Vrouwen in Papoea-land.

Van de Papoesche vrouwen zou men zoo ongeveer kunnen zeggen, dat ze als last- en werkdier gebruikt worden. Meisjes van nog geen drie jaar komt men tegen met een miniatuur draagnetje op den rug, gevuld met knollen en maiskolven ; maar het zware leven begint voor de vrouwen pas goed na het huwelijk.
De voornaamste voedingsmiddelen zijn in Papoealand sago en tuinproducten, zooals knollen, bananen en dergelijke. De vrouw is bestemd om voornamelijk voor den akkerbouw te zorgen ; en als dan des avonds het werk volbracht is, dan draagt de man z'n pijl en boog, maar de zware vracht van de natte sago of de geplukte bananen, met hak- en brandhout bovendien, is voor de vrouwen !
Als hier en daar een „tuin" wordt ingericht, dan vellen de mannen de boomen, waarvan de lichte stammen en takken tot heining worden verwerkt, maar 't plantklaar maken van den bodem, het poten en stekken van bananenstruiken en diverse soorten knollen, het uitzaaien van spinazie en andere groenten, het is alles het deel van het zwakke geslacht ! Warmte en vochtigheid, daarbij een vruchtbare bodem, doen alles snel groeien, maar de groei van het onkruid houdt daarmee gelijken tred, zoodat dag in dag uit moet worden gewied, wat door de vrouwen moet geschieden.
De akkers of „tuinen" zijn meestal gelegen op de hellingen der heuvels en bergen, en 's morgens 6, 7 uur, kan men de vrouwen zien gaan, met een leeg draagnet op de rug en het onontbeerlijke kapmes in de hand, op weg naar de tuinen. Hun kleintjes dragen ze met zich mee op den rug. Onderweg knabbelen ze wat een een geroosterde maiskolf, maar dat is dan ook het heele ontbijt, waarop ze langen tijd teeren moeten. In den tuin aangekomen, wordt de baby ergens in de schaduw gedeponeerd en de vrouwen gaan aan het werk, vrijwel aan één stuk, totdat de stand van de zon er aan herinnert, dat het tijd wordt huiswaarts te gaan. Dan nemen ze hun draagnetten op, gevuld met knollen en bananen, waar bovenop het noodige brandhout, en daarop vaak nog weer een kind. De inhoud van een dergelijk draagnet is voor ons nauwelijks te tillen, maar wanneer de Papoesche vrouwen een zwaren en langen werkdag hebben gemaakt, moeten zij eerst met haar vrachten nog vaak heuvel op, heuvel af, eer zij thuis zijn. En dan kunnen ze aanstonds aan de toebereiding van de maaltijd beginnen. Wanneer men een rij van deze vrouwen huiswaarts ziet gaan, is het voor ons alsof een rij lastdieren zich langzaam langs den weg bewegen. Daarnaast loopen dan dikwijls de mannen, die, de traditie getrouw, met pijl en boog gewapend zijn, z.g.n. om de vrouwen te beschermen. De vrouwen dragen intusschen de zware vrachten, die de mannen niet aanraken ! Wanneer alle Papoea's (Nieuw-Guinee) lui genoemd worden, geldt dit zeker niet van de vrouwen.
In den z.g.n. vrijen tijd moeten de vrouwen zelf de draagnetten knoopen en matten vlechten. Soms probeeren zij ook daarvan enkele te verkoopen, evenals een deel van haar tuinproducten, om op die manier, zoo ééns per jaar, zich een sarong (meestal het eenige kleedingstuk dat zij bezitten) te kunnen aanschaffen, die zij van de Chineezen koopen, maar die door de devaluatie een gulden duurder zijn geworden, wat voor een Papoesche vrouw een heel kapitaal is. Een hoogst enkele keer koopt een man eens een sarong voor zijn vrouw, maar het gebeurt óók wel, dat de man het geld van de vrouw neemt, om de belasting te betalen ; de vrouw moet het dan maar zonder nieuwe sarong doen.
De vrouwen in Papoea-land worden niet oud. Een vrouw met grijs haar ziet men zelden of nooit ; zij sterven meestal lang voordat zij aan dat stadium toe zijn. Zwaar werk, het krijgen van vele kinderen (waarbij ook velen sterven), sterke ondervoeding en te weinig bescherming tegen de gevaren, welke hun gezondheid bedreigen, dat zijn de factoren, welke een Papoesche vrouw vroeg oud maken en op betrekkelijk jongen leeftijd doen sterven.
Behalve de traagheid en het conservatisme, om maar te berusten in bestaande toestanden, zelfs al zijn die verkeerd, komt er hier altijd nog de machtige adat, het gewoonterecht, bij, wat dan oorzaak is, dat de vrouw stil en gelaten haar zwaren weg gaat. Ook is er bij de vrouwen in Papoea-land een sterk eergevoel. Wanneer een jonge vrouw des avonds huiswaarts keert, beladen met een zwaren last tuinproducten en hout, dan trachten oudere vrouwen vaak zoo mogelijk, hun eigen last nog wat zwaarder te maken, om in de taxatie van de mannelijke dorpsgenooten de reputatie te verkrijgen van een „flinke vrouw" te zijn, die nog eens wat presteeren kan ! Tuberculose en longziekte, die op Nieuw- Guinee onder de Papoea's veel voorkomt, doen vele vrouwen wegkwijnen, al worstelen ze er tegen in, totdat ze er bij neervallen. Nu is het bij dit alles wonderlijk op te merken, dat het de vrouwen zijn — schrijft Zendel. T. Hogerwaard in „Nederlandsch Zendingsblad" van Dec. '38 — welke het ijverigst en getrouw zijn in het bijeenbrengen van collectegeld bij het vieren van het Avondmaal, terwijl de jongemannen, welke zooveel gemakkelijker aan geld kunnen komen, zich niet schamen met leege handen te komen. En de weduwen zijn dikwijls nog het ijverigst, terwijl toch de weduwen in alle Oostersche landen het symbool zijn geweest en nog zijn van onbeschermde hulpbehoevendheid.
Het Evangelie kan ook hier alleen zegen brengen! De godzaligheid is tot alle dingen nut, hebbende de belofte voor het tegenwoordige en voor het toekomende leven.
 

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen