MANKE MURK

Met toestemming uitgever' J. H. Kok te Kampen
Maar daarmede zou hier de zaak niet tot een oplossing zijn gebracht. Wèl werd dan de gemeenschap verbroken, maar niet de breuk geheeld. Wèl getoond, niet bevreesd te zijn of te willen buigen voor de macht van het geld, maar daarmede geen poging aangewend, om in rechte sporen te leiden, wat dreigde vast te loopen. Heette dit nu 't optreden van een Christen ? Kon dit genoemd worden een ijveren voor het Koninkrijk Gods ? Of was het een zoeken van eigen eer ?
„Leert van Mij, dat Ik zachtmoedig ben en nederig van harte". Wat klonk dit eenvoudig en hoe had de Heiland in de geheele openbaring van Zijn heilig leven temidden eener vijandige wereld, die Hem niet verstond, dit woord in practijk gebracht jegens allen, overal. Doch hoe moeilijk bleek het, om daaraan te voldoen. Omdat het de dooding van eigen natuur betrof, al wederom geheel en overal, de verloochening van zichzelven en het ten offer brengen van eigen wil en begeerte en persoonlijkheid desnoods.
En weer vroeg Pleuntje:
„Hoe moet het hier dan. Murk? ”
Doch het volgende oogenblik werd hun aandacht door iets anders afgeleid, 't Was de boer, die in opgewonden toestand met een smak de deuren in het huis dichtwierp, om in de frissche lucht verademing te zoeken. Daar stonden Pleuntje en Murk nog altijd niet wetend wat te zullen doen, doch de verschijning van den boer besliste.
„De duivel is voor een enkelen keer weer losgebroken", bulderde hij, en schopte met geraas een blikken emmer, die hem in den weg stond, aan den kant, zoodat het klonk, alsof er een groot onheil gebeurde. Daarop liep hij, zonder verder een woord te spreken, blijkbaar ook zonder te weten wat hij wilde, het land in. Hij was zichzelf ternauwernood meester.
„’t Spijt me, dat ik hier geweest ben en al deze ellende door mij gekomen is", zei Murk. „Je moet naar binnen gaan, Pleuntje, en zien hoe het daar staat. Misschien, dat de vrouw behoefte aan je heeft en in elk geval verwacht ik, dat haar toorn bedaard is. Mocht het niet zoo wezen, welnu, dan geef je mij vanavond nog kennis en wij zullen dan zien, wat ons te doen staat. Doch voor het oogenblik is, geloof ik, daar je plaats”.
„En jij dan. Murk? ”
„Ik moet naar huis. 'k Moet nadenken over alles, wat hier gezegd is en 't dan verder in Gods hand geven. Die wijsheid en licht moet schenken”.
„Kom je dan niet weer op „Lucht en Veld”?
„Ik geloof niet, dat deze geschiedenis hiermede afgeloopen is, maar voor het oogenblik lijkt het mij beter, dat ik ga”.
Toen duwde hij haar zacht in de richting van de openstaande deur.
„Dag, Pleun", zei hij, en, na den omgeschopten emmer weer op zijn plaats te hebben gezet, gaf hij den hit een tik met de zweep en vertrok. Nog nooit was hij met zijn wagen zóó van de boerderij weggereden. Werd dit het begin van een blijvende scheiding, en — was dit nu ter eere Gods?
Vervuld van allerlei tegenstrijdige gedachten reed hij huiswaarts.

Zestiende Hoofdstuk.
Niet zelden komen in een menschenleven van die onverwachte gebeurtenissen, welke een geheele wending aan dat leven geven. Vooral wanneer het langen tijd in het teeken van kalme rust heeft gestaan, kan het gebeuren, dat plotseling een storm opsteekt, die het levenshuis tot in de grondvesten doet beven, terwijl het dan tevens uitkomt of het op zand of op een steenrots gebouwd is.
Zoo zou het ook gaan met Murk.
Zonder eenig kwaad te vermoeden had hij den weg naar zijn woning ingeslagen, intusschen nadenkende over het tooneel, dat zich op de boerderij had afgespeeld en dat, naar hij hoopte, geen verdere gevolgen zou hebben. Hij kende z'n klanten en boven alles de bewoners van „Lucht en Veld". Morgen waaide de wind allicht uit een anderen hoek. Eerst zou dan de omgang nog wel wat stijf zijn, maar gewoonlijk duurde het niet lang of het ijs werd gebroken en dan zocht de boerin dubbel en dwars weer te vergoeden, waarin zij zich aan iemand mocht hebben misgaan. Zoo zou het nu weer wezen en daarmede deze onaangename geschiedenis afgedaan zijn. Aldus was de slotsom van Murk's gedachten, toen hij meer en meer zijn woning naderde.
Hoe dichter hij nu bij huis kwam, hoe meer het hem opviel dat hij de aandacht scheen te trekken. Hier en daar stonden kleine groepjes druk pratend bij elkaar, om evenwel aanstonds het gesprek te staken, wanneer hij naderbij kwam. En wel werd hij als altijd gegroet en zijn vriendelijk „goeden avond" beantwoord, maar toch scheen het anders dan gewoon. Vooral bleek dit in de Kerkstraat. Als steeds, stond men daar op den uitkijk, Klaske en Gelske, en ditmaal ook Jurjens Griet, terwijl uit alles bleek, hoe druk men het had. 't Was bepaald belangrijk nieuws.
Met kleine trippelpassen liep de hit voort, den kop gebogen, omdat hij naar den stal verlangde. Reeds van verre kon het ijzeren hoefbeslag op de straatsteenen worden gehoord, het welbekende geluid als teeken zijner nadering. Juist had Klaske in heftige taal haar ongenoegen te kennen gegeven, dat Douwe altijd van alles werd uitgesloten. Als er leêlijke karweitjes te doen waren, die een ander niet verrichten wilde, dan kon men hem gebruiken, doch overigens had men hem niet noodig.
(Wordt vervolgd.)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen