RONDBLIK BUITEN DE GRENZEN

Er is een tijd geweest, dat men zich in de Vereenigde Staten vér boven de politieke verwikkelingen in de oude wereld verheven waande.

„Bij ons in Amerika", lachte men wat om het geharrewar, dat Europa, met zijn ontelbare miniatuurstaatjes, in doorloopende onrust hield. Zoo nu en dan klonk een vaderlijk vermaan van-over „the Ocean" tot Europa door, doch overigens voelde Uncle Sam zich in zijn „splendid isolation" te safe om zich met die verre en gevaarlijke grens- en andere kwesties in te laten. De groote wereldoorlog, toen duizenden Amerikaansche jongens op de Europeesche slagvelden den dood vonden, stond velen nog als een ernstig voorbeeld van wat „inmenging" tot gevolg kon hebben, voor oogen.

Het heeft President Roosevelt dan ook heel wat moeite gekost, om den overwegenden invloed der „isolationisten" — waartoe o.a. ook de populaire vlieger Lindbergh behoort — te breken. Hoewel Roosevelt er allerminst op gesteld is om zijn hand in het Europeesche wespennest te steken, toont hij anderzijds toch steeds meer te beseffen, dat de Vereenigde Staten met te veel banden aan het „Westen" gebonden is, dan dat men te Washington in de rol van toeschouwer bij het Europeesche tooneel kon blijven volharden. Meer dan eens heeft Roosevelt zijn invloed geprobeerd aan te wenden om een dreigend conflict te bezweren of te beperken. Veel aanwijsbaar succes had hij daarbij niet. De Europeesche moeilijkheden, die voor en na tot oorlog en oorlogsdreiging leidden, hebben een diepere oorzaak dan men in Washington blijkbaar meent. Maar desondanks ziet de President der Vereenigde Staten thans terdege in, dat men in Amerika niet „gelukkig en welvarend kan leven met een veilige toekomst binnen een hoogen muur van isolatie, terwijl daarbuiten de rest der beschaving en de handel en cultuur der menschheid vernield werden".

Dit alles wil nu niet zeggen, dat Roosevelt voornemens zou zijn om in den huidigen oorlog zijn neutraliteit te verlaten. Integendeel : hij verklaarde nog voor het Congres, dat de Amerikaansche neutraliteit zal worden gehandhaafd. Niemand zal ook verwachten, aldus ongeveer Roosevelt, dat Amerikaansche jongelieden naar Europeeschen bodem zullen worden' gezonden. Maar : „er is een groot verschil tusschen buiten dezen oorlog blijven en beweren, dat deze oorlog ons niet aangaaf'.Meerdere malen heeft de President der Vereenigde Staten dan ook in woord en daad partij gekozen, ten gunste van de geallieerden. De jongste wijziging der neutraliteitswet, met haar befaamde „cash en carrybepaling", bewijst het. En nu waarschuwde Roosevelt, zich af te vragen „wat voor leven onze kinderen zouden moeten leiden, wanneer een groot deel van de rest van de wereld gedwongen werd den God te aanbidden, die opgelegd werd door een militairen heerscher, of wel verboden werd, een God te aanbidden". Bij dergelijke uitlatingen behoeft men zich waarlijk niet af te vragen, voor welke heerschers de hooggeplaatste spreker bedoelde te waarschuwen.

Een mensch verwacht gaarne, wat hij hóópt. En, na bovenstaande woorden, is het dus duidelijk dat Roosevelt een overwinning voor de geallieerden verwacht. Als de tijd komt voor een „vernieuwing van den wereldvrede", wil Washington zijn invloed aanwenden, opdat de toestanden, welke nu tot den oorlog hebben geleid, verdwijnen. De Vereenigde Staten, aldus Roosevelt, moeten dan medewerken om de handelskanalen in de wereld te openen, opdat geen enkele natie zich in latere dagen gedwongen zal voelen, met wapengeweld na te streven, wat zij door vreedzaam overleg zeer wel verkrijgen kan.

Als(!) van Roosevelt's goede voornemens straks iets terecht komt, zal het dus juist andersom gaan dan in 1919. Toen zagen we een Amerika, dat daadwerkelijk aan den wereldoorlog had mee gedaan, doch zijn President in den steek liet, toen het er op aankwam den grondslag te leggen van „een nieuwen wereldvrede". Tot het vreesachtig dichtstoppen der handelskanalen heeft helaas ook Roosevelt's rijk dapper het zijne bijgedragen. Telaat zag .men in, dat op deze wijze ook de af- en aanvoer ten koste van eigen land werden afgesneden. Laten we hopen dat straks, wanneer Roosevelt zijn „program van economische solidariteit voor de geheele wereld" zal kunnen ontvouwen, de wijsheid niet wederom door „handelsegoïsme" (waarvoor de President terecht eigen regeering waarschuwde) bedrogen zal worden.

We zijn intusschen nog niet aan de behandeling van vredes-programs toe. In het hooge Noorden blijven de Finnen hardnekkigen strijd voeren met de Russen en ook de oorlog tegen Duitschland biedt nog weinig uitzicht op . een spoedigen vrede. Eer denkt men aan mogelijke uitbreiding van den oorlog. In verband hiermede trekt de situatie op den Balkan, waarover we nog onlangs schreven, verhoogde belangstelling.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen