NIENKE

Met toestemming Uitgever J. H. Kok te Kampen
Verschrikt keek vrouw Santema hare dochter aan. „Kind, wat ben je toch triest vandaag. Je moet zoo niet zijn. Dokter heeft immers ook gezegd, dat het goed gaat en dat je weer beter wordt, maar nu moet je zelf ook meewerken en niet zoo droevig zijn".
„De dokters zeggen altijd, dat de patiënten beter worden, al meenen zij er ook niets van. Ik ben immers véél zwakker dan drie jaar geleden, toen ik de rustkuur begon en bijna geen dag zonder koorts".
„Toch niet erg ; haast nooit boven de acht en dertig graden".
„Maar altijd verhooging, nooit normaal of bij hooge uitzondering ; en dan gewoonlijk, om later met dubbele kracht terug te komen, 'K wou, dat wij dien thermometer nooit gezien hadden. Hij maakt je maar zenuwachtig".
„Laten we hem dan aan kant leggen ; dokter moet anders wel kunnen zien, hoe het gaat. Voor de rest ben ik al zoo vaak teleurgesteld, als de hoop op beterschap even nieuwen moed gaf".
Bij deze woorden zweeg moeder. Wat Mini zei, was waar. Het scherpe moederoog zag ook wel, dat er geen vooruitgang was. In groote bezorgdheid had zij onlangs, toen ze in het dorp moest zijn, dokter eens opgezocht, om hem op den man af te vragen, hoe hij over haar dochter dacht en of men ook nog eens een professor of een specialist in consult zou nemen. „Wat zal ik zeggen, vrouw Santema", was zijn antwoord, „met genoegen kunt u om mijnentwil een anderen dokter raadplegen, maar u ziet het zelf wel. Nog altijd raad ik Davos aan, omdat de berglucht gunstiger voor zwakke longen is dan die koude, scherpe zeewind, dien we hier uit de eerste hand krijgen ; doch ik vrees, dat uwe dochter daar niet aan wil. Voor de rest moeten wij afwachten, 'k Zal binnenkort weer eens onderzoeken, hoe de andere long zich houdt, en verder maar moed houden. Moed verloren, al verloren".
„Zou u nog niet eens wat andere medicijnen voor haar hebben ? " waagde zij nog te vragen. Maar toen is dokter uit zijn humeur geraakt. „U begrijpt wel, dat ik alles probeer, wat onder mijn bereik ligt, om dit jonge leven te redden", zei hij, „en de nieuwste uitvindingen pas ik toe ; voor de rest heeft de heele wetenschap niets meer te zeggen, bij u even zoomin als bij den armste."
Neen, dat wist zij ook wel, en ongetroost was zij heengegaan, om maar zoo spoedig mogelijk weer op Donia-state te komen en met nog meer zorg over het leven van haar kind te waken. Hoe arm had de rijke boerin zich gevoeld, 't Was alsof de straatsteenen haar aanklaagden. Had zij geen doodstijding van den dokter gekregen ? Had zij het niet in zijn woord beluisterd, dat hij niets geen hoop meer had op genezing en had Gurbe Schoenmaker wel ongelijk, toen hij onlangs, heel onvoorzichtig en pijnlijk voor het moederhart, al meende hij het zoo niet, Mini een kerkhofsbloempje noemde ?
En nu was het ergste van alles, dat zij dit voor elk verzwijgen moest, 's Avonds, toen zij samen waren, heeft zij den boer verteld, wat de dokter haar gezegd had, maar toen is hij kwaad geworden. Wat deed zij naar den dokter te loopen. Juist koren op zijn molen, om er maar flink wat achter te zetten en een vette koe aan Donia-state te hebben. Heel die mesterij en dat tentleven in den appelhof was hem geen knip voor den neus waard, 't Maakte maar vadsig en lui, en tenslotte meenden zulke patiënten, dat er van alles aan mankeerde. Wie gevoelde nu nooit eens hier of daar pijn ? Mini zag er uit als melk en bloed en woog zeker wel dertig pond zwaarder dan voorheen. Als hij iets te zeggen had, dan zou het dit zijn : sta maar eens op en begin maar eens langzamerhand iets te doen. Werken is gezond en zou ook haar niet schaden, wanneer dit met verstand gebeurde. Toen heeft vrouw Santema maar gezwegen. Mannen voelden heel anders dan vrouwen, en tenminste haar man. Of hij dit nu werkelijk meende, of zich zoo maar hield, omdat hij de waarheid niet wilde zien ? Maar het bestond immers niet, dat het kind zou kunnen werken ! Dan was het op z'n minst spoedig in het graf. Gaf elke buitengewone inspanning of drukte niet aanstonds weer verhooging ? Dat die thermometer niet langer elken dag driemaal gebruikt werd, vond zij ook best, maar voor de rest ?
Al deze gedachten vlogen haar door het hoofd, terwijl Mini schijnbaar rustig naar de wolken lag te kijken, wier grillige vormen haar meermalen tijden lang bezighielden. Nu eens zag zij daar tegen het diepe blauw, in groote afmeting, den vorm van een land of werelddeel, zooals de atlas haar dezen geleerd had. Dan weer was het, alsof uit de wolkgevaarten het een of ander beest opdoemde of een reuzengestalte zich verhief : een steigerend paard, een grazende koe, een springbok met geweldige horens, een mannengestalte, staande bij een aambeeld en beukend het ijzer, een kudde schapen, zachtkens voortgeleid, of ook een lange duinenrij, al maar uitgroeiend tot een glooiend heuvelland, met donkeren ondergrond en lichtende toppen ; straks een berggevaarte als de Himalaya met eeuwige sneeuw op de kruin, waarin het zonlicht weerkaatst. Zoo zag zij het menigmaal, en haar vindingrijke geest fantaseerde daarbij, al naar de omstandigheden dit meebrachten.
In waarheid zag zij evenwel ditmaal niets. Blijkbaar waren hare gedachten bij gansch andere dingen bepaald, en opeens vroeg zij : „Heeft dominé vanmorgen mooi gepreekt, moeder ? "
(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen