Daar ruischt langs de wolken....

Eenige jaren geleden zat ik op een donkeren avond in de tuinkamer van een klein hotel te Nazareth. Ofschoon de deuren wijd geopend waren, kon ik de olijfboomen, cypressen en oleanders daarbuiten nauwelijks onderscheiden. Terwijl ik in den donker staarde — hoe rustig was het toen, hoe stil en vredig —, klonk opeens een lied. Kinderen, die ergens achter in den tuin moesten staan, hieven een gezang aan in een taal, die me geheel en al onbekend was. Een lied in den nacht. Een lied van een en al melodie, want de onverstane woorden waren voor mij geen woorden. Neen, toch niet waar : plotseling versta ik één woord, en dat is het woord „Jezus" (later vernam ik, dat kinderen uit een Armenisch weeshuis, verdreven uit hun verre vaderland, de zangers waren ; uit dankbaarheid voor wat eenige Amerikaansche gasten van het hotel te hunnen behoeve hadden gedaan, hieven ze in hun landstaal het lied aan).

Duisternis — en daarin plots een licht : het woord Jezus. De geheele tuin was als verlicht ; de bloemen bloeiden, de oleanders geurden, de olijfboomen prijkten in teerwitte bloesempracht, de zwarte cypressen bewogen zich even in den nachtwind. Doch het was geen nacht meer, 't was dag geworden, lichte, zonnige dag — door dat eene woordje : Jezus.

Het is nu ook duistere nacht, want het is het einde van December 1939. God schijnt wel een groote Afbreker te zijn ; Hij stelt ons voor benauwende raadselen; onze arme aarde waggelt, zooals er staat in Jesaja 24, gelijk een dronkaard, die heen en weer bewogen wordt als een nachthutje. Het was wel Kerstmis (Kerstfeest durf ik niet neer te schrijven), maar het ijle, fijne geluid der Kerstklokken werd overstemd door het brutale oorlogsrumoer ; Bethlehem verdween bijkans achter de nevelen. Gelukkig, dat er nog kinderen zijn, die in hun argloosheid den Lof des Heeren verkondigden — zoo in hun eigen taal van „Stille nacht, heilige nacht" en „Daar ruischt langs de wolken".

Ja, wat ruischt er dan langs de wolken ? Waarvan zongen die Armenische weeskinderen ?

Daar weerklonk slechts dat eene woord : Jezus, dat is Heiland, dat is Redder, dat is Zaligmaker. Als ik alle andere woorden op de wereld niet versta, maar dat eene Godswoord wèl, dan durf ik 1940 ingaan, een jaar van dreigende vraagteekens, van wolken en duisterheid — maar langs de wolken ruischt een naam ......

De naam van een Sterke. Van een Nabije. Van Iemand, die „de doodsschaduw in morgenstond verandert".

(Uit : Diaconia).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen