MANKE MURK

Met toestemming uitgever J. H. Kok te Kampen
En toen volgens de verklaring van den dokter de dag van de crisis daar was, had de dominé reeds herhaaldelijk blijken van zijn belangstelling gegeven. Heel de plaats was er vól van. Nog nooit werd bij menschenheugenis een gemeentelid zóó trouw bezocht als Murk, terwijl elk zich met hem bemoeide. Vrouw Kalma had wel werk met naar de deur te loopen. „Niemand meer toelaten, dan hoogst noodzakelijk is" — had de dokter gezegd, en er waren slechts twee, die hierop een uitzondering maakten. Dat waren ds. Lauwers en Pleuntje. Wat daar toen die laatste uren vóór het allesbeslissende oogenblik doorworsteld werd, is eerst later bekend geworden ; doch het is een feit, dat men elkander vond voor den troon van God. Van dien God, die immers alleen helpen kon. Toen heeft ds. Lauwers met de twee vrouwen zacht gebeden, zooals hij nog nooit gedaan had, doch hij zélf was het ook niet, die bad, maar de Geest bad in hem.
En toen kwam dat onverwachte. Toen werd de kranke plotseling stil, om in een diepen slaap te vallen. Allen schrokken, omdat zij meenden, dat het leven vlood en de adem ophield. Maar toen daarop de borst zich langzaam bleef dóórbewegen, kwam allengs de bijna vervlogen hoop opnieuw opleven. Tegen den avond kwam de dokter voor de derde maal dien dag binnen en zag den dominé met Pleuntje en Jurjen als met ingehouden adem neerzitten.
Verrast keek hij in de bedstede en nam aandachtig den patiënt op. Diep neergebogen, legde hij het oor te luisteren naar de zwakke ademhaling. Toen draaide hij voorzichtig de deur op een kier en sprak met verheerlijkt gelaat tot de aanwezigen, die in gespannen verwachting dit onderzoek gadesloegen : „Goddank !"
Vanaf dit oogenblik nam de beterschap toe, doch gebeurde er ook nog iets anders. Wat het was, konden de menschen moeilijk in woorden brengen, maar vanaf den Zondag, daarop volgende, werd het een onderwerp van algemeen gesprek. Oude Keimpe, de doodgraver, was de eerste, die er van sprak, toen hij den volgenden morgen Bouma het kerkpad zag opkomen en het kerkhof betreden om de familiegraven te inspecteeren.
„Wat dacht je gistermorgen van onzen dominé ? " vroeg hij den ouderling.
Daarop zette deze zich op de rustbank onder den treurwilg neder, kuchte een paar maal, ten teeken, dat iets heel gewichtigs op komst was, en zei toen : „'t Was iets anders, dan anders, Keimpe. Hoe denk jij daar over ? "
„'k Ben van hetzelfde gevoelen. Daar sprak een heel andere geest uit de preek. De mensch was meer op den achtergrond en God op den voorgrond". „Dat óok, en dan nog iets anders, Keimpe. Ik kreeg zoo den indruk, dat dood en eeuwigheid voor ds. Lauwers andere begrippen waren, dan tot nog toe".
„Zou hij dat bij het ziekbed van Murk hebben geleerd? "
„'k Zou dat niet durven zeggen, maar wèl weet ik, dat hij daar vaak geweest is en er soms diep ontroerd weg kwam, vooral door het stille geloofsleven van vrouw Kalma bijzonder getroffen".
„Vrouw Kalma is een kind Gods, door lijden geheiligd, maar dieper dan menigeen ingeleid in de Waarheid ; en 't is volstrekt geen wonder, dat dit den dominé tot nadenken bracht. Elk, die met haar in aanraking komt, voelt iets vreemds, dat zoo niet gezegd kan worden, doch weldadig aandoet".
„Voor een groot deel 't werk van Murk, Keimpe". „Voorzoover God zich van middelen bedient, doch in de eerste plaats van den Geest des Heeren. Deze is het, die^ in al de waarheid leidt, die van zonde en gerechtigheid en oordeel overtuigt, die de hand des geloofs op het offer van Christus leert leggen en die aan het hart de verzekering schenkt van het kindschap Gods".
„Als ds. Lauwers daar nog eens een prediker van worden mocht".
„Bij den Heere is geen ding te wonderlijk. Hij is altijd gevonden van degenen, die naar Hem niet vraagden, en tot een wederstrevend volk ze^t Hij.: „Zie, Ik ben uw God".
„Wat zou het voor hem zelf in dé eerste plaats, maar dan óok voor de gansche gemeente heerlijk zijn, als het bij hem tot deze belijdenis komen mocht".
„Wie weet, welke dingen ons te wachten staan. Als het volk des Heeren maar meer biddende was, óók voor zijn geestelijke leidslieden, en het alleen van den Geest des Heeren verwachten ging".
„'k Ben blij, dat je daarover begonnen ben te spreken, Keimpe", hernam Bouma. „Ik geloof, dat in dien weg méér zegen te wachten is dan van zoo'n vergadering, als wij onlangs gehouden hebben. Daar heerschte een verkeerde geest".
„Precies mijn gevoelen, 'k Voelde ook, dat het verkeerd ging en was blij, dat er geen besluiten vielen. Misschien, dat God langs geheel anderen weg wel ongedachte uitkomst geeft".
„In elk geval, de preek van gister doet iets verwachten en hopen".
„En heb je ook van Murk gehoord ? "
„Gister nogal wat erg veel aanloop gehad en daardoor had hij hoofdpijn, maar anders lijkt het heel goed. Zonder bijkomende dingen is het gevaar geweken, heeft dokter gezegd".
„Niet minder 'n wonder van Goddelijke almacht". „Dat moet de dominé óok verklaard hebben”.
(Wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen