MANKE MURK

Met toestemming uitgever J. H. Kok te Kampen
Intusschen had het de laatste weken in heel zijn gemeente de aandacht getrokken, dat de dominé anders was dan gewoon. Met groote ingenomenheid hoorden Pier Boomsma, en Sjoerd, en Jurjen met den ouderling Bouma, elken Zondag nieuwe klanken in de prediking, welke gretig werden opgevangen ; en bakker Deelstra merkte tot zijn blijdschap aan de collecten, dat deze elke week een weinig klommen. Er werd in de gemeente gemompeld, dat de dominé van richting veranderde. Zelfs Japie, de heilsoldaat, die met baas Krein reeds het plan gevormd had, om geen voet meer in de kerk te zetten, kwam hiervan terug «n ging met tal van anderen, om uit nieuwsgierigheid ook te hooren of het waar was, wat verteld werd.
En Jurjens Griet raakte opgetogen van blijdschap en moest even aan Murk vertellen wat zij voor het eerst van den dominé gehoord had ; en Klaske, die plotseling ook zeer belangstellend voor den godsdienst werd, ging er met buurvrouw Gelske over praten, en binnen enkele dagen kwam er een beroering in de gemeente, als sinds menschenheugenis niet gekend werd.
Toen Murk en vrouw Kalma, na de verkregen mededeelingen, samen het geval bespraken, was het Wederom, om tot dezelfde slotsom te komen : „Niet door kracht of geweld, maar door Mijnen Geest zal het geschieden, " spreekt de Heere, om het nu ook verder aan den Geest des Heeren over te laten het begonnen werk te voleindigen, in hoopvolle verwachting van een blijde toekomst.
Met groote belangstelling werd naar den terugkeer van den dominé uitgezien. Wat bewoog hem eigenlijk op dezen ongewonen tijd van het jaar uit te gaan ? Was hij werkelijk ongesteld, of zat daar iets anders achter ?
Geen wonder dus, dat de kerk in geen tijden zoo vol was geweest, toen ds. Lauwers voor het eerst na zijn tot tweemaal toe verlengde vacantie, den kansel zou beklimmen.
Zoowel van „Epema-State" als van „Grons", en van „Bornia-State" zoowel als van „'t Rietdak" was men in vol getal opgekomen, om van „Lucht en Veld" maar niet te spreken.
Enkelen der aanwezigen wisten iets meer dan de menigte. Ouderling Bouma had van ds. Lauwers een vertrouwelijk schrijven gekregen, welks inhoud deze in het geheim aan Murk had medegedeeld, en waarin de predikant in 't kort iets weergaf, van hetgeen bij hem had plaats gegrepen. Zonder nog iets bepaalds te noemen, liet hij wel doorschemeren, dat hij thans op vele punten een andere meening was toegedaan dan voorheen en in hem de begeerte ontwaakt was, om, gelijk hij het noemde, de gemeente te leiden, zooals dat van een getrouw herder en leeraar vereischt werd.
Reeds dit woord was op zichzelf iets vreemds, hoewel het de richting nog niet aangaf, welke gevolgd zou worden. Vandaar de spanning, ook bij mannen als Murk en Bouma en ouden Keimpe.
Ds. Lauwers merkte dit wel, toen hij de kerk binnentrad, 't Viel hem op hier zoovele gezichten te bemerken, die gewoonlijk niet in het bedehuis werden gezien, en het maakte hem nog meer nerveus dan hij reeds was. Met nieuwsgierige blikken werd hij aangestaard, toen hij, veel langzamer dan gewoonlijk, thans door Bouma voorgegaan, 't smalle gangpad naar den kansel liep.
Aanstonds trok het de aandacht der aanwezigen, dat de dominé bad aan den voet van den preekstoel, wat hij anders nimmer gewoon was. Een ademlooze stilte volgde, toen het orgel zweeg. Blijkbaar kostte het den prediker moeite, om te beginnen. Een paar maal stokte zijn stem. Soms scheen het, dat de aandoening hem te machtig worden zou. Doch toen daarop in enkele seconden iets plaats greep, wat de gemeente niet te zien kwam, doch verstaan wordt door allen, die iets van de gebedsworsteling en de innerlijke gemeenschap met God leerden kennen, kreeg zijn stem meerdere vastheid. In eenvoudige woorden, zonder eenige kunstof opschik, deelde hij mede, wat in de laatste maanden doorworsteld werd. Hoe hij reeds sinds eenige jaren zich had afgevraagd of hij wel geschikt was voor het predikambt en der gemeente werkelijk gaf, waar zij recht op had. Zijn komen in Friesland, waar meer dan ergens de kerkelijke en godsdienstige vraagstukken scherp belijnd worden, had o.a. ten doel zijn vooruitstrevende beginselen overeenkomstig de eischen van onzen modernen tijd met kracht te propageeren, doch wat hij nooit had vermoed, was geschied. God zelf had hem de wapens uit de handen geslagen. Gelijk weleer Saulus van Tarsen voor de poorten van Damaskus, was hij gebroken in zijn kracht ; doch ook als deze had hij leeren vragen : „Heere, wat wilt Gij, dat ik doen zal ? "
De verandering, welke bij hem had plaats gegrepen, moest dus allerminst beschouwd worden als uitvloeisel van hetgeen wel eens 'gefluisterd werd, dat er namelijk een afscheiding of uittreding uit het kerkverband stond te komen, al lag er zeker tusschen de ontwakende begeerte der gemeenteleden naar een andere prediking en hetgeen ook in zijn zieleleven had plaats gevonden, een betrekking, die hij voor zich toeschreef aan de werking van Gods Geest, 't Was de begeerte van zijn hart evenwel, om de gemeente te dienen overeenkomstig zijn dure roeping en daarbij zich te laten leiden door het voor hem opengeslagen Bijbelboek.

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen