Rondblik buiten de Grenzen

Een mensch is nooit te oud om te leeren. De Sovjet-Russische dictatuur heeft de oudste papieren, maar zij blijkt nog wel iets nieuws van de methoden der fascistische en nationaal-socialistische zusjes te hebben afgezien. Italië veroverde Abessynië, omdat het zich door den Negus bedreigd gevoelde, Duitschland maakte zich meester van nieuwe gebieden om de daar wonende „minderheden" te beschermen en annexeerde Polen, omdat het vreesde door de gemobiliseerde Poolsche troepen te worden aangevallen. Uit deze voorbeelden heeft Stalin leering getrokken. Ter bescherming van de Wit-Russen en van de Oekraïnsche minderheid werd op een deel van het stuiptrekkende Polen beslag gelegd, terwijl nu' reeds Finland verweten wordt dat het booze oorlogsplannen ten opzichte van de Sovjet-Unie zou koesteren. Finland weet — zoo redeneert de Russische pers — dat het op den steun van de Scandinavische landen en van de Vereenigde Staten kan rekenen en bereidt zich daarom op den oorlog voor. Men ziet, dat de redeneering zeer veel overeenstemming vertoont met 't verwijt dat Duitschland destijds tot Polen richtte. Het is nauwelijks noodig er aan te herinneren, dat Finland 3 millioen en de Sovjet-Unie 180 millioen inwoners telt. Het denkbeeld, dat het Russische wereldrijk zich door de Finsche houthakkers en landbouwers bedreigd zou gevoelen, is belachelijk. Er was, met eenigen goeden wil, toch wel een wat minder-cynische redeneering te vinden om de eischen, welke Rusland aan Finland stelt, met een schijn van recht te omkleeden

Intusschen laat Finland zich nog niet' door de openlijke en bedekte dreigementen afschrikken. Zijn vertegenwoordigers trekken naar Moskou, onderhandelen daar met gladde, indrukwekkende persoonlijkheden, keeren terug naar hun schoone landje om instructies te halen, worden dan weer en nog eens weer naar het Kremlin ontboden en weten bij al deze afmattende en spannende bezigheden hun eindje vast te houden. Een bewonderenswaardige prestatie !

Hoe de afloop zal zijn, valt intusschen niet te voorspellen. Als het „meeningsverschil" tusschen Finland en Rusland door de wapens uitgemaakt zou worden, was er voor Finland natuurlijk, geen hoop. Maar het lijkt niet waarschijnlijk dat Rusland zich aan een oorlogje (of hoe men een gewapend ingrijpen tegenwoordig dan ook noemen wil) zou willen wagen. Ten opzichte van Polen kon 't dat, blijkbaar doen zonder met de groote mogendheden openlijk en daadwerkelijk in conflict te komen. Doch als de situatie thans dienovereenkomstig was, zouden de Russen de gebieden, welke ze ter versterking van hun strategische positie begeeren, toch reeds lang hebben kunnen bezetten. Het is de vraag, of bij een gewapend optreden tegen Finland de Russische „neutraliteit" wel gehandhaafd kan blijven. En dat Rusland aan deze formeele neutraliteit wil blijven vasthouden, hebben de Russische woordvoerders dezer dagen opnieuw verzekerd. Men zou aan deze verzekering op zichzelf niet veel waarde behoeven toe te kennen, indien ze niet in overeenstemming was met het Russische belang. Maar als Stalin straks van den na-oorlogschaos wil profiteeren om het ideaal eener wereldrevolutie nader bij te brengen, dient hij eigen land niet aan een afmattenden krijg prijs te geven. En wat Rusland aan territoriale winst van een oorlog zou kunnen verwachten, is het, dank zij Duitschland, toch reeds voor een belangrijk deel in den schoot gevallen. Wat natuurlijk niet zeggen wil dat Moskou van Finland niet het uiterste zou eischen.

Rusland wil van alle walletjes eten. Het haalt alle buit binnen, welke er door den oorlogstoestand maar binnen te halen valt, scheldt tegelijkertijd op „de Japansche imperialisten", verwijt Engeland, Frankrijk en Duitschland, dat het een onrechtvaardigen, reactionairen en imperialistischen oorlog voert, sluit echter met een der oorlogvoerende partijen indrukwekkende „pacten" af, en verkondigt ten slotte trotsch, dat het niet gelukt is de Sovjet-Unie in den oorlog te betrekken. Waarlijk : Moskou toont zich opnieuw een geoefend visscher in troebel water.

Wat de „neutraliteit" van Italië zal beteekenen, wanneer het oorlogsgeweld straks losbreekt, is nog steeds een open vraag. Toen Duitschland den oorlog inging, zond Hitler een telegram aan Mussolini, waarin hij zeide diens hulp niet noodig te hebben. Maar reeds toen was het de vraag, of Mussolini tot hulpverleening bereid zou zijn geweest. En sindsdien heeft de as Rome—Berlijn nog een stevigen opstopper gekregen door de nieuwe „as" Berlijn^- Moskou. Bij meer dan een gelegenheid heeft de, overigens nog zwijgzame, Duce, te verstaan gegeven dat het Italiaansche fascisme nog steeds niets van het communisme hebben moet. Ook om andere dan „ideologische" overwegingen ziet Mussolini de Russische successen met leede oogen aan. Onlangs werd het Italiaansche kabinet gereorganiseerd. De Italiaansche pers sprak toen van „'t aflossen der wacht", daarmede te kennen gevend dat wel bepaalde personen werden vervangen, doch de politiek daardoor niet van richting veranderde. Desondanks viel het op, dat twee ministers, die vurige voorstanders waren van samenwerking met Berlijn, niet in het kabinet terugkeerden. Het heet nu, dat Goerring zelf naar Rome zal gaan om eens poolshoogte te nemen. Hij zou willen informeeren in hoeverre nog op de as „Rome—Berlijn" te rekenen valt. Zelfs wordt gemeld, dat Hitler bereid is om Mussolini de vrije hand in den Balkan te laten, als prijs voor de vernieuwing van de Duitsch-Italiaansche vriendschap. Men kan echter ook de politieke „dubbeltjes" maar eens uitgeven en op de Balkansche „dubbeltjes" werd reeds door Rusland beslag gelegd. Stalin houdt althans de touwtjes vast van de beurs waarin die geldstukken geborgen zitten. Deze geruchten lijken dan ook onwaarschijnlijk.

De berichten over vernieuwde activiteit van de luchtmacht boven het Westelijk front doen vermoeden, dat men zich op vernieuwde activiteit voorbereidt.

Koningin Wilhelmina en Koning Leopold hebben de oorlogvoerende partijen opnieuw „hun goede diensten" aangeboden om de uitbarsting van den oorlog, in zijn verschrikkelijk geweld, als het zijn mocht ter elfder ure nog te voorkomen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen