In de lijdensweken

En als hij de zilveren penningen in den tempel geworpen had, vertrok hij en henengaande, worgde hij zich. Matth. 27 vers 5.

In de lijdensweken valt ook steeds de aandacht op Judas Ischkarioth, de donkere verradersgestalte. Hij is een figuur op den lijdensweg, bij wien men niet stilstaat om zijns zelfs wil. Integendeel. Doch in de schakeering van zonde, die op Jezus aanloopt en Hem naar het woord van Psalm 42 in „de ruischende kolken van den afgrond met al de baren van Gods toorn tegen de zonde de benauwde ziel doet vervaren", behoort ook de zwarte zonde van dezen Judeeër.

Het is weer een merkwaardige trek der lijdensgeschiedenis, dat juist deze verradersfiguur van principe de meest ,,zuivere" moet heeten. Hij was Judas Ischkarioth, dat wil zeggen, de man van Karioth, van Kirjath in Judea, de eenige echte Judeeër onder al de discipelen. En juist deze eenige is de meest onzuivere, is de zoon der verderfenis.

Het is een nóg opvallender trek, dat in de geheele heilsgeschiedenis steeds tegenover den zoon der belofte de duistere figuur optreedt en Gods instrument satans instrument in zijn onmiddellijke nabijheid heeft. Het begint met Abel en Kaïn. Het zet zich voort in de geschiedenis. Kaïn vond geen plaats van berouw, hoewel hij ze met tranen zocht. Achitofel verhing zich. Van Judas geldt beide tezamen. En in den lijdensweg triomfeert dé Verlosser, gelijk Hij in de verzoeking in de woestijn triomfeerde. Satan en zijn instrumenten vergaan na schijnbaren triomf. De Verlosser heeft den eindtriomf, doch Zijn weg gaat door de diepte. De terugkeer van Judas tot de Sanhedristen en den tempel om de 30 zilverlingen in den tempel te smijten, nadat hij vergeefs getracht had zijn misdaad ongedaan te maken, is een wanhoopsdaad. Er is volgens Paulus in den Corinthebrief een droefheid der wereld, die den dood werkt, en een droefheid naar God, die een onberouwelijke bekeering tot zaligheid werkt. Van Petrus' verloochening geldt het laatste, van Judas' verraad het eerste. Aan de vruchten kent men beiden. Het is de diepste levenstragiek, die zich hier afspeelt en ons na een mislukt leven een mislukten dood verkondigt. Er zijn nienschen, die aan de waarheid zich stooten en vergaan. Dat is niet altijd bewust ; het is zeer vaak, althans aanvankelijk, onbewust. Doch het wordt voldragen tot het eindconflict. En als het ten volle bewust wordt, is het ten volle te laat. Er is een te laat.

Het profeteert het eindgericht. Tegenover Christus en de zijnen staat in den laatsten oorlog de satan met zijn legioenen. De ondergang van satan en zijn legioenen is ons in Judas' einde verkondigd.

En de Christus gaat niet koud langs de zonen der verderfenis voorbij. Zij zijn zijn vijanden, eeuwig. Maar zij waren ook een deel van zijn lijden. Want 't zijn schepselen Gods, zondaren, wier zonde ook op Hem aanloopt en Hem striemt, des te meer, als het komt uit het midden van den stam van Juda, uit het uitverkoren volk. De Man van Smarten duldt en draagt. Hij gaat zijn lijdensweg tot den bitteren en smadelijken dood des kruises en sterft onder de handen der zondaren. En Hij doet dit uit liefde voor een verloren menschengeslacht om het leven en de heerlijkheid voor menschenkinderen te verwerven en uit te deelen tot in eeuwigheid.

(Ned. Chr. Persburau.}

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen