„Hij voert mij zachtjes...”

Gaan de stormen van het leven, Kind van God, u over 't hoofd. Is het oog der ziel beneveld En de ster der hoop verdoofd, Worstelt gij in duist'ren nacht. God de Hee.re houdt de wacht : Als een Vader voert Hij teeder U tot uwe ruste weder.

Zucht uw hart in dorre streken, Waar vergeefs gij voedsel vraagt, En de booze in zijn woede Uw benauwde ziel belaagt, Waar gij duizend dooden ziet. Uw Bewaarder sluimert niet : Zachtkens voert des Herders trouwe U ter welige landouwe.

Zijt g' in 't strijdperk van dit leven Soms door vreeze overmand, Klinkt uw klaagzang : een der dagen Kom ik om door 's vijands hand, Uw Verlosser is nabij :

Als een Veldheer nadert Hij En Hij voert u in ontferming Naar de lente der bescherming.

Vreest gij hier nog menigmalen voor het schrikbeeld van den Dood, Hem ook is de macht ontnomen Door uw Helper in den nood. Gaat gij van de uwen heen, Nimmer laat God u alleen ; Ook in d' ure van 't verscheiden Zal Zijn hand u zachtkens leiden !

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen