WAT DE PERS TE LEZEN GEEFT

TOESTANDEN IN HET KERKELIJK LEVEN.
In de Kerkbode van Leeuwarden (Chr. Geref. Kerk) stond een artikel over Kerkelijk leven, dat wij hier overnemen. Het is van de hand van den Chr. Geref. ds. Kremer. Het luidt als volgt:
»In de vacantie, op een Zondagavond in een kleine kerk, met een kleine gemeente, werd ik, onder het voorlezen van de Twaalf Artikelen, getroffen door de belijdenis : „Ik geloof eene heilige algemeene Christelijke Kerk".
Ik zag naar de kleine schare voor mij en dacht aan de andere kerken in dat zelfde dorp, waar, mogelijk op hetzelfde tijdstip, ook deze zelfde belijdenis de gemeente op de lippen gelegd werd. Deze indruk bleef mij bij, en ik zag en hoorde veel, in den vacantie-tijd, van het kerkelijk leven in ons Vaderland, dat ik dan altijd weer in verband bracht met dat schoon belijden.
Zeker, ik heb toen verstaan — wat ik te voren ook reeds wist — dat de eenheid der Kerk geloofd moet worden, evenzooveel als haar heiligheid. Ook daarvan kan niet gezegd : Ziet hier, of ziet daar. Zij behoort tot de geestelijke weldaden, door God aan de Kerk geschonken.
Toch heb ik ook — weer en meer — gevoeld, dat er verschrikkelijk veel zonde ten opzichte van de Kerk gepleegd wordt.
Hier een vergadering, daar een samenkomst, ginds een kringetje, daar een clubje.
En onder die alle is scherpe Een strijd in zuiverheid. Een strijd in degelijkheid. concurrentiestrijd.
Een strijd ook om het getal. De hoorders worden geteld en geschat, en het welslagen van de samenkomst daarnaar afgemeten.
Gevierd zijn, in dit zelfkant-leven, die het scherpst de dingen kunnen en durven zeggen. Platheid en pikanterie doen opgeld. Vergeestelijkingen en vergelijkingen, niet zelden ontleend aan de intimiteiten van het liefdeleven, worden en gezocht en geroemd als bewijzen van het diep inzicht des voorgangers.
Verder dan een negatieve „waarheid", die intusschen de waarheid zelf onverkondigd laat, komt het daar meestal niet.
Scherp en streng wordt gezegd, wat het niet is. Men loopt rond in een kring, waar men zelf niet uitkomt. Men zoekt een sfeer van intimiteit te kweeken, waarbij gemeenzame woorden tot God en verkleinwoordjes tot de menschen gesproken worden.
Jammer is, dat oprechte zielen daar komen en zoeken naar licht, maar het niet vinden, omdat het licht daar onder de koorn-maat staat, niet op den kandelaar.
Elke nieuwe ontevredenheid of oneenigheid geeft het aanzijn aan een nieuwe samenkomst. Wat een verblindheid bij velen, van wie men naar den aard der liefde toch gelooft, dat zij oprecht de waarheid zoeken.
Zoo wordt de Geest van God bedroefd. Zijn inzettingen — de sacramenten — worden miskend of maar klakkeloos bediend.
Wat een smaden des Geestes, Die op den Pinksterdag in de Kerk kwam wonen.
De Kerk, pilaar en vastigheid der waarheid, door God gesteld, wordt gemaakt tot een carricatuur. Verkondigster van eigen inzicht en meening maakt men haar. Slavin van den mensch maakt men de moeder der geloovigen.
Welk een zonde !
God ziet het en zoekt het. Elders weer — en dit kwaad is ook onder ons — maakt men de kerk tot een gehoorzaal.
Er wordt zooveel mogelijk gepreekt. Tweemaal, soms driemaal. Zondags — en éénmaal — soms tweemaal in de week.
Er wordt dan op gehoopt, dat vooral in de week de „vreemden" komen zullen.
De predikers, die het meest deze vreemden weten te trekken, hebben de voorkeur.
Meent men nu werkelijk, dat de gemeente daarmede gebouwd wordt ? Ik meen van neen. Opmerkelijk en veelzeggend is het verschijnsel, dat, wanneer men des Zaterdagsavonds ergens arriveert en zoo in den loop van het gesprek eens informeert waar in de drie, vier laatstgehouden samenkomsten over gepreekt is, er vaak moeilijk zekerheid daaromtrent te verkrijgen is, zelfs bij kerkeraadsleden.
De waarheid wordt zóó van spijze tot klank.
Het kweekt oververzadigdheid en geen honger. Ik zeg deze dingen in diepen ernst en met smart in de ziel. Hier is men bezig om het zeer bijzonder karakter der Kerk uit het oog te verliezen.
De gemeente leert dan leven, bij wie er nu weer komt, en niet bij de waarheid.
Neen, ik weet wel, dat de kerkeraden en predikers dat niet bedoelen, maar de resultaten wijzen het uit, dat een dergelijke wijze van doen deze gevolgen heeft. Bovendien, ik kan tot op den dag van heden nog niet inzien, dat een verkondiger van het Evangelie, die een eigen gemeente heeft, om bij den arbeid in eigen gemeente, in de week twee-, driemaal elders te prediken en eiken avond weer precies hetzelfde te zeggen tot een ander „gehoor".
O, ik vrees zoo, dat wij op deze wijze de heilige wegen van den Geest Gods bezig zijn te maken tot onze wegen.
Versta mij wèl — ik verwacht, met allen, de Sion liefhebben — veel van de verkondiging van Gods Woord, maar dan moet deze ook als zoodanig begeerd worden en niet als een „optreden" van deze of die. Ongewild komt de mensch in het middelpunt en dat is altijd achteruitgang en geen heilige opbouw der gemeente.
Kunnen wij bij „ons" zeggen, dat zulke dingen bij „ons" niet voorkomen ?
En zoo ze wèl onder ons gevonden worden, zullen we ons oor en ons hart willen openzetten voor waarschuwing en vermaan ? 't Is te hopen.
 

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen