MEDITATIE

Het Evangelie van Johannes heeft ons vele gebeurtenissen uit het leven van den Heere Christus medegedeeld, welke wij bij de andere Evangelisten niet vinden opgeteekend.
Een daarvan is het verhaal, waaruit wij bovengeschreven tekst overgenomen hebben. Het is een woord, waar wij zoo gemakkelijk overheen kunnen lezen en dat juist van een aangrijpenden inhoud is, omdat er zoo volkomen in uitkomt de gehoorzaamheid van den dierbaren Zaligmaker aan Zijn hemelschen Vader, naar al wat Deze Hem heeft opgedragen te volbrengen tot heil van zondaren. Zelfs klinkt dat getuigenis : „En Hij moest door Samaria gaan", even wat vreemd in onze ooren, omdat Samaria niet zoo heel gunstig bekend staat.
Wij vernemen dan, dat de Heere Jezus het gebied van Judea heeft verlaten en dat Hij wederom henengaat naar Galilea, waar Hij eenige wonderen en teekenen reeds heeft verricht.
Hadden we daarop nu gelezen: „En Hij ging door Samaria", dan vonden we dit gewoon, maar de Heilige Geest heeft het met opzet anders laten weergeven door te vermelden, dat de Borg en Middelaar door de landstreek van Samaria moest gaan. Op dit „moeten" hebben wij wel den nadruk te leggen en houdt dit voor ons een geheel eenige beteekenis in.
Hieruit blijkt zoo, dat de wegen des Heeren hooger zijn dan onze wegen, hoe Zijne gedachten gansch verschillen van onze gedachten, hoe wonderlijk en onnaspeurlijk menigmaal de almachtige God is in Zijn arbeid en trouw tot de redding van diepverloren zondaren.
We hebben in dat „moeten" van den Zone Gods een „heilig moeten" op te merken en hier behaagt het den Heere ons een ontsluiering en openbaring van Zijn heilsgeheim te willen schenken. De Christus was in deze wereld ingetreden om den wil van Zijn Vader in de hemelen te volbrengen en overal waar Deze Hem uitzendt, worden er zondige menschen teruggeleid tot het Koninkrijk Gods, want in de veelheid Zijns Volks ligt des Konings heerlijkheid.
Zoo zijn er dan ook in Samaria verordineerd tot het eeuwige leven, deze moeten ook als de gegevenen des Vaders aan Hem weer overgedragen worden, daarvoor is tevens het dierbaar lijden en sterven van Jezus Christus tot een volkomen schuldrantsoen noodzakelijk en daarom — moest Hij ook door Samaria gaan.
Neen, Judea zal geen voorrang boven Samaria bezitten, bij den Heere is geen aanneming des persoons, al waren de Samaritanen dan geen echte Joden als van Jeruzalem en omgeving, die zich zoo gaarne er op beriepen het ware zaad Abrahams te zijn, de Heere zal er van die Samaritanen eveneens uit de duisternis trekken tot Zijn wonderbaar licht, ze zullen ook komen van het Zuiden en van het Noorden en met Hem aanzitten aan Zijne hemelsche Tafel en daarom — Hij moest door Samaria gaan.
Zoo verklaart de Heere Christus aan Zijn verbaasde discipelen, die liefst evenmin gemeenschap met de Samaritanen willen hebben : „Mijne spijze is, dat Ik doe den wil Desgenen, Die Mij gezonden heeft en Zijn werk volbrenge. Zie Ik zegge u, heft uwe oogen op en aanschouwt de landen, want ze zijn alreede wit om te oogsten". Welnu, als het dan naar 's Heeren eigen woord er zoo in dat gebied voorstond, moest Hij dan niet door Samaria gaan en kwam Zijn Vader Hem daar niet te stellen tot Zijn Lof en Eere op aarde.
Daar kwam dan eene vrouw uit Samaria om water te putten. Verbindt dit getuigenis van Johannes maar met het bovengeschreven woord en dan hebben we in ontroering en ontzag den raad des heils van den hoogverheven God te aanbidden, want het gaat hier om de behoudenis van deze ééne zondares, dus weer van een enkel, alles verbeurd hebbend mensch.
Zooveel moeite en zorgvuldigheid maakt de Heere Christus voor deze ééne vrouw, zooveel opzoekende liefde legt Hij voor haar aan den dag, dat is Zijn heilig moeten, dat Hij Samaria niet overslaat, maar ook met haar te doen heeft als een schaapke van een anderen stal dan die der Joden te Jeruzalem of van het overige Judea.
Zoo'n zondares, die haar leven niet onberispelijk heeft doorgebracht, wil de Heere daarmede te doen hebben ? Juist, doch wat getuigt de Heilige Schriftuur ? „Ik ben niet gekomen om te roepen rechtvaardigen, maar zondaren tot bekeering". Tollenaren en zondaren, krachtig van den Heere Jezus aangegrepen, hun schuld en misdaad Hem leerende belijden, gereinigd in het bloed der verzoening des Kruises, zij worden de schare gemaakt, die in de hemelen zal staan voor den troon der genade, grootmakende het Lam, Dat geslacht is.
Er bestond eveneens in Samaria een stil verlangen en een uitzien naar de komst van den Messias, wanneer Hij eens in het midden van hen zou worden bevonden, opdat zij Hem zouden vreezen en eeren. Waarlijk, de Heere heeft er overal, die de vertroostingen Israels zijn verwachtende en die op Zijne zaligheid met innig verlangen uitzien.
Die vrouw uit Samaria zegt zelf: ,, Ik weet, dat de Messias komt, Die genaamd wordt Christus, wanneer Die zal gekomen zijn, zoo zal Hij ons alle dingen verkondigen". Hoe eerlijk en zuiver is die bekentenis van haar omtrent den Verlosser Israels.
Welgelukzalig, wanneer er een oprechte begeerte in het harte geboren mag zijn naar de komst van den Heere Christus, als het mag wezen door den Heiligen Geest: „U zoekt mijn hart", wanneer Hij noodzakelijk geworden is als Borg en Middelaar tot eene eeuwige verlossing der ziele, ja, dan is er een werk des Heeren aan het harte geschonken en zal Hij gewisselijk komen met Zijn vrijmakende genade, want Hij weet Zijn tijd om Zijn arm Sion genadig te zijn.
En Hij moest door Samaria gaan. Ook voor die vrouw. Doch wat lezen we later omtrent Zacheüs, als de Heere door Jericho zal gaan ? Dat zelfde heilige moeten van den Zone Gods. Immers Hij betuigt tot dien overste der tollenaren, ook een zondig mensch, precies als die zondares uit Samaria : ,,Zacheüs, haast u en kom af, want Ik moet heden in uw huis blijven". Hoe had deze man eveneens mogen uitzien naar den Heere en Zaligmaker.
Maar wat is er nu nog meerder aan dat heilige moeten des Heeren om door Samaria te trekken, verbonden ? Dit, dat de raad Gods verheerlijkt wordt aan die vrouw en zoovele anderen der Samaritanen, welke Christus Zich komt toe te eigenen. Zij mag het middel in Gods hand zijn voor hare medegenooten.
Wat is dat groot en heerlijk, als een middel Gods verwaardigd te worden tot het heil en de zaligheid van medezondaren. Worden die naar den Heere getrokken op 't getuigenis van de vrouw : „Is Deze niet de Christus ? ", dan werkt de Heilige Geest het in hen uit, dat ze gelooven mogen in des Zaligmakers woorden en aanwijzingen.
Welk een algeheele verandering heeft dit in het gedeelte van Samaria gegeven, waar die vrouw woonde. Levende getuigen gemaakt te zijn en geheeten te worden van Jezus Christus en te verkondigen wat Hij uit vrije ontferming aan hunne harten heeft gedaan, Zijne leidingen en bestieringen te aanbidden, Hem gehoorzaam te leeren zijn in alle dingen.
„En Hij moest door Samaria gaan". De Heere geve, dat ook wij meerdere kennis ontvangen mogen hebben aan dat heilige moeten van den Heere en Behouder om ook tot onze zondige harten te hebben moeten komen uit louter genade, dat is „om niet”.
Want daar ligt in besloten het uitverkoren zijn naar de voorkennisse Gods, des Vaders, hetwelk Christus Jezus vervult om Zijn uitverkorenen en beminden bijeen te vergaderen in Zijn hemelsch Koninkrijk. Het doe onze harten belijden :
„Dan zingen zij, in God Aan Hem gewijd; Van 's Heeren wegen. Want groot is 's Heeren Zijn majesteit. Ten top gestegen". verblijd; heerlijkheid, Psalm 138 : 3a.
Dordrecht
Alers

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen