Rondblik buiten de Grenzen

Onze Zuidelijke buren worstelen op het oogenblik met ernstige moeilijkheden. De Vlaamsch-Waalsche tegenstelling, welke een bron van voortdurende onrust vormt, is den laatsten tijd weer op bedroevende wijze op den spits gedreven. De aanleiding van deze vernieuwde onrust 4s de benoeming van dr. Martens tot lid van de Vlaamsche Koninklijke Academie. Deze populaire dokter was in den oorlogstijd een vooraanstaand „activist". Uit antipathie jegens de overheerschende Walen maakte hij gemeene zaak met den Duitschen vijand en werd deswege veroordeeld. Langen tijd heeft hij toen in Zeeland een goed heenkomen gezocht. Hij vestigde daar een dokterspractijk en was al spoedig, èn om zijn begaafdheid èn om zijn vriendelijk optreden, bij velen bemind. Het Belgische Vlaanderenland bleef echter trekken, en toen hem door den Koning amnestie werd verleend, vertrok ür. Martens aanstonds naar Antwerpen, waar hij zijn practijk voortzette. Als we het wel hebben, loopt er, op geregelde tijden, nog steeds een autobus van Zeeland naar Antwerpen, terwille van de Nederlandsche patiënten van dr. Martens. De Walen hebben van deze amnestie met allesbehalve vriendelijke oogen kennis genomen. Doch het Koninklijk Besluit, waarbij de vroegere activist tot lid der Academie werd benoemd, heeft bij hen zoo ernstige ontstemming gewekt, dat er de grootste parlementaire moeilijkheden uit zijn voortgevloeid. Het Kabinet trad af, en de liberalen weigeren aan de vorming van een nieuw Ministerie mede te werken, voor dr. Martens uit de Academie zal zijn verdwenen. Maar voor een vrijwillig heengaan voelt deze uiteraard weinig of niets. Hij werd benoemd door den Koning, die deze geste bedoelde als een bijdrage tot de verzoening tusschen Vlamingen en Walen. Uiteindelijk raakt men met zijn felle protesten tegen dit eerherstel dan ook de figuur van den Koning.
Nu de Vlaamsche kwestie wederom, en dan nog wel op zoo'n onverkwikkelijke manier, aan de orde is gesteld, trachten de Vlaamsche nationalisten eens voor al een einde te krijgen aan de achteruitzetting welke zij steeds hebben moeten verduren. Tijdens de oorlogsjaren heeft de tegenstelling tusschen Walen en Vlamingen een ernstig karakter gekregen. Bij de Vlamingen, die wel hun goed en bloed voor het vaderland mochten offeren, doch overigens uit alle belangrijke functies werden geweerd, heeft zich een diepe wrok jegens de Waalsche landgenooten vastgezet. Men moet nog maar eens nalezen wat zich in die jaren aan broedertwist heeft afgespeeld, in het door den buitenlandschen vijand bedreigde Belgenland. De Toren van Heldenhulde te Dixmuiden, die door de Vlamingen gebouwd is als eerherstel van hun miskende wapenbroeders, is tot een jaarlijksche bedevaartplaats geworden. En de, in die bewogen oorlogsjaren geboren hartekreet : „Hier : ons bloed, wanneer ons recht ? is nog niet verstomd.
Het scheen dat men de laatste jaren wederzijds . geneigd was om die droeve tegenstellingen te verzachten. Daarop was ook het streven van Koning Leopold gericht. Maar het geval-Martens bewijst dat de oude veeten nog niet vergeten zijn. En wanneer de Vlaamsche nationalisten ernst maken met hun voornemen, om op 'n administratieve scheiding van Waalsch en Vlaamsch-België aan te sturen, is het einde van de moeilijkheden voorloopig nog niet te zien.
Was de Vlaamsche kwestie nu nog maar de eenige interne moeilijkheid waarmede België heeft te worstelen, dan zou er makkelijker een oplossing gevonden kunnen worden dan nu de economische en financiëele positie van het land aller aandacht noodig heeft. De werkloosheid neemt toe, en van het befaamde plan-de Man, dat volgens de Nederlandsche socialisten bijna alle economische moeilijkheden zou oplossen, hoort men niet meer.
Terwijl we dit schrijven is nog niet bekend hoe de parlementaire moeilijkheden zullen worden opgelost. Na hetgeen we de vorige week over de situatie rondom Spanje schreven, is er hieromtrent niet veel nieuws te vertellen.
Volgens sommige berichten zou de president der republikeinsche regeering, Azana, met Negrin en Del Vayo gebroken hebben. Azana wil dat de strijd gestaakt wordt. Negrin en Del Vayo weigeren zich gewonnen te geven en vechten door. De consequentie is, dat Azana ophoudt president te zijn. Hij wordt dan opgevolgd door de vice-presidente van de Cortes. Dat zou dan zijn de hartstochtelijke communistisch-gezinde voorvechtster der linkschen. La Passionaria. Het staat echter te bezien of deze dame ooit den Spaanschen presidentszetel bezetten zal.
In Parijs en Rome had men nu eigenlijk maar liever dat de Republikeinsche regeering zich gewonnen gaf. Dan gaf de erkenning van de regeering- Franco uiteraard veel minder moeilijkheden. Ook de parlementaire oppositie, die zich nu tegen deze erkenning verzet, zou er weinig op tegen kunnen hebben dat Londen de Franco-regeering ook officieel erkende, wanneer er geen andere gezaghebbende regeering in Spanje meer bestond. En in Fransche regeeringskringen denkt men er net zoo over. De officiëele erkenning door Parijs is er nog niet heelemaal door, maar wel werd een Fransche vertegenwoordiger te Burgos benoemd. Dat de Fransche mijnheer zoo bijzonder vriendelijk door Franco werd ontvangen, bewijst dat de „as" Parijs-Londen zich er 'bij het rechtsche Spanje aardig ingedraaid heeft. Zeer tot ongenoegen van Mussolini.
Er valt nog te constateeren dat de wederom verwachte redevoering van den Duce voor de zooveelste maal uitgebleven is.

„Spreken is zilver "
Vanuit het verre Oosten zijn onheilspellende klanken vernomen. Door de bezetting van het eiland Hainan hebben de Japanners op een strategisch uitermate belangrijk punt, beslag weten te leggen. Aanvankelijk deed men het van Japansche zijde voorkomen, alsof men op dit eilandje alleen gesteld was, om van daaruit China beter te kunnen beheerschen. Doch achteraf schijnt men toch te hebben ontdekt, dat het punt méér militaire mogelijkheden biedt ! Een Japansch blad kwam nu althans met een artikel, waarin wordt gezegd dat Frankrijk en Engeland voortaan niet meer in staat zullen zijn een krachtige houding tegen Japan aan te nemen. En Nederland zou de macht van Japan eveneens gevoelen, wanneer het niet bereid mocht blijken Nieuw Guinea te verkoopen.
Nu wordt de soep nooit zoo heet gegeten als ze opgediend wordt. Dreigende groote woorden zijn nu niet altijd bewijs van veel kracht. Maar te ontkennen valt niet dat Japan's positie, door de bezetting van Hainam, zeer is versterkt. Frankrijk heeft er aanleiding in gevonden, om de haven Kamrahn in Indo-China tot een even sterke vlootbasis te maken als het Engelsche Singapore. En dat wil wat zeggen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen