Rondblik buiten de Grenzen

Het is reeds eenigen tijd geleden, dat tusschen Engeland en Italië een „accoord" tot stand kwam. De inwerking treding er van liet echter steeds op zich wachten. Eerst moest, zoo was in het accoord overeengekomen, een bevredigende oplossing bereikt zijn inzake de terugtrekking van Spaansche vrijwilligers uit Spanje. Het schijnt, dat die bevredigende oplossing thans verkregen is. Het accoord werd althans nu officieel geteekend en van kracht verklaard.
Er zijn in den loop der laatste maanden dan ook inderdaad rond tienduizend Italiaansche soldaten uit Spanje teruggeroepen. Bijzonder groot is dit getal niet. Het blijft verre beneden dat van de Italiaansche „vrijwilligers", die nog onder Franco zijn blijven strijden. En wanneer het waar is, gelijk door betrouwbare couranten wordt gemeld, dat de teruggeroepen tienduizend in hoofdzaak zieke en gewonde soldaten zijn, kan al heel moeilijk van een „bevredigende evacuatie" gesproken worden.
De oorzaak, dat het Britsch-Italiaansche accoord nu eindelijk van kracht geworden is, zal dan ook wel in München gezocht moeten worden, Mussolini heeft toen, op verzoek van Engeland, de rol van vredesstichter gespeeld, en daarvoor incasseert hij nu de belooning, welke hem, gelijk aanstonds werd verondersteld, daarbij in het vooruitzicht is gesteld.
Het Britsch-Italiaansche accoord omvat, gelijk we destijds hebben gememoreerd, een groot aantal punten, welke voor een goede verhouding tusschen beide landen van groote beteekenis moet worden geacht. Maar voor Italië is thans wel het meest urgent, dat de touwtjes van de Londensche geldzak geopend worden. Reeds al te lang naar zijn zin, heeft Mussolini op de Engelsche leeningen moeten wachten. Hij heeft geld noodig. Veel geld. En dan komt men, na langer of korter tijd, toch weer in Londen terecht.
Ook het bezoek, dat Koning Carol aan Londen bracht, bewijst dat het Engelsche Pond nog steeds een belangrijke macht in de politieke wereld beteekent. Koning Carol is een wonderlijk heer. Hij regeert Roemenië op dictatoriale wijze en laat zich daarbij dikwijls door plotselinge grillen en invallen leiden. Eenigen tijd terug, verwierf hij zich de sympathie van het Nat. Socialistisch Duitschland door felle anti-semitiesche maatregelen. Of liever : hij liet deze maatregelen nemen. Toen ze niet best uitvielen, gooide Carol het roer weer om. Er bestaan voor Roemenië ook belangrijker zaken dan Duitsche sympathie. Een Duitschland, dat de door Versailles getrokken grenzen omver haalt, is voor Roemenië ook eigenlijk een ongeschikt bondgenoot. Een niet onbelangrijk gebiedsdeel heeft deze Balkenstaat immers zelf aan Versailles te danken. Bovendien heeft het nu voor de exploitatie der rijke petroleumbronnen geld noodig. Veel geld. En dan Zie boven !
Engeland kent de waarde van het geld. En het weet van wachten, Mussolini en Koning Carol hebben den weg naar Londen leeren gaan. Prins-regent Paul van Yoego-Slavië zal eerstdaags ook het Kanaal oversteken. Zullen zij straks door vertegenwoordigers van Japan gevolgd worden ? Daar rekent men te Londen min of meer op. Nog dezer dagen heeft Chamberlain de oppositie er op gewezen : wanneer Japan straks voldoende Chineesche gebieden onder controle heeft gekregen, zal het aan den „opbouw" willen beginnen. Maar de bloedige oplossing van het „conflict" vraagt van Japan ontzaglijke financieele offers. Voor een economische herbouw van het platgeschoten China zullen wederom Engelsche Pounds onontbeerlijk zijn.
Duitschland maakt bij dit alles geen goede beurt. Direct na de bekrachtiging van het Britsch-Italiaansche accoord werd officieus bekend gemaakt, dat noch Engeland noch Frankrijk er aan denken, om koloniaal gebied aan Duitschland af te staan. Nu niet en in de toekomst niet.
Nu zijn dergelijke verklaringen natuurlijk slechts verklaringen. We hebben wel afgeleerd om daar al te veel waarde aan te hechten. Toch zijn het voor Duitschland wel zeer onprettige verklaringen. Men doet het in Berlijn vaak voorkomen, alsof het koloniale probleem reeds bijna opgelost is. En nu komen Parijs en Londen verzekeren, dat zij niets aan Duitschland zullen afstaan.
Het moment voor deze bekendmaking was goed gekozen. Rome, dat juist goede zaken met Londen had gedaan, kon nu moeilijk openlijk tegen deze verklaring ageeren. Alleen de Duitsche pers liet dus nu slechts protesten hooren. Ook zij had en heeft op dit oogenblik echter andere zorgen aan 't hoofd. Zij moet de Joden-vervolgingen trachten goed te praten. Zoowel voor het buitenland als voor eigen volk. En geen van beide is makkelijk. De Vereenigde Staten hebben voorloopig hun Ambassadeur uit Berlijn teruggeroepen, bij wijze van protest tegen de misdadige behandeling der Joden, waarop ook Berlijn zijn Ambassadeur uit Washington terug riep. Doch ook in Duitschland zelf worden ernstige protesten tegen de Pogrom openbaar. (En natuurlijk worden er nog meerdere niet openbaar !) Vooraanstaande partijgenooten zouden zelfs het onmiddellijk aftreden van dr. Goebbels geëischt hebben. Daarnaast wordt echter bericht, dat deze Minister van Propaganda 5oo "openbare vergaderingen over het Jodenvraagstuk in voorbereiding heeft. Alleen reeds voor Berlijn.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen