NIENKE

Met toestemming Uitgever J. H. Kok te Kampen
Even later stond 'hij voor 't gebouw, waar het Leger vergaderde. „Huitema al, op den vroegen morgen ? " lachte de Kapitein en noodigde hem binnen. „Toch geen zwarigheid ? " „Neen en ja, wat zal ik zeggen, eigenlijk van beiden moet u weten. Ziet u, ik kwam u van mijn vrouw zeggen, dat wij het kleine kind, waarover u sprak, wel willen hebben en met Gods hulp groot brengen, en ook liefst zoo spoedig mogelijk, omdat wij anders bang zijn, dat een ander dit neemt. Zou u vandaag nog niet even kunnen telegrafeeren ? Ik zal de kosten daarvan wel betalen. Maar dan is er nog wat, en ik hoop niet, dat u dit kwalijk neemt. U kent wel dat spreekwoord : „Schoenmaker, houd je bij je leest". Nu, dat heb ik niet gedaan, tenminste niet, zooals het hoort; en het gevolg daarvan is, dat mijn zaak er niet op vooruitgaat. U hebt gisteravond gezegd, dat een mensch ook eene roeping voor dit leven heeft en daarin met alle macht getrouw moet zijn. Dat ben ik den laatsten tijd niet geweest, en daarom zal hierin verandering moeten komen. Dit moest ik u even zeggen, omdat ik niet meer zoo geregeld hier zal kunnen zijn of mij aan het colportagewerk kan geven." Zwijgend hoorde de Kapitein dit woord aan, 't welk duidelijk verried, welk eene moeite het den man kostte om het te zeggen en hoe hij hier brak met iets, dat hem lief werd. Daarop sprak hij : „Wat dat laatste betreft, Huitema, maak u daar niet bezwaard over. God heeft in het leven élk zijn taak gegeven en daaraan getrouw zijn is allereerst roeping. Ook in uw dagelijksch werk kunt u God verheerlijken, evengoed als Hieram Golf, een collega van u dat deed, die zich ook een kind des Heeren wist, en het is de grootste zegen, dien u hierin zien moogt, Hem voor uw hart te hebben . gevonden. Blijf Hem verder getrouw, óók in uw arbeid, en de Heer zal uwen weg voorspoedig maken. Al loopen onze wegen hier beneden ook uit elkaar, daar is een hoogere eenheid onder de kinderen Gods, door geen afstand weg te nemen. Graag zullen wij u af en toe hier zien, en uw steun ontvangen, maar verder hebt u met 'God uit te maken, wat uwe roeping in deze is. En wat dat kind betreft, d'r zal wel niet zoo'n haast bij zijn, maar om u en uwe vrouw gerust te stellen, beloof ik u, dat, eer een uur verloopen is, een telegram verzonden zal zijn."
Toen Gurbe een kwartier later weer buiten was, voelde hij een pak van zijn hart genomen. Hij liep met een haast door de straten, die hem zelfs de vrienden niet deed zien, welke hem tegenkwamen, zoodat deze zich verbaasden en iets ergs dachten. Later werd hun dit wel duidelijk, want eer eene week verloopen was, wisten velen het, dat baas Gurbe en zijn vrouw eerstdaags een kind te verwachten hadden. Niet van zichzelf, maar van iemand anders, ver weg ; niemand wist van wie. Natuurlijk ontbrak het niet aan allerlei op- en aanmerkingen. Sommigen meenden te weten, dat het uit de familie was en vonden het een edele daad van den schoenmaker, zoo'n verweesde kleine tot zich te nemen ; maar toen nog een paar dagen later twee vreemde heilssoldaten met een Hallelujahoed op bij baas Gurbe inliepen, de een met een koffer en de ander met een kind op den arm, toen staken de buren en kennissen de hoofden bij elkaar, om gemeenschappelijk dit nieuws te bespreken. Want het leed nu geen twijfel meer, of daar zat een geheimzinnige geschiedenis aan dit zaakje vast. Wie dat kind mocht wezen, werd voorloopig niemand gewaar, doch juist omdat het gebracht werd uit het Leger, gaf het te denken, 't Zou wel zoo'n' drenkeling wezen, uit het grootestadsleven opgevischt en nu heelemaal naar hier gebracht, om daar ginds niet tot schande te worden, dacht men. En een ander vond, dat het voor den schoenmaker een onderneming was, zoo'n kind in huis te halen. Vooreerst, omdat men niet wist, wat er in zat en dan ook, omdat het heel wat meebracht. Voor eigen kinderen had men nu eenmaal te zorgen, maar voor de rest : een gelukkig mensch, die niet al te veel mot om de teenen had. Die er niet was, had ook geen verzorging noodig, en tot hiertoe hadden de baas en zijn vrouw 't op hun duimpje, Maar een mensch was nu eenmaal niet eerder gerust, dan wanneer zijn hart in onrust was.
Vrouw Huitema zelf zag men de eerste tijden weinig. Nooit maakte zij veel buurpraatjes, doch nu allerminst, zoodat men van haar niet veel aan de weet kwam. Doch des te grooter was haar geluk binnen deur. Wat gaf het een vermaak, als de kleine meid gevoed of gekleed moest worden en wat kon zij als met moedertrots neerzien op dat hulpbehoevend wicht, reeds zoo jong als een verstooten lammetje aan de koude, kille nachtwinden ten prooi. Gelukkig, dat zij hier gekomen was. Gelske zou wel zorgen, dat het haar nooit aan het noodige ontbrak en het zou haar schuld niet zijn, als de kleine soms schreien mocht. Sliep het wat al te lang, dan gluurde zij nu en dan door het saaien gordijn, om te zien, of het wel goed was ; en werd het wakker, dan behoefde het maar even hiervan kennis te geven, of de handen waren al uitgestrekt om het op te nemen. Vaker dan ooit wipte Gurbe van den drievoet om 'n boodschap te maken in de kamer. Nu had hi] dit vergeten en dan moest hij dat even inzien, maar zoowel Jochem alsook zijne vrouw begreep heel spoedig, dat hier iets anders achter zat.
(Wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen