STAAT EN MAATSCHAPPIJ

GEEN KANS KRIJGEN
De besturen van de sociaal-democratische arbeiderspartij en van het met deze partij verwante verbond van vakvereenigingen kondigen een groote nationale demonstratie aan, die op 10 April, den tweeden Paaschdag, zal worden gehouden.
Deze demonstratie zal gericht zijn op het doen treffen van Regeeringsmaatregelen voor het verkrijgen van meer werk, wat, naar de besturen zeggen, voor de bevolking van Nederland meer welvaart zal insluiten.
In den oproep tot de geestverwanten wordt verklaard, dat het verlossende woord, waarnaar honderdduizenden hunkeren, door de Regeering niet wordt gesproken, zoodat de verlossende daad eveneens achterwege blijft. Daarin willen de socialisten en de mannen van den modernen bond — aldus de besturen — niet berusten.
Nu is het houden van groote demonstraties door de sociaal-democratische arbeiderspartij niet iets nieuws. Het is reeds voldoende om te herinneren aan de jaarlijksche optochten, die vroeger op den Dinsdag van de opening der Stateu-Generaal, den rooden Dinsdag, werden gehouden en op de 1 Mei-betoogingen, die telken jare plaats hebben en waarop eertijds gedemonstreerd werd voor den achturen dag, het staatspensioen, het algemeen kiesrecht, terwijl tegenwoordig voor vrede, vrijheid, arbeid, en voor dergelijke roode Meileuzen meer, het pleit wordt gevoerd.
Doel van al deze demonstraties, zoowel van die van voorheen, als van die, welke in den tegenwoordigen tijd met inbegrip van die van 10 April gehouden worden, is nog altijd hetzelfde. De agitatie moet onder het volk gaande worden gehouden. Regeering en bevolking moeten onder den indruk blijven van de macht van het socialisme. Dit machtsvertoon op den publieken weg kan ditmaal tevens zijn nut hebben bij de actie voor de a.s. verkiezingen van Staten en Raden.
Intusschen blijkt uit dit alles, dat de sociaal-democraten nog maar weinig geleerd hebben.
Zij schijnen nog maar niet in te zien, dat hun geheele optreden wind in de zeilen blaast van fascisme en nationaal-socialisme ; want hoe meer ontevredenheid over dingen, waarvan vast staat, dat zij niet te veranderen zijn, onder het volk wordt gezaaid, des te sterken komt de menigte onder de bekoring van denkbeelden, die met hel beslaande breken en die de heilstaat in uitzicht stellen.
Immers is geen enkel staatsbeleid denkbaar, dat in de internationale verwikkelingen verandering ten goede weet aan te brengen, of dat in staal zou zijn de economische moeilijkheden op te lossen. Ook een Regeering onder socialistische leiding zou daartoe niet in staat zijn.
Zelfs zou zulk een bewind de toestanden verergeren, zoo niet hopeloos in de war sturen.
Men ziet dit b.v. in Frankrijk en België, waar de socialistische kabinetten een jammerlijk fiasco maakten d.w.z. een volkomen mislukking waren. Beide landen werden onder het socialistisch bewind financieel en economisch aan den rand van den afgrond gebracht. Daarbij werd het gezag niet weinig ondermijnd en groeide het revolutionaire sentiment onder de bevolking in niet geringe mate.
Maar nog sterker ! De ervaring Ieert, dat het socialisme de wegbereider is van het fascisme en nationaal-socialisme.
Toen Italië, tengevolge van het socialistische régime dreigde ineen te storten, kwam de dictator Mussolini om in den chaos orde te scheppen.
Hetzelfde zag men in Duitschland gebeuren, de socialistische republiek koos om niet in handen te vallen van hel communisme voor het nationaal socialisme. Het socialistische bewind was niet in staal zich staande te houden.
Zoo hebben ook Oostenrijk, Tsjecho-Slowakije enz. de funeste gevolgen ondervonden van een regeerbeleid, waarop de sociaal-democraten hun stempel drukten.
En staat het zoo ook niet in Spanje, waar, vóórdat de burgeroorlog uitbrak, de socialisten en communisten de lakens uitdeelden ? Ook in dat land zegeviert thans het fascisme
Zoo is het socialisme — en dat wascht het water van de zee niet af — de voorlooper van fascisme en nationaal-socialisme.
Het spreidt het bed voor de aanhangers van deze nieuwe wereldbeschouwingen.
En daarom is de actie van het socialisme, vooral in den tegenwoordigen tijd, zoo gevaarlijk.
Hadden de Sociaal-Democraten in 1918 het pleit gewonnen en was Nederland toen de revolutionairen ten prooi gevallen, dan zou ook de Nederlandsche republiek wiskundig zeker, op dit oogenblik inplaats van Oranje, den dictator op den troon vinden.
God heeft ons land voor de groote ellende, waarin wij ons dan zouden bevinden, en waarin wij Oranje zouden moeten missen, bewaard.
Ook om die reden behoort het socialisme in ons land geen kans te krijgen.
Het socialisme moet voor ons volk een baken in zee zijn.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen