NIENKE

(Met toestemming Uitgever J. H. Kok te Kampen)

En had haar man toen niet gezegd, dat hij dien morgen in de kerk al zooveel over den. godsdienst gehoord had, dat hij dit liever uitstelde tot later ? Tegen Gabe behoefde niemand op te komen. Hij wist zélf wel, wat goed was en hem te doen stond, en vader had hij in alles op zijn hand. Omdat hij zulk een beproefd koopman was en het vee zoo juist taxeeren kon en zooveel kennis van den handel had, ook met het oog op het buitenland. Neen, maar als Gabe d'r niet was, dan zouden er zulke zaken niet gedaan worden. Was het niet bekend, dat boer Santema de hoogste prijzen maakte uit den geheelen omtrek van alles, wat hij uit schuur en stal leverde, juist omdat men dit hier steeds op het juiste moment wist te doen ?
En toch, wat zou de moeder er voor geven, wanneer in al de kinderen iets gevonden werd van hetgeen zij met den dag meer bij Mini ontdekte en dat zoo vér uitstak boven alles, wat van beneden was. Daarom werd zij telkens ook tot hare dochter in de tent heen getrokken, al openbaarde zij deze hare heimelijke vrees over de andere kinderen niet en deed het haar ook thans weer zoo goed, haar zieke kind met zulk een kalme tevredenheid en berusting te hooren spreken over wat zeker velen anderen tot een ondragelijke last zou zijn. Mini had iets, wat niet van déze wereld was.
Plotseling werd de aandacht van beiden getrokken door een naderenden voetstap. In een oogenblik was Nero, die rustig scheen te slapen, uit zijn hok te voorschijn gekomen en deed een dreigend gebrom hooren. „Koest, Nero ! Goed volk !" suste Mini, en aanstonds keerde het trouwe dier weer terug in zijn slaapstee. „Ziet moeder wel, hoe hij ook over mij de wacht houdt ? " lachte zij.
„Mag ik wel verder komen ? " vroeg een zachte meisjesstem.
„Zeker, heel graag. O, 't is Nienke, geloof ik, " sprak vrouw Santema, en maakte meteen ruimte om haar een stoel te geven.
„Durf je er nog door in dit gure weer, meisje ? " „G'n avond, vrouw. Mini. Ja, wat zou dat ? 'k Heb den geheelen dag stijf zitten naaien en nu vroeg vader, of ik nog even de schoenen van Wimpie naar Donia-state brengen wilde. Net zoo'n kniertje voor mij.
„'t Is ook al heel lang geleden, dat je hier voor 't laatst geweest bent, Nienke. Wacht eens, ik kan het precies uitrekenen, 't Was de dag na het Koninginnefeest, waarvan je me nog verteld hebt, dus I September. En nu begin November ! Wat moet ik je doen, meiske ? " Meteen nam Mini hare hand en hield deze vast.
„'k Ben altijd bang, iemand tot last te zijn, " klonk 't bescheiden. „Bovendien is ziekenbezoek niet gemakkelijk, en vroeger...."
„Nu, wat vroeger ? "
„Vroeger kwamen wij óók nooit veel met elkander in aanraking, " klonk het zacht.
Neen, dat was waar. Enkele jaren geleden zou het Mini Santema er niet naar geleken hebben, geregeld omgang te houden met de aangenomen dochter van den schoenmaker. Dat paste immers niet, een nazaat van de voorname Donia's, die eens hier zoo'n geweldige macht uitoefenden en over zulke uitgestrekte landerijen beschikten en zoo'n arme burgerdochter, indien nog maar ! Wat zouden de menschen daar van zeggen en hoe zou de familie dat vinden ?
„Dat is waar, Nienke, maar daar is in de laatste drie jaar veel veranderd, " was het antwoord van Mini, terwijl zij hare bezoekster beteekenisvol aankeek.
„Kom, laat ik nu even de koffie klaarmaken, terwijl jullie elkaar wat gezelschap houdt. Nienke heeft zeker wel een poosje den tijd ? "
„O jawel, vrouw, als men dat wil."
„Wanneer je zoo langen tijd ziek bent, leer je het leven wel eens anders bekijken en gaat een mensch wel eens over dingen nadenken, die vroeger nooit bij hem opkwamen, vervolgde Mini."
„Dat geloof ik graag. Persoonlijk ben ik nooit veel ziek geweest, maar dat het een ernstige tijd is, dien men dan doorleeft, dat is zeker, " sprak Nienke. terwijl zij de kranke daar naast haar belangstellend aankeek.
Wat had de ziekte haar ook uitwendig veranderd. Sinds zij haar voor het laatst zag, was zij erg gegroeid ; doch hoe blank was die gelaatskleur. Hoe teer stak dat zachte rood harer wangen af bij dien lelie-witten hals en die handen, en welk een diepte weerkaatste uit die helderblauwe oogen, die soms zoo glinsterden, alsof het sterren waren. Mini was in weinig tijds ontwikkeld tot een wonderschoon meisje, 't welk denken deed aan zoo'n prachtige veldbloem, wier geur en kleur elk boeit, maar van welke zij wel eens gezongen had, „dat zij wel sierlijk pronkt, maar kracht'loos is en teer. Wanneer de wind zich over 't land laat hooren, dan knakt haar steel, haar schoonheid gaat verloren ; men kent en vindt haar standplaats zelfs niet meer". Had vader thuis ook al niet eens gezegd, dat Mini Santema een kerkhofbloempje was ? En was dat eigenlijk niet mede een reden geweest, dat zij huiverig was een bezoek op Donia-state te brengen ? Juist de laatste berichten, dat hier eene belangrijke beterschap was ingetreden, gaf haar mede den moed, dezen avond den gevraagden dienst naar hier te volbrengen.
„Ga je elke week naar de catechisatie, Nienke ? " vroeg Mini na een korte pauze.
„O ja ; 't is m'n mooiste uurtje van de geheele week. Ds. Buitenveld kan zoo mooi vertellen en brengt de eeuwige dingen zoo dicht bij je. 'k Zou niet graag ééne week verzuimen."
„Dat zei Rooske Piersma onlangs ook ; zélf ben ik maar te hooi en te gras gegaan, toen ik nog gezond was, en vond toen niet veel aan de lessen ; maar dit zou nu wel anders zijn, denk ik."
 

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen