en Russische zijde, doet elke partij niets meer dan eigen gebied van vreemde indringers zuiveren. Dat klinkt onschuldig genoeg. Maar de kwestie zit 'm juist in de omstandigheid, dat men het over en weer er niet over eens is wat „eigen" en wat „anderer" gebied is.
En intusschen blijft Japan ook in China groote activiteit aan den dag leggen. Groot opzien verwekte een Japansche aanval op de Fransche Kathedraal te Kanton. Van de honderden menschen die tijdens het bombardement van de stad in deze Kathedraal toevlucht hadden gezocht, werden er ruim 100 gedood en 160 gewond. De Kathedraal werd voor een groot deel vernield.
 

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen