STAAT EN MAATSCHAPPIJ

HET PROBLEEM DER GRENSVERDEDIGING
De expansie-politiek van Duitschland, waarover wij de vorige week schreven, dwingt de niet-totalitaire Staten van Europa om op hun hoede te zijn en groote waakzaamheid te betrachten.
Bijzonder zijn het hier Engeland en Frankrijk, die groote verantwoordelijkheid dragen, omdat het deze landen zijn, van welke de leiding moet uitgaan bij het treffen van al die maatregelen, die moeten dienen om een wereldoorlog te voorkomen.
Naar de bladen melden, doen op 't oogenblik, dat wij dit schrijven, de beide genoemde landen stappen bij de andere groote mogendheden, die van dezelfde gezindheid zijn, om zich tegen elke nieuwe agressie van Duitschland, die zich zou voordoen, te verzetten.
Dat ook de Nederlandsche Regeering zich van de internationale spanningen goede rekenschap geeft, blijkt wel duidelijk uit de groote haast, welke zij maakt met de verdeding van het Rijk in en buiten Europa en uit de gemaakte toebereidselen, die moeten dienen om de defensieve kracht van leger en vloot hij een eventueele aantasting van het grondgebied des Rijks zoo hoog mogelijk te kunnen opvoeren.
Vooral behoort daarbij de aandacht gevestigd te zijn op de verdediging van onze oostelijke grens en op al datgene, wat met deze verdediging samenhangt, zooals de mobilisatie van de weermacht en de concentratie der troepen.
Dit alles ging in 1914, de laatste maal, dat het leger op voet van oorlog werd gebracht, heel wat eenvoudiger en gemakkelijker. De onderdeden waren toen in kern aanwezig, zoodat de dienstplichtigen, die onder de wapenen kwamen, niet anders hadden te doen dan in de kernen in te schuiven. Bovendien was in 1914 elke dienstplichtige in het bezit van zijn wapenen en kleeding, hij nam als groot-verlofganger zijn geheele uitrusting mee naar huis. Vandaar, dat de mobilisatie van 1914 op vlotte wijze kon verloopen.
Dit is thans geheel anders, met het gevolg, dat tegenwoordig met de mobilisatie van het leger meerdere dagen zullen gemoeid zijn.
Neemt men daarbij verder in aanmerking, dat bij de moderne legers sinds 1914 de paardentractie door de motortractie vervangen werd, d.w.z. dat tegenwoordig de- legers zijn gemotoriseerd, dan is het duidelijk, dat het gevaar van strategische overvallen met verstoring van de mobilisatie en de concentratie der weermacht veel grooter is, dan een kwarteeuw geleden het geval was. Men spreekt dan ook van het probleem der grensverdediging.
Voor Frankrijk en België aan den eenen kant en Duitschland aan de andere zijde, bestaat zulk een probleem niet. De Fransche grens is naar het Oosten afgesloten door de Maginotlinie, de Duitsche grens naar 't Westen door de Siegfriedlinie. Deze linies kunnen het duidelijkst voorgesteld worden als te zijn een muur van beton en staal, waarin alle modernste middelen der hedendaagsche versterkingskunst en bewapening zijn toegepast. Men kan dan ook zonder overdrijving zeggen, dat een aanval, zelfs met de meest moderne aanvalsmiddelen tegen dezen muur van beton en staal, zal moeten doodbloeden.
Niet anders is de toestand in België. Dit land heeft aan zijn Oostgrens de Ardennenlinie, een doorloopende lijn van betonkazematten van de meest moderne samenstelling — deze linie is, omdat zij in heuvelterrein ligt, zeer sterk — en verder komt de oude Maaslinie, die geheel gemoderniseerd is. Deze beide linies vormen in België een verdedigingslijn van de allergrootste beteekenis.
Daartegenover staat nu Nederland, waar de geheele Oostelijke grens van Delfzijl tot het Zuiden van Limburg open en bloot ligt. Het grensterrein is hier dan ook heel anders dan in Frankrijk en in België.
Maar wat Frankrijk en België niet hebben, bezit Nederland, n.l. het water. En uit den wereldoorlog is 'bekend gebleven, de groote waardij van de Yserlinie, die door Duitschland niet te overweldigen was.
Nederland heeft in Gods gunst met zijn inundaties in den loop der eeuwen heel wat kunnen weerstaan. Ook bij schending van zijn grondgebied, zal het water moeten helpen.
De eerste weerstandslinie in het Oosten des lands is de Geldersche IJssel, waar een eventueele belager van onze vrijheid heel wat oponthoud zal ondervinden.
Sluit deze verdediging des lands nu in, dat de oostelijke provincies zullen worden prijsgegeven ?
In geenen deele ! De Regeering neemt toch maatregelen om ook deze provincies hardnekkig te kunnen verdedigen.
Maar dan zal het toch nog noodig zijn, dat met groeten spoed een aanvang wordt gemaakt met het graven van het kanaal Almen- Pannerden, dat voor de verdediging van de oostelijke provincies niet kan worden gemist. Zou dit kanaal er komen, dan kan de eerste weerstandslinie voor de Nederlandsche weermacht veel oostelijker worden gelegd.
Intusschen hoe dit zij, de Nederlandsche Regeering is paraat. De Minister van Defensie dr. J. J. C. van Dijk komt een woord van lof toe voor zijn groote activiteit. Niets is hem ter bereiking van het doel : de zelfstandigheid van Nederland, te veel.
Met vertrouwen gaan wij in Gods kracht de toekomst tegemoet.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen