Een aanklacht?

De wereld is tegenwoordig vol van aanklachten. Zij worden beluisterd in allerlei kringen en in allerlei talen : En niet zelden worden zij uitgesproken in de meest hartstochtelijke bewoordingen en ten aanhooren van een onafzienbare menigte.
Noch het een, noch het ander was echter het geval bij de aanklacht hier bedoeld. Het was geen felle uiting van een hartstochtelijk spreker, doch een bewogen woord van een 77-jarig grijsaard. Ook was het niet ten aanhooren van een groote schare toehoorders, doch slechts in het bijzijn van een tweetal huisbezoekers.
Een stille straat en halverwegen daarvan een smalle ingang verleenen toegang tot een nog stiller hofje. En op dit stille hofje is het dat de weg uitgeloopen is, welken onze krasse grijsaard nu 77 jaar bewandeld heeft. Plet eerste gedeelte van dien weg was overgoten door het blijde licht van een gelukkig, christelijk huwelijksleven. Op 40-jarigen leeftijd werd hij echter weduwnaar en finantiëele omstandigheden waren aanleiding dat het gezin tenslotte uit elkander ging en hijzelf tijdelijk in het buitenland vertoefde. Als vakman kwam hij vervolgens hier te lande bij den modernen bond terecht, hoewel hij dezen later weer den rug heeft toegekeerd. Intusschen had zijn omgeving hem zoodanig beinvloed, dat de band met de Kerk aanvankelijk losser en later nagenoeg geheel verbroken werd. En waar het vroeger zijn gewoonte was om met de schare op te gaan naar Gods Huis, is het Godshuis en alles wat daarmede verband houdt, hem geheel vreemd geworden. Thans nijgt zijn levenszon reeds ter kimme en vertoeft hij als een verloren en afkeerig zoon ver van God en het Vaderlijk Huis.
In de stilte van de avonduren wordt hij door ons huisbezoek weer bepaald bij de dingen die niet vergaan en wordt hij gewezen op het ééne noodige. En het is tijdens dit gesprek dat hij met een bewogen stem tot ons zegt : „Had men mij, zooals vanavond, maar eens wat meer op deze dingen gewezen, dan was het misschien nooit zoover met mij gekomen. Maar nimmer sprak men hierover met mij en nu gevoel ik hel, dat het zoo moeilijk is om thans weer tot verandering te komen".
Eenerzijds was het waarschijnlijk niet direct als een aanklacht bedoeld, maar zijn deze woorden daarom geen aanklacht ? Is in onze Hervormde gemeenten het huisbezoek wel zooals het behoort te zijn ?
Zoo langzamerhand krijgen wij bij ons huisbezoek wel eenig idee hoe het daarmede hier en elders gesteld is. Wij treffen immers naast de menschen welke reeds langer in onze wijk woonachtig zijn, ook gezinnen aan die betrekkelijk kort geleden uit andere stadsgedeelten of uit andere plaatsen overgekomen zijn. En dan is de algemeene indruk welke wij ontvingen, niet bepaald rooskleurig. Wij willen liever maar niet het aantal jaren noemen dat sommige gezinnen, die toch èn door doop èn door belijdenis tot de Hervormde Kerk behooren, zonder eenig huisbezoek gebleven zijn.
Er is een gezegde dat luidt : Ieder land heeft de regeering welke het verdient. Zou er met eenige wijziging ook niet gezegd kunnen worden : elke gemeente heeft het huisbezoek hetwelk zij verdient ? Wel is het woord „verdienen" in dit verband niet direct het juiste woord, maar u begrijpt de bedoeling. Wanneer de gemeente werkelijk doordrongen \Aas van haar roeping, welke niet alleen bestaat in de getrouwe opkomst onder de prediking des Woords, maar ook in het daadwerkelijk deelnemen aan den arbeid in het Koninkrijk Gods, dan zou o.a. het huisbezoek zeer zeker een geheel ander beeld te aanschouwen geven. Dan zoude; i, vooral ook in de groote steden, de predikanten niet te vergeefs uitzien naar voldoende hulp voor den wijkarbeid, terwijl deze thans vaak zoo onvolkomen kan plaats vinden. En dan zou er ook op de dorpen misschien nog meer aan huisbezoek kunnen gedaan worden dan op het oogenblik het geval is.
Wat onze Hervormd Gereformeerde menschen betreft, zou er ook hier en daar niet het gevaar aanwezig zijn dat men alleen maar oog heeft voor het persoonlijk geestelijk welzijn en daarbij vergeet dat ook het welzijn van de gansche Kerk ons na aan het hart moet gebonden zijn. En dit niet in de allereerste plaats ter wille van de Kerk zelf, maar uit gehoorzaamheid aan en ter eere van Hem die Zich een gemeente op aarde vergadert en ook het afgedwaalde en verlorene zoekt.
De 77-jarige grijsaard in zijn schamele woning op het stille hofje moge door ons allen gezien worden, zooals de apostel Paulus eens den Macedonischen man aanschouwde, die het hem toeriep : „Kom over en help ons !" En Paulus gaf aan die roepstem gehoor. Zal ook deze roepstem, die niet van uit de verte doch in ons midden weerklinkt, gehoor ontvangen ?
Het is goed dat er 's Zondags getrouwe opkomst is onder het geklank van Gods Woord, zoodat bij het uitgaan der Kerk de gevulde straten er van getuigen : de Kerk gaat uit. Maar dan behoort ook in anderen zin de Kerk in de week „uit te gaan". Uit te gaan, o.a. op huisbezoek om ook hierin iets te doen zien van een volgen van Christus. Opdat ook de Kerk in den letterlijken zin Christus' woord kan overnemen : „Zie, Ik sta aan de deur en Ik klop.”
De zoo bij uitstek voor huisbezoek geschikte avonden naderen weer. Zal er ook in onze gemeenten een Kerk zijn die uitgaat, al kloppende ?
 

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen