De haat van den Mohammedaan tegen het Christendom.

Ds. P. M. Legêne vertelt in zijn boekje : »Waar Mohammed regeert« (blz. 26) het volgende :
»Een jaar lang was hij gekomen, de jonge Mohammedaan. Avond aan avond had hij op de bank gezeten en geluisterd naar het Evangelie. Hij had ook anderen meegebracht, jonge, zoekende zielen. Het was een lange rij geworden, en wij verheugden ons ten zeerste over den ernst, waarmede zij luisterden en hun vragen stelden. Toen had hij het besluit genomen : hij wilde Christen worden. Dat was geen gemakkelijk besluit, want niet alleen was zijn vader een fanatiek Mohammedaan, maar geheel zijn familie behoorde tot de vooraanstaanden in den godsdienst. Hij was 21 jaar en woonde nog in bij zijn ouders. Wij vermaanden hem, vóórdat hij gedoopt werd, met zijn ouders daarover te spreken. Hij zeide, dit ook gedaan te hebben erf hun toestemming te hebben gekregen. Zoo werd hij gedoopt en kwam geregeld naar de kerk.
Later bezochten wij eens zijn ouders. Hij was zelf dien dag niet thuis. Ons gesprek liep over hun zoon ; alles ging goed, tot op een gegeven oogenblik, toen wij, zonder te denken, dat alléén zijn moeder van zijn doop afwist, het woord „Christen" noemden. Nauwelijks had de man dit woord gehoord, of hij sprong op, greep zijn beide ooren met zijn beide handen vast, trok deze met wild geweld lang uit en riep als een krankzinnige : »Genade, genade ! Ik wist niet, dat ik met een Christen-hond samengewoond had ! Genade, genade ! De jongen, die mij dit heeft aangedaan, moet sterven !"
Het was vreeselijk om aan te zien, zooals hij zich aanstelde ; en het was duidelijk, dat hij overtuigd was een doodzonde te hebben gedaan, die alleen kon worden afgewasschen met het bloed van zijn zoon. De familie werd bij elkaar geroepen en er werd raad gehouden. Zij loerden op den jongeman om hem den misdadiger, te grijpen en hem de straf voor zijn misdaad te doen ondergaan of hem te dwingen zijn Christen-zijn te herroepen.
Wij vonden hem echter eerst, en vertelden hem de vreeselijke situatie. Van ontroering en schrik zakte hij haast in elkaar, kon nauwelijks spreken. Hij stamelde een gebed tot den Heiland en bad om kracht sterk te blijven. Wij waarschuwden hem om nu niet naar huis te gaan, maar te wachten tot zijn vader was bedaard. Doch hij zeide, dat het hem onmogelijk was om één dag te leven onder den vloek van zijn vader. Hij moest gaan en trachten dezen te kalmeeren en te verzoenen. Doch hij zou in geen geval den Heere Jezus verloochenen.
Zoo ging hij dan henen, 't Was wel de moeilijkste gang van zijn leven. Wij keken hem na met de innige bede in ons hart : »Heere Jezus, wil hem bijstaan en wil alles nog ten goede leiden«.
Onderweg werd hij gegrepen. Met een mes 00 zijn keel dwongen zij hem een brief te schrijven, dat hij uitgetreden was uit de Christelijke Kerk. Een familielid bracht ons even later dat papier.
Een langen tijd zagen wij hem niet meer ; hij werd voortdurend en overal bewaakt. Later ontmoetten wij hem een enkelen keer, en ofschoon hij nooit alleen was, zag hij kans ons een papier in de hand te duwen, waarop de woorden stonden : »Mijn hand alleen heeft het geschreven, niet mijn hart ; ik houd vast aan Jezus !"
Spoedig daarna trouwde hij met een Mohammedaansch meisje. De huwelijken worden steeds door de betreffende ouders geregeld, en de jonge menschen hebben daar weinig of niets tegen in te brengen. Nu zat hij vast aan twee kanten. En langzamerhand werd hij zóó beïnvloed, dat ook zijn hart voor Jezus gesloten was. En al werd hij nooit een echte Mohammedaan, een Christen was hij ook niet meer.
En gelijk deze jongeman zijn geloof moest verloochenen, zoo zijn er velen heengegaan, die niet meer terug kwamen«.
 

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen