Mobilisatiegevaren.

Het begin van de mobilisatie ligt weer al vijf maanden achter ons. Voor degenen, die bij de voormobilisatie werden opgeroepen, is het weer al eenige maanden langer.

Vrijwel alle Nederlanders zijn er het over eens, dat het niet anders kon. Onze grenzen moeten worden beveiligd tegen eiken m ogelijken indringer. We moeten paraat zijn. En het verblijdt ons telkens, als we vernemen dat onze linies hoe langer hoe krachtiger worden versterkt.

Toch blijft ons de gedachte aan de mobilisatie vanaf 1 Sept. met weemoed vervullen. We kunnen toch ook elk oogenblik in den. oorlog worden betrokken. Nederland kan ook het slagveld der natiën worden. O, wat dan? Laten we er maar geen antwoord op geven, maar liever den Heere smeeken, dat Hij de oordeelen nog moge afwenden, hoewel we de gerichten over onze zonden verdiend hebben.

Maar al denk ik nog niet in de eerste plaats over de mogelijkheid van de ontbranding van een oorlog tegen ons vaderland, dan zie ik toch ook nu reeds toenemende gevaren voor onze jonge mannen.

Ge zijt misschien van meening, dat ik het oog heb op de toeneming van onzen schuldenlast. Och ja, dat óok al, hoewel ik dat toch niet bedoeld heb. Waar moet het heen met de schuldenlast, die elke week met millioenen toeneemt ? Moet dat niet leiden tot één groot wereldbankroet ?

Toch denk ik aan heel andere gevaren. Niet alleen, dat de zaken van vele gemobiliseerden erg worden ontwricht door de langdurige afwezigheid van de mannen, maar ook het gezinsleven heeft geducht onder de mobilisatie te lijden. De vrouw staat alleen voor een moeilijke taak. De gevaren van verleiding voor onze jonge mannen door de flirtende jonge meisjes zijn verre van denkbeeldig. We hoorden reeds van een geval, dat een jonge vrouw haar man ergens in de Betuwe was gaan bezoeken. Reisgeld en velerlei ontberingen had ze er voor over om haar echtvriend weer eens te kunnen ontmoeten. Wat sloeg de schrik haar om het hart, toen ze bij haar onverwacht bezoek haar man zag wandelen met een meisje uit het dorp aan den arm. Ze maakte onmiddellijk rechtsomkeer. Ze wist er nu alles van.

Nu zegt men misschien onmiddellijk, dat dit maar een uitzonderingsgeval is. Schrijver dezes heeft ook geen enkel oogenblik de bedoeling gehad om te generaliseeren. Toch meene men niet, dat het kwaad, dat we boven signaleerden, denkbeeldig is.

Laten allen, die leiding hebben te geven, er de jonge mannen op wijzen, dat de gevaren, die hen op zedelijk terrein bedreigen, verre van denkbeeldig zijn. De verleiding is groot. Satan spant overal zijne slagnetten.

Maar niet alleen, dat er gevaar dreigt voor onze jonge mannen van den kant van lichtzinnige en zedelooze meisjes en vrouwen, ook onze dochteren loopen gevaar om in slecht gezelschap te geraken. Het uniform schijnt voor velen aanlokkelijk. Laten ze echter bedenken, dat de ingekwartierde militairen onbekenden zijn.

Men verzachte hun leed. Men trachte hun leven te veraangenamen, maar men zij voorzichtig met het aanknoopen van liefdesbetrekkingen, alvorens men secuur heeft geïnformeerd met wien men te doen heeft.

Bezien we de gevaren, die er dreigen op zedelijk gebied, dan kunnen we niet anders uitroepen dan : Waakt en bidt, opdat gij niet in verzoeking komt.

Het kerkelijk en godsdienstig leven wordt ook al niet minder bedreigd. In den militairen dienst komt men uit allerlei kringen en gezinnen bij elkaar. Allerlei theorieën worden naar voren gebracht. Op de soldatenkamers kunnen zich heete debatten ontspinnen.

Ge zegt, dat het mogelijk is, dat een jonge man, die God vreest, in een kring van lichtzinnige makkers van het Eéne noodige mag getuigen. Ge hebt gelijk, maar 't omgekeerde is niet minder waar. Het is ook mogelijk, dat de ongeloofstheorieën, waar uw zoon nog nooit van gehoord heeft, zulk een indruk op hem maken, dat hij ook aan de waarheid van het Woord Gods begint te twijfelen.

Ik ken ze, van die jonge mannen, die vóór de vervulling van hun dienstplicht elen Zondag trouw opgingen naar Gods huis, maar die na hun terugkeer uit het garnizoen er mee bleken gebroken te hebben.

Ik wil u eens voor een vraag stellen, die onmiddellijk belang zal inboezemen.

Zullen onze zonen het wagen, om 's avonds en 's morgens voor hun krib de knieën te buigen? Zullen ze zich niet schamen om getuigenis af te leggen van het Evangelie van Jezus Christus ?

Ik heb er eens een onderzoek naar ingesteld en tot mijn spijt vernomen, dat het er maar enkelen waren, die het deden. p een soldatenkamer in de kazerne was er één, die zijn knieën boog, eer hij ter ruste ging. Schoenen en kousen, proppen papier en tabakspruimen werden hem om de ooren geworpen. Vrome kwezel ! enz. enz. We zullen maar niet herhalen, wat er meer is gevolgd.

Nadat deze godvreezende jongeman stil gebeden had, kroop hij kalm onder de dekens. Den volgenden morgen ging het precies weer zoo. Maar ziet, den tweeden avond waren er drie, die de knieën bogen. Ze hadden er in hun consciëntie veel last van gehad dat ze het hadden nagelaten uit menschenvrees.

Laat ik u dit mogen vertellen, dat na weinige dagen het spotten ophield. Niet, dat het aantal bidders vermeerderde. Maar de ernst van hen, die het wèl deden, heeft toch voor een tijd beslag op de anderen gelegd.

Ik denk voorts aan den kerkgang. Zullen onze zonen en onze jonge mannen wel naar de kerk gaan? Of zal de kroeg, de bioscoop, het theater, er méér trekken? In dit opzicht voelen we weer den droeven toestand van onze Hervormde Kerk. Er waren jongens uit Ermelo, die een godsdienstoefening meemaakten in een vrijzinnige gemeente. Eenparig zeiden ze echter: daar gaan we nooit weer heen!

Er dreigen nogal meer gevaren. Zoudt gij niet denken, dat Satan het de meest geschikte tijd acht om ontevredenheid te zaaien in de harten van de jonge menschen ? Gevaren van ruwheid en onverschilligheid belagen hen. En menigeen uit zijn verschrikkelijken wrevel, door de verschrikkelijkste vloeken over de tong te laten rollen. En dan staan degenen, die nog wenschen te rekenen met God en Zijn Woord, voor den moeilijken eisch om elken vloeker te waarschuwen, zullen ze niet mede schuldig staan aan het derde gebod, al was het alleen maar, omdat ze er niet tegen hebben getuigd.

Ook staan de gemobiliseerden bloot aan 'tgevaar om een dronkaard te worden. In de schuren en in de magazijnen en scholen, waar ze zijn ondergebracht, is het vaak ongezellig. Ze missen zooveel. Ze denken aan huis. En kroegen en danszalen staan open. En daar komt weer de verleiding. Men begint met het drinken van de geestrijke dranken. Men wordt van een gebruiker een misbruiker, en als straks de mobilisatie ten einde mocht zijn, dan komt er een man thuis, die een dronkaard is geworden. „Vroeger deed hij 't nooit" — zegt de jonge vrouw met tranen.

Schrijver dezes maakt er geen aanspraak op, hiermede de gevaren, die de gemobiliseerden bedreigen, volledig te hebben geteekend. Hij wilde slechts eenige grepen doen uit het vele. Misschien zijn er echter lezers, wien het reeds heeft verveeld. Ze zullen zeggen, dat 't toch niet zoo erg is, als het door mij beschreven is.

Lezers, gelukkig, dat niet alle jonge mannen als ontuchtigen, als vloekers, als spotters, als dronkaards en als onverschilligen uit den dienst terug komen. Spot echter met de gevaren, die hen bedreigen, niet. Vermaan in zachtheid, met ernst, mocht het zijn met een biddend hart.

Kort geleden was er een moeder, die aan haar zoon weer een pakketje versnaperingen had toegezonden. Ze was er zoo blij mede, dat ze het gedaan had en ze zeide tot mij : Wat kan een mensch er meer aan doen ?

Toen heb ik geantwoord, dat Monica, de moeder van Augustinus, voor haar zoon heeft gebeden. O, wat heeft ze veel gebeden. Het hielp haar schijnbaar zoo weinig. Hij ging toch den verkeerden weg op. Toch bleef ze bidden. Haar leeraar heeft haar echter getroost, dat een zoon van zooveel gebeden niet verloren kon gaan.

Ouders en vrouwen van gemobiliseerden en gemobiliseerden zélf : dat het gebed een van de machtigste wapenen moge wezen in dezen moeilijken strijd. Hij alleen kan u bewaren voor de zonde en alle kwaad. Hij alleen kan harten herscheppen en vernieuwen door de kracht van Zijnen Heiligen Geest.

We willen dit artikel niet eindigen zonder te wijzen op de vriendelijke Militaire Tehuizen, waar menigeen althans nog iets genoot van vriendschap en huiselijkheid.

Vele vaders en moeders uit Militaire Tehuizen waren en zijn velen jongen mannen nog tot zegen.

O, mochten er door Gods genade nog weer tijden aanbreken, dat de jongens weer thuis kwamen !

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen