NIENKE

(Met toestemming Uitgever J. H. Kok te Kampen)

41)

Thijs had ook zaken gedaan, gelijk trouwens iedere week ; alleen verried zijn gelaat, dat deze hem niet in de stemming gebracht hadden van zijn bevoorrechten dorpsgenoot. De stugge markt was oorzaak, dat ditmaal voor hem het verlies grooter was dan de winst, waar nog bijkwam, dat hij zich gepasseerd gevoelde en in zijn reputatie als beproefd veehandelaar aangetast, doordat een ander bekend koopman de commissie van de buitenlander had gekregen.

Natuurlijk was boer Santema dood-onschuldig aan dit feit, doch dit nam niet weg, dat het geval Thijs hoog zat. 't Had hem op de markt den geheelen morgen gehinderd, dat de naam van „Donia-state" zoo vaak genoemd werd en niet minder, toen sommigen meenden, dat hij de bemiddelaar was geweest, door wiens toedoen Santema zulke zaken had gedaan. Je moest het van je vrinden maar hebben !! 't Was zeker de dank voor dat hij nu een paar jaar geleden met een paar Oostenrijkers een rondreis door de grietenij had gedaan, waarbij ook „Doniastate" niet was overgeslagen, wat eigenlijk het begin geweest was van de buitenlandscae bekendheid dezer boerderij. Hoe meer hij hierover na dacht, hoe meer zijn kleine oogjes begonnen te flikkeren en zijn voorhoofd zich rimpelde.

„Ook maar een kleine hartversterking, niet Sangers ? " vroeg Santema zonder erg, en maakte reeds een beweging om de „juffer" te roepen.

Doch dit scheen den koopman nieuwe ergernis te geven. „Dank je", klonk het kort, en daarop met barsche stem : „Aannemen !"

Verwonderd keek Santema naar zijn toornigen dorpsgenoot, van wien hij zulk een bejegening allerminst verwacht had en waardoor hij zich in dit gezelschap beleedigd gevoelde. Wat mocht hiervan de oorzaak zijn ? „Slechte handel gedaan ? "— informeerde hij nog, maar op een toon, waaruit eenige spotternij en minachting sprak.

Doch nu scheen de maat bij Thijs Sangers ook vol te zijn.

„Wacht maar. Dirk Santema !" klonk het waarschuwend, terwijl de vinger dreigend werd opgeheven, „daar zijn wel gróoter bergen gedaald". En onder het spreken dezer woorden zich meer en meer opwindend, vervolgde hij met verheffing van stem :  „je bent er nog niet, al geur je nu al met de Spaansche gunst ; Gabe is er ook nog, die wel ruimte in je centen weet te maken ; en anders zal de aangenomen dochter van den blikken dominé d'r wel raad mee weten !"

Ware de bliksem vlak voor zijne voeten ingeslagen, dan had boer Santema niet meer kunnen getroffen worden. Een oogenblik was het pijnlijk stil in den kring, terwijl de naastzittenden om andere tafeltjes eveneens hunne ooren spitsten en beurtelings Thijs Sangers en Santema aankeken. Dat was iets ongehoords. Ruzie tusschen twee dorpsgenooten uit welvarenden stand, en dan nog wel afkomstig uit Zevenhuizen, 't welk den naam had van zeer rechtzinnig te zijn.

Was boer Santema geen kerkvoogd in de gemeente van ds. Buitenveld, die er zulke vreemde ideeën op na hield over de menschen die aan lager wal geraakt waren en bekend stond als een volksprediker, die in zijne prediking vooral den nadruk ging leggen op de zoekende liefde Gods naar alles wat verloren was ? En wist men van Thijs Sangers niet, dat bijna geen enkele prediker hem beviel, omdat zij niet zuiver in de leer waren en Remonstrantsche neigingen vertoonden ?

En dan nog, wat bedoelde Thijs, vooral met dat laatste van dien blikken dominé ? Daar moest men meer van weten. Een enkele kwam naderbij om den afloop te zien, of vroeg zijn buurman om inlichtingen, 't Volgend oogenblik zouden deze evenwel ten deele verkregen zijn. Plotseling scheen het gelaat van Santema paars te worden. Zijne lippen beefden. Met een harden slag viel de zware vuist op de tafel, zoodat de glaasjes schenen te dansen en de oude klare en de brandewijn met bitter werd uitgestort. Toen klonk een rauwe vloek, zooals men dezen van hem niet gewoon was, en met niet minder stemverheffing riep hij : „Thijs Sangers, blijf van m'n kinderen af ! Als je mij hebben wilt, hier ben ik ; maar m'n jongens zal je d'r buiten houden. En wat die vondeling van Gurbe Huitema betreft, mijn naam is geen Santema meer, wanneer die ooit van de familie wordt!"

Deze laatste woorden waren meer uitgebruld, dan gesproken. Blijkbaar was Santema zich zelf geen meester meer. Reeds was hij opgestaan van zijn stoel en scheen aanstalten te willen maken om zijn beleediger te lijf te gaan, die met een koud, onverschillig gezicht hem tartend aankeek, toen Piersma van „Burmania-state", die juist „De Duitsche Adelaar" was binnen gekomen, en een paar andere collega's hem aangrepen en gingen trachten te kalmeeren.

„Wees toch wijzer, oom, en laat je niet door zoo'n scharrelaar uit je humeur brengen", troostte neef. „Niets dan jaloezie, omdat de commissie zijn neus is voorbijgegaan", merkte een ander op.

„Zaken zijn zaken, waar men de familieleden moet buiten laten", oordeelde een derde.

„Thijs meent het zoo kwaad niet", zocht een ander te besussen. „'t Spijt me alleen maar om mijn lekker borreltje, en ik zou zeggen : we drinken het met elkander af. Komaan, ik tracteer". En daarop Thijs op den schouder slaande en Santema bij den arm nemend, om hem met zachten drang weer te doen zitten : „Aannemen !"

(Wordt vervolgd.)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen