Rondblik builen de Grenzen

Het diplomatieke spel is, eenige weken geleden, op twee plaatsen onderbroken : in Finland, waar Rusland strategische vorderingen poogde te maken, en in den Balkan waar meerdere buurstaten hun invloed gaarne zagen uitgebreid. Blijkbaar worden de stukken nu opnieuw opgezet. En het gaat daarbij niet zoozeer om het spel, dan wel om de knikkers
We hebben er reeds eerder op gewezen hoe getrouw de veroverings-methodes, door Mussolini en Hitler toegepast, door den Russischen dictator worden nagevolgd. Nu Moskou wederom tracht om Finland schaakmat te zetten, volgt het, tot in onderdeelen nauwkeurig, ook verder de regels, welke met name Hitler voor zijn land-verovertjesspel pleegt in acht te nemen. Het was tijdens het jongste weekend (ziehier de eerste gelijkenis met de Hitler-regie), dat de Finsch-Russische kwestie opnieuw de aandacht vroeg. De Finnen zouden, volgens de Russische berichten. Zondag gevuurd hebben op Sovjet-Russische troepen, die nabij de grens ten Noord-Westen van Mainil gestationeerd waren. (Men herinnere zich de „grens-incidenten" waarover Hitler telkens wanneer hij dat noodig vond, de beschikking had !). Nu moet worden toegestemd, dat Rusland hier niet voor de eerste maal met het grens-incidenten-systeem werkte. Aan de Russisch- Mandsjoekwosche grens werden destijds incidenten aan-de-loopende-band gefabriceerd. Partijen maakten daar al dan niet gebruik van, precies als het hun nuttig voorkwam.
Ten aanzien van de gerapporteerde Finsche schietpartij heeft Rusland een groot gebaar gemaakt : Stalin wil er niet teveel waarde aan hechten. Waarschijnlijk heeft een of andere Finsche commandant, aldus luidt de Russische toelichting, zijn opdracht verkeerd begrepen. Maar om dergelijke narigheid in de toekomst te voorkomen, moeten de Finsche troepen worden teruggetrokken tot 25 kilometer van de grens. Zondag heeft Molotow een nota, waarin deze. eisch was geformuleerd, aan de Finsche regeering doen overhandigen. Op hun beurt doen „Finsche kringen", alsof men aan dit grensincident evenmin beteekenis kan toekennen. Van Finsche zijde, zoo luiden de berichten uit Helsinki, is geen schot gelost. „Daarentegen zijn wel van Sovjet-Russische zijde aan gene zijde der Finsche grens schietoefeningen met mortieren gehouden". Intusschen verklaart Finland zich bereid, om zijn troepen op de verlangde afstand binnen de grenzen te brengen, als Rusland, ten aanzien van eigen troepen, een soortgelijke maatregel neemt Maar dat zal de bedoeling van Moskou niet zijn. De vrees is integendeel niet ongegrond dat de strook van 25 K.M., welke door de Finsche soldaten moet worden ontruimd, spoedig daarna weer met Russische soldaten zou zijn , „gevuld". Hoe Finland dit „spelletje", met eigen onafhankelijkheid als inzet, zal beëindigen, kunnen we slechts afwachten. We schreven over zijn kansen reeds eerder. En de situatie is sindsdien niet wezenlijk veranderd. Rusland haalt wat er te halen valt. Dat Moskou het voorstelt, alsof het dit jongste „incident" niet hoog wil opvatten, is slechts een diplomatiek „grapje". De Finsche commandant „die zijn bevelen verkeerd uitvoerde" wordt in hetzelfde ongunstige daglicht gesteld als de Finsche diplomaten aan wier „stompzinnigheid" het te wijten zou zijn, dat niet reeds lang een bevredigende overeenstemming met Moskou tot stand kwam. Zoo trachten de sluwe Russen een wig te drijven tusschen het Finsche volk en zijn „onbekwame" leiders. Ook van deze methode gaf de jongste geschiedenis ons meerdere voorbeelden te zien

* Men zal zich herinneren dat Rusland, ten tijde van de eerste vriendschappelijke onderhandelingen met Finland, ook met een zijner Zuiderburen aan het beraadslagen was. Turksche staatslieden brachten herhaaldelijk bezoeken aan Moskou, maar konden plotseling thuis blijven, toen Turkije met Engeland tot overeenstemming kwam. Met de totstandkoming van dat Britsch-Turksche accoord waren de verhoudingen in den Balkan echter nog geenszins geconsolideerd. Met name Italië koestert, ten aanzien van dit deel van Europa, nog bepaalde plannen. Het wil de leiding nemen van een neutraal Balkan-blok. Engeland en Frankrijk zouden daartegen op zichzelf geen bezwaar hebben. Immers zijn zoowel Turkije, Griekenland als Roemenië door accoorden of eenzijdige verklaringen met de geallieerden verbonden. Wanneer Italië zich aan het hoofd van een Balkanbloc stelde, kwam het daarmede tevens in bepaalde relatie te staan tot de westelijke mogendheden. Maar daar voelt Mussolini, onder de tegenwoordige omstandigheden, niets voor. En nu spreekt men dan ook van een Balkan-bloc, waarin alleen de mogendheden die niet met Londen-Parijs verbonden zijn, vereenigd zouden worden. Dat wü dus zeggen : Italië met Hongarije, Zuid-Slavië en Bulgarije. Misschien dat ook Griekenland nog in aanmerking kon komen, doch Roemenië en Turkije in geen geval.
Deze ontwikkeling der verhoudingen is met name voor Roemenië niet erg prettig. Uit redevoeringen van Graaf Csaky, den Hongaarschen minister van buitenlandsche zaken, valt reeds op te maken, dat Hongarije zich door de houding van Italië gesterkt voelt en een anti-Roemeensche politiek voorbereidt. Nog altijd heeft Hongarije hoop dat het Zevenburgen van Roemenië zal terugkrijgen. Daarnaast verlangt Bulgarije de Dobroedzja en Rusland is intusschen een diplomatieke actie begonnen tot het herwinnen van Bessarabië, ook een door Roemenië veroverd land. Dit wil natuurlijk nog niet zeggen dat Italië zijn steun aan deze herzieningseischen heeft toegezegd. Maar het verklaart wèl, waarom aan de jongste Italiaansche stappen zulk een groote belangstelling wordt geschonken. Bovendien heeft Roemenië nog moeilijke onderhandelingen te voeren met Duitschland. De nieuwe premier, Tatarescu, die vorige week plotseling weer aan het hoofd van het kabinet kwam te staan, heeft de diplomatieke ervaring, waarover hij beschikt, onder deze omstandigheden wèl noodig.
Dat ook Londen en Parijs bij de gebeurtenissen op den Balkan veel belang hebben is duidelijk. Op dit oogenblik schijnt de oorlog vrijwel op de zee te worden uitgevochten. Maar op den duur zal wel blijken van hoeveel beteekenis het „achterland" is. Men is in den Balkan bezig „diplomatieke" mijnen te leggen. De uitwerking daarvan lijkt op het oogenblik nog even onberekenbaar, als die der verraderlijke moordwerktuigen, welke nu de waterwegen onveilig maken.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen