NIENKE

Met toestemming Uitgever J. H. Kok te Kampen
Zoo deed Nienke haar intrede in dit gezin, nu voor zooveel jaren, en nimmer heeft men daar spijt van gehad. Zonder eenigen tegenslag, behoudens dan enkele algemeene kinderziekten, mocht zij zeer voorspoedig opgroeien, zooals de menschen zeiden : tot een sieraad van het huis. Geregeld schreef Gurbe in de eerste tijden naar het adres van het Leger, hoe de kleine meid het maakte, met als eenigst antwoord, dat de moeder zich zeer verheugde over al de goede berichten en God dankte, dat haar kind zóó goed was aangeland. Soms kon zij een geweldig heimwee naar haar krijgen, doch omdat het voor allen beter was, hier niet aan toe te geven, zocht zij dit met kracht te overwinnen, 't Eenigste, dat zij eens verzocht, was, of de pleegouders misschien een portret van het kind wilden overzenden, opdat zij tenminste nog iets had van haar, om als een kostbaar souvenir te bewaren ; 't zou meteen het laatste zijn, wat zij vroeg. Hoewel men gevoelde, hoe hard het was, hebben Gurbe en zijne vrouw ook aan dit verzoek voldaan. Daar ging een photo van Nienke naar Holland, waarvan gezegd werd, dat het een sprekende gelijkenis was ; doch daarmede was dan ook alle verdere gemeenschap verbroken. Negentien jaren zijn sindsdien voorbij gegaan. Het kleine kirid, dat zoo gaarne op de knie van Gurbe paardje reed of op zijn schouder de kamer doordraafde, is ontwikkeld tot een twintigjarige maagd en voor de buitenwereld niemand anders dan Nienke Huitema.
Daartoe werkte vooral ook mede de verandering van woonplaats. Drie jaar na die gewichtige gebeurtenis, waardoor zoo'n verandering in het gezin van Gurbe plaats had, werd te Zevenhuizen op zeer voordeelige voorwaarden eene schoenmakerij te koop aangeboden. Reeds lang had Gelske gehoopt, nog eens naar een dorp te mogen terugkeeren, gelijk zij daar geboren en getogen was, en ook Gurbe verlangde wel naar het platteland. Daar kwam de doodende stadsconcurrentie bij, waardoor het een heel ding was, boven de hooge huur en belasting zooveel te verdienen als voor het levensonderhoud noodig was. In Zevenhuizen was het goedkooper wonen en bovendien bestond daar de gelegenheid om bij te verdienen, 't Was gewoonte, dat de dorpsschoenmaker tevens leedaanzegger was en bovendien het barbiersvak uitoefende, om van andere bijkomstigheden maar niet te spreken. Zoo werd de koop gesloten, nu ongeveer zestien jaar geleden, en gedurende al die jaren was het opmerkelijk, hoe rijk zijn huis gezegend werd.
Jochem, die als huisgenoot bij de familie gerekend werd en mee naar hier verhuisde, had het nog nooit zoo druk gekend en klopte vaak van den vroegen morgen tot den laten avond, daarbij zingend het hoogste lied, omdat hij óók in de beweging was, zooals Gurbe den arbeid voor het Koninkrijk Gods placht te noemen, en waarbij een wedstrijd scheen te ontstaan tusschen hem en de kanarie die in een kooitje, 't welk in de werkplaats hing tusschen tal van groenende planten, onafgebroken van de eene prik op de andere sprong, om nie't eerder te zwijgen dan wanneer Jochem uitgezongen was. Of 't moest wezen, dat Gurbe óók mee begon te zingen en de kleine springer dan voor luistervink speelde, 't zij omdat hij dat zoo mooi vond, 't zij omdat hij dacht tegen twee man toch niet opgewassen te zijn.
Heel Zevenhuizen wist, dat binnen de muren van het schoenmakersgezin geluk woonde. Behoudens dan enkele uitzonderingen, hield elk van Gurbe. Ds. Buitenveld mocht hier graag vertoeven, om naar zijn nuchtere, maar degelijke levensbeschouwing te luisteren, al verried zijn kerkelijk standpunt, indien hiervan nog sprake kon zijn, dat hij in het Leger tot de kennis der waarheid gekomen was. Daar heerschte hier een eigenaardige vrede, gelijk die zoo weinig gevonden wordt, ook in gezinnen, die godsdienstig zijn en op het stuk der belijdenis zeer belijnd.
„Weet je, hoe het komt, dat wij zoo rijk gezegend worden ? " heeft hij eens op een Zaterdagavond aan Gelske gevraagd, toen zij samen thuis waren en de uitkomst van de week weer alle verwachting overtrof, „'t Komt van Nienke. Evenals het huis van Obed-Edom zooveel voorspoed had, toen de Ark des Heeren daar een schuilplaats vond".
En hoewel zijn vrouw niet zoo vast in het geloof stond en meende, dat het ook wel mede een gevolg van den ijver en de bekwaamheid van Gurbe en van de gunst der menschen was, dat men zoo lief vooruit scharrelde, gelijk zij het noemde, hield hij vol, dat ook al die bijkomstigheden niet toevallig waren, maar allen zoo bestuurd werden, omdat zij Nienke in huis hadden genomen.
Misschien was Nienke wel een Koningskind.

Hoofdstuk IV.
„De blikken Domine".
Nog meer dan onder den bijnaam van „de voorzanger" was Gurbe in Zevenhuizen en wijden omtrek bekend als „de blikken dominé". Hoe hij precies aan dien naam gekomen is, valt niet met zekerheid te zeggen, doch zeer waarschijnlijk is boer Santema van Donia-state de eerst geweest, die hem vóór eenige jaren uitvond, 't Was bij gelegenheid, dat Gurbe een boodschap had op de boerderij. Zonder het opzettelijk te zoeken, geheel als eene vanzelfheid, sprak hij zoo tusschen de zaken in over geestelijke dingen, omdat het aardsche voor hem het beeld van het hemelsche was en hij in den tijd de eeuwigheid zocht. Vrouw Santema was enkel oor, omdat het geheel ongewone klanken op de zathe waren, en mocht dat wel ; doch de boer werd allesbehalve gesticht. Hij hield er niet van, overal den godsdienst bij in te halen. Met menschen, die dit deden, en vooral als het neringdoenden waren, moest men voorzichtig zijn. Alles hoorde op zijn plaats.
(Wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen