KERKELIJKE RONDSCHOUW

We hebben het oud-liberalisme gehad, dat met een vroom gezicht en vroom gebaar betoogde, dat de godsdienst alleen voor de binnenkamer is. De godsdienst is te heilig om vermengd te worden met het gewone leven. En als kind van de revolutie, zij 't met andere woorden sprekend, verwierp het liberalisme den dienst van God, de gehoorzaamheid aan Zijn Woord voor gansch het leven.

Het rationalisme van de vorige eeuw leerde practisch niets anders. „De godsdienst er buiten". De mensch heeft z'n gezond verstand gekregen en daarmee moet hij zich er doorslaan ! Kennis is macht, maar de godsdienst, is voor het publieke leven niet te gebruiken. Dat is maar vrome praat, waardoor niets dan verwarring en stagnatie komt.

En nu doet zich in de laatste jaren weer een richting kennen (men spreekt van „irrationalisme", van dialectische of Barthiaansche theologie enz.), die met heel andere woorden ook weer zegt : er kan niets van komen, dat de mensch in het leven van Gods ordeningen en wetten zou spreken, want de mensch kent ze niet en tegenover wat van ..Christelijke" zijde wordt aangeprezen, moet de echte Christen, uit gehoorzaamheid, „neen" durven zeggen ; hij moet het „godsdienstige" goddeloos durven noemen, en hij moet durven zeggen, dat er van Christelijke ethiek, van Christelijke actie, van Christelijk onderwijs, van Christelijke politiek enz. enz., geen sprake kan en mag zijn.

Men verwerpt de mogelijkheid, dat in Kerk en Staat en maatschappij de mensch zijn roeping uit het Woord zou leeren en betrachten. Christelijke politiek en Christelijke wetenschap en Christelijk maatschappij-leven zouden niet alleen niet mogelijk zijn, maar zelfs erger zijn dan goddeloosheid, omdat de mensch dan Gods waarheid in menschelijke formules, in menschelijke vormen zou willen gieten. En zoo wordt den Christen dus feitelijk, door een „Woordverkondiging" in naam, de volstrekte gehoorzaamheid voor heel het leven aan het Woord van God verboden.

Dit gevaarlijk subjectivisme, dat nog erger is dan het oud-liberalisme en het rationalisme (waarvan het nog wel de tegenvoeter wil zijn) zegt, wanneer God zegt : „ken Mij in al uwe wegen" — dat van die wegen ons niets bekend is. En het positieve is : van al dat Christelijke willen we niets weten. Wat het positieve is van het negatieve. Buiten alles blijven! Laat maar waaien ! Het is toch allemaal menschelijk broddelwerk, waartegen­ over een Christen „neen" moet durven zeggen........

Zoo draaien we rond in een gevaarlijken cirkelgang.

Waaruit alleen ons Gereformeerd beginsel ons kan redden !

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen