RONDBLIK BUITEN DE GRENZEN

Tegelijk met „unser Hermann", den populairen maarschalk Goerring, heeft een andere groote figuur uit het nationaal-socialistische Duitschland, n.l. Alfred Rosenberg, vorige week zijn verjaardag gevierd. We hebben echter zoo'n vermoeden, dat beide jarigen dien dag niet bij elkaar op visite zijn geweest. In ieder geval is er in de wijze waarop de verjaardag van beide nationale figuren publiekelijk werd herdacht, een merkwaardig verschil op te merken. Vergeleken met de vriendelijke belangstelling, welke de Duitsche Pers voor den jarigen Maarschalk (enz. enz.) aan den dag legde, is de schrijver van de nationaal-socialistische „geloofsbelijdenis" er op dezen geboortedag wel heel schraaltjes afgekomen. Terwijl door geïllustreerde artikelen de beteekenis van Goerring in het licht werd gesteld, vond de Duitsche courantenlezer van Rosenberg nauwelijks melding gemaakt.

De oorzaak van deze verschillende behandeling van twee figuren, die beide, zij het op zeer onderscheiden gebied, vele steentjes tot den opbouw van het Derde Rijk hebben bijgedragen, zal wel gelegen zijn in het feit, dat de ontdekker der Arische rassentheorie de omstandigheden niet mee heeft. De ideologische ondergrond, welke Rosenberg 't nationaalsocialisme met zijn „Mythus des zwanzigsten Jahrhunderts" heeft willen geven, werd, door menschen die 't weten kunnen, nooit erg betrouwbaar geacht. Maar nu raakt ook het Derde Rijk zelf, met zijn practische politiek steeds verder van dezen „ondergrond" verwijderd. En Rosenberg schijnt zoo gauw geen kans te zien om zijn „Mythus" bij de gewijzigde omstandigheden aan te passen, of, gelijk Hitler pleegt te doen, bepaalde passages op tijd te vergeten. Rosenberg acht met name de samenwerking met Rusland in strijd met hetgeen er in het verleden, mede onder zijn invloed, over „ras, bloed en bodem", in Duitschland geleeraard werd en is nu blijkbaar zoo onpractisch geweest deze zijne zienswijze openbaar te maken. Vandaar dat hij, naar de bladen meldden, „in ongenade is gevallen" en op z'n verjaardag geen cadeautje kreeg van den Führer.

Er zijn wel meer menschen in de wereld, die Hitler's adembenemende reuzenzwaai in de richting van Moskou (of hij al weer vasten grond onder de voeten kreeg, weten we nóg niet) met het hart in de keel gadeslaan. En onder die verontruste menschen zijn er die, naar het ons wil voorkomen, voor Duitschland nóg meer beteekenis hebben dan Alfred Rosenberg. Ze bevinden zich b.v. in Italië (we spraken daar reeds eerder over), doch ook in Japan. De Japansche legerpartij voelde zich zeer tot Duitschland aangetrokken. Het toetreden van Japan tot het anti-komintern-pact is er een uiting van. Men dacht door zich aan te sluiten bij Duitschland (er werd reeds duidelijk op een militair bondgenootschap gezinspeeld) Rusland in bedwang te kunnen houden en zoo rustiger eigen doeleinden in Azië te kunnen nastreven. Maar wat beteekent in dit verband nog een samenwerking met een Duitschland dat zich, zoowel economisch als politiek, aan de Sovjet-Unie verbonden heeft ? Japan was zijn steun in den rug kwijt. Het kreeg tegelijkertijd de Amerikaansche macht duidelijker te gevoelen, toen Washington het handelsverdrag met Japan opzegde. De Chineesche veldtocht moest, onder deze omstandigheden, zoo al niet geheel gestaakt, dan toch belangrijk vertraagd worden. Zoo ontstond een moeilijke situatie, welke reeds eenige malen tot Kabinetscrises aanleiding gaf. Nu is niet een vertegenwoordiger der Duitsch-gezinde legerpartij aan bod gekomen, doch Admiraal Yonai, die in den zomer van 1939 het tot stand komen eener militaire alliantie met den „spil" wist te verhinderen en op een vreedzame toenadering tot het Britsche Rijk en de Vereenigde Staten aanstuurt. Het is de groote moeilijkheid om, bij dit alles, de Chineesche onderneming tot een goed einde te brengen. Tsjang Kai Sjek (van wien we overigens den laatsten tijd weinig hooren), wil van geen toenadering tot Japan weten, wanneer deze beteekenen moet dat China economisch onder Japansche oppermacht wordt gebracht. De Chineesche tegenspeler van „den christen-generaal", Wang Tsjing Wei, schijnt echter tot vergaande concessies aan Japan geneigd te zijn, mits de nationale zelfstandigheid naar buiten gehandhaafd blijft. Dit standpunt zou ook door de Vereenigde Staten, Engeland en Frankrijk worden gedeeld, met dien verstande uiteraard, dat zij zich bijzonder interesseeren voor de wijze, waarop in 't gereorganiseerde China de buitenlandsche belangen zouden worden veilig gesteld. Waar dit belangenspelletje op uit zal loopen, is met geen mogelijkheid te zeggen. Dat hangt ook al weer mede af van den verderen gang van zaken in Europa. Men kan er dan ook zeker van zijn dat de Japansche politici minstens zooveel belangstelling bezitten voor den Finsch-Russischen oorlog 'als hun Westersche collega's.

Intusschen komt er in de beide oorlogen, welke in Europa gevoerd worden, nog weinig teekening. De Russen blijken nog steeds niet in staat het Finsche verzet te breken. Er had een vrij scherpe notawisseling plaats tusschen Rusland en de Scandinavische landen over de hulp welke, met name door Zweden en Noorwegen, aan Finland werd verleend. Dat het hier particuliere hulpverleening betreft, gelijk de Scandinavische regeeringen opmerken, acht Moskou een onvoldoende verontschuldiging. Doch daar zal het voorloopig wel bij blijven.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen