Rondblik buiten de Grenzen

De Europeesche dictators moeten het tegenwoordig al heel bont aanleggen, willen zij de wereld onder den indruk brengen van bulder-redevoeringen. Nu geeft een geheimzinnige stilzwijgendheid in deze hoek veeleer aanleiding tot ongerustheid.
Zoo terloops hebben we dan ook al eenige malen de vraag gesteld : wat zou Mussolini toch in zijn schild voeren, hij is zoo stil ? Hoe staat de Duce tegenover het Dantzigsche probleem, in hoeverre is er contact tusschen dé anti-komintern-mogendheden, enz. ?
Nu zijn er, gedurende het jongste week-end, opnieuw belangrijke besprekingen gevoerd tusschen Rome en Berlijn. Maar veel wijzer zijn we er niet door geworden. Aan de gewichtigheid der onderhandelaars ligt dat overigens niet. Niemand minder dan graaf Ciano, de bekende Italiaansche Minister van buitenlandsche zaken, heeft persoonlijk met Hitler en Von Ribbentrop besprekingen gevoerd. Men behoeft dus niet te vragen of de onderhandelingen een officieel karakter hebben gedragen. Alleen maar : van het resultaat is weinig of niets uitgelekt. Een officieel communiqué werd niet uitgegeven, zoodat we aangewezen zijn op de veronderstellingen van de verschillende bladen. Maar die veronderstellingen worden wel eens door eigen wenschen beïnvloed.
Zoo zou — volgens een Fransch blad — Ciano vooral naar Duitschland zijn gegaan om Hitler op het hart te binden voorzichtig te zijn met het Dantzigsche probleem. Italië voelt er niets voor om, terwille van Dantzig, in een oorlog te worden gesleept. Mussolini — aldus deze berichten — is er namelijk van overtuigd dat Engeland, Frankrijk en Polen klaar staan zich te verdedigen, indien Duitschland Dantzig zou annexeeren.
Heel veel waarde hechten we aan deze verklaring niet. Van bepaalde zijde laat men nu eenmaal geen gelegenheid voorbijgaan om verschil in zienswijze tusschen Berlijn en Rome te suggereeren. Dat de belangen van beide as-mogendheden niet precies parallel loopen, zal niemand ontkennen. Maar de Duitsch-Italiaansche vriendschap is daartegen nog immer bestand gebleken. En dat zeker niet, omdat Duitschland zich door Italiaansche waarschuwingen liet beïnvloeden. Integendeel !
De Duitsche bladen beweren dan ook, op hun beurt, dat bij de jongste besprekingen niet alleen 100% vriendschap, maar ook .100% gereedheid van de beide as-mogendheden tot uiting is gekomen. Een verklaring, welke al evenmin sensationeel kan worden genoemd. Het zou wat anders zijn, wanneer men ons nu eens verteld had waartoe Duitschland en Italië gereed en bereid zijn. Maar daar laat men ons slechts naar raden.
Aan dreigende woorden heeft het overigens niet ontbroken. Gouwleider Forster heeft de Duitsche eischen inzake Dantzig nog eens weer herhaald. De Führer zal zijn woord aan de Dantzigsche volksgenooten gestand doen. Maar wanneer, en op welke wijze, bleef een diep geheim. We vragen ons af, of men daar in Duitschland zélf wel een duidelijke voorstelling van heeft.
Er wordt gemompeld over een nieuwe vijf-mogendheden-conferentie. Mussolini zou daartoe het initiatief nemen. Maar als men aanneemt, dat Frankrijk en Engeland in geen geval van plan zijn een tweede „München" te accepteeren, heeft dit denkbeeld van onderhandelen weinig kans van slagen. Met Duitschland valt niet te onderhandelen. De Führer heeft eenmaal beloofd Dantzig binnen de grenzen van het Rijk terug te voeren. En daarmede heeft hij zeer bepaalde economische voordeelen op het oog. Zoo Hitler zich schijnbaar ook al bereid zou verklaren om met een, hem tijdens onderhandelingen toegestoken, „vinger" genoegen te nemen, dan pakt hij daarna zeker de geheele hand. De bewijzen zijn voor het grijpen. Polen houdt zich dan ook krampachtig aan de Fransch-Britsche toezeggingen vast en wil liever van geen onderhandelen met Duitschland weten. Een vijf-mogendheden-conferentie, naar het voorbeeld van München, zou óf mislukken of de nederlaag van Polen beteekenen. De toon, welke de Italiaansche bladen tegen Polen aanslaan, doet overigens wèl denken aan de klanken welke, vlak voor München, van dezelfde zijde te beluisteren vielen. Men richt ernstige waarschuwingen tot Polen, gelijk men dit vorig jaar tot Tsjecho- Slowakije deed. De „spil" kan geen vijanden in den rug dulden. Noodig is een Polen, dat bereid is met Duitschland en Italië samen te werken. Laat Polen wel bedenken — zoo schrijft de Italiaansche pers — dat er maar vier groote mogendheden in Europa zijn en dat alleen zij de zaken hebben te regelen. Zelfs wordt Beek het waarschuwende voorbeeld van den Negus, Benesj en Zog voor oogen gehouden. Deze voorbeelden bewijzen inderdaad dat de dictators „over lijken" gaan om een bepaald doel te bereiken. Toch heeft dr. Ley genadiglijk beloofd, dat terwille van Dantzig de vrede niet zal worden verstoord. Mits men slechts den weg wil gaan, welke Hitler op het komende partijcongres te Neurenberg zal aanwijzen. Ook deze woorden roepen herinneringen wakker aan München.... „
Het is bij dit alles natuurlijk van het grootste belang, welke houding Engeland tegenover de ontwikkeling der gebeurtenissen inneemt. Met Japan heeft Londen de laatste dagen weer niet gelukkig geboerd. Het slot van de sleepende onderhandelingen is geweest, dat de vier, van moord verdachte, Chineezen, die in de concessie te Tientsin zijn gevlucht, tóch aan Japan worden uitgeleverd. Dat beteekent min of meer het erkennen van Japansche rechten. China voelt zich daarom ernstig teleurgesteld. En in Londen is men er ook allesbehalve over te spreken. Ondanks deze capitulatie blijft Japan zijn eischen inzake het niet-erkennen van den Chineeschen munt handhaven. Londen is er dus niets mee opgeschoten. Slechts kreeg het Britsche prestige een nieuwe knauw. Zoowel in het verre Oosten als in het nabije Westen.
 

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen