De Catechismus van Calvijn.

ZONDAG 47.
Over de noodzakelijkheid van het gebruik der Sacramenten.
Vraag : Is het dan geen hoogmoed en laatdunkendheid, wanneer iemand meent de Sacramenten niet noodig te hebben, waar God ze ons juist tot ons nut gegeven heeft ?
Antw. : Ongetwijfeld. En wie zich moedwillig onttrekt aan het gebruik, omdat hij meent ze wel te kunnen missen, veracht Jezus Christus, verwerpt Zijn genade en bluscht den Geest uit.
Vraag : Maar welke verzekering van genade en rust der consciëntie kunnen de Sacramenten geven, als de goeden en de kwaden ze gelijkelijk ontvangen ?
Antw. : Al is het waar, dat de ongeloovigen en goddeloozen de genade, die hun in de Sacramenten aangeboden wordt, verijdelen, zoo volgt daar toch niet uit, dat de natuur en de werking der Sacramenten niet zou blijven bestaan.
Vraag : Hoe en wanneer bereiken de Sacramenten dan hun doel ?
Antw. : Wanneer wij ze met geloof ontvangen en er alleen Jezus Christus en Zijn genade in zoeken.
Vraag : Waarom zegt gij dat zóó, dat wij er Jezus Christus in moeten zoeken ?
Antw. : Om te kennen te geven, dat wij niet moeten blijven staan bij de zichtbare teekenen, om daarin onze zaligheid te zoeken, noch om ons in te beelden, dat er eenige kracht tot zaligheid in besloten zit. Maar wij moeten integendeel het teeken als een hulpmiddel ontvangen, dat ons regelrecht leidt tot den Heere Jezus Christus, om in Hem de zaligheid en het duurzaam geluk te zoeken.
Vraag : Aangezien het geloof daarbij noodzakelijk is, waarom zegt gij, dat zij ons gegeven zijn tot versterking van ons geloof, om ons de beloften Gods te verzekeren ?
Antw. : Het is niet voldoende, dat het geloof in ons begonnen is, het moet ook gevoed en onderhouden worden, en zelfs lederen dag groeien en in ons worden versterkt. En om nu het geloof te voeden, te sterken en het te doen wassen en toenemen, heeft God de Sacramenten ingesteld. Dat bedoelt Paulus, wanneer hij zegt, dat zij dienen „om de beloften Gods in onze harten te verzegelen”.
Vraag : Maar is het geen bewijs van ongeloovigheid, als de beloften Gods in zich zelve ons niet krachtig genoeg voorkomen, tenzij zij ons van een andere zijde bevestigd worden ? Antw. : Het is een bewijs van de kleinheid en onvolkomenheid van het geloof, waaraan de kinderen Gods lijden, die evenwel niet ophouden geloovigen te zijn, hoewel zij het nog maar héél zwak en niet volkomen zijn ; want zoolang wij in de wereld zijn, zijn er altijd de overblijfselen van wantrouwen in ons vleesch en daarom moeten wij ons oefenen en altijd voortvaren en nieuwe vorderingen maken om bij de beloften Gods te leven en te sterven.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen