NIENKE

(Met toestemming Uitgever J. H. Kok te Kampen) 42)

't Scheen, dat dit wel verwacht was. De gedienstige was dicht in de buurt, om handig het bemorste tafeltje te drogen en even later weer terug te komen met opnieuw gevulde glaasjes. Het telkens wisselend publiek, de vroolijke luidruchtigheid, die van alle kanten opklonk, het ontmoeten van steeds nieuwe kennissen of vrienden of zelfs familieleden, de velerlei onderwerpen, die als een film voorbij gingen en daarbij niet te vergeten den invloed, welke uitging van den drank, dien men dronk en de atmosfeer, waarin men zich bevond, dat alles tezamen was oorzaak, dat heel spoedig de aandacht van het tooneel, hetwelk zoo juist allen boeide, werd afgeleid en de twee strijdenden van elkander konden heengaan, zonder dat één de nederlaag geleden had en daardoor voor het publiek zijn eer verspeelde. Thijs Sangers was verstandig genoeg om op te merken, hoe de boeren het met hun collega hielden en het voor zijne zaken beter was, dat hij zich verder stilhield. Bovendien had hij zijn doel bereikt, door den rijken eigenaar van „Donia-state" in zijn trots te treffen. Met het leedvermaak van iemand, die zich op zijn tegenpartij gewroken heeft, stond de veehandelaar op om te trachten in een aangrenzend café nog handel te doen en den dag goed te maken, 't Gebeurde wel meer, dat in het afgaan van de markt meer verdiend werd dan in een geheele week.

Maar voor Santema was de dag bedorven. Hij was gewond, méér dan wellicht iemand wist, en de pijn daarvan was schrijnend. „Zoo'n fielt !" kwam er nog over zijn lippen. „Naar men zegt, met een roodbonte koe, die hij gestolen heeft, begonnen te scharrelen, en nu een heele kerel. Maar wij spreken elkander wel eens weer en zullen zien, wie aan het langste eind trekt : hij of ik".

Niemand echter, die hierop verder inging. Voor 't oogenblik was het gevaar, om misschien dingen te doen, waar men later spijt van kreeg en die gevolgen konden hebben, voorbij, en morgen was de bui wellicht weer afgedreven. Bovendien waren onder de aanwezigen, die Thijs Sangers ook graag voor oogen hielden, omdat hij vele relaties had en men niet ongaarne zag, dat hij af en toe het heem op kwam om handel te doen en het tevens niet kwaad vonden, dat boer Santema eens op zijn nummer gezet werd.

Zonder een woord meer te zeggen, stond deze op, ging naar het buffet om het gelag te betalen, wierp daarop den neef uit den bouwhoek nog een vluchtigen groet toe en verdween toen, de deur met een smak achter zich dicht trekkend.

„Die is af", smaalde een der achterblijvenden, terwijl hij in één teug den inhoud van zijn glaasje naar binnen werkte.

„En heeft voor de eerste twee dagen óók genoeg", vulde een buurman aan, een huurboer uit Westergoo, die het bij eene verkooping van een stuk land, 't welk hem bijzonder paste, tegen den eigenaar van „Donia-state" had moeten afleggen.

„Wat is dat met dien Huitema, waar oom over sprak en wat vooral oorzaak scheen te worden, dat hij zoo plotseling opstoof ? " informeerde de neef. Toen wist een van allen te vertellen, hoe Tjerk, op één na de oudste van de zoons, zijn oog geslagen had op een eenvoudig dorpsmeisje, zonder geld, en, naar de wereld zei, van zeer verdachte afkomst. 't Geval moest al heel wat spraak verwekt hebben ; gansch Zevenhuizen was er dagenlang vol van geweest en vooral op „Donia-state" waren heel wat harde woorden gevallen. Hoe deze geschiedenis zich verder zou afwikkelen, wist niemand, maar als jongelui zich eenmaal zoo iets in het hoofd hadden gezet, deed een ander daar niet veel aan, al waren het ook de naaste betrekkingen. Tjerk moest anders een oppassend jongmensch zijn. Heel anders dan Gabe, wiens luide stem van achter uit de billartzaal boven alles uitklonk en die er voor bekend stond, dat hij wel eens een paar dagen , onder water was", zoo men het noemde. Gewoonlijk deden de ouders maar het beste, door zich buiten de vrijerij hunner kinderen te houden, omdat de voorbeelden voor het grijpen waren, die bewezen, welke verkeerde gevolgen dit hebben kon. Aan den anderen kant kon men zich evenwel voorstellen, hoe het een man als Dirk Santema een doorn in het oog en een nagel aan zijn doodkist zou zijn, wanneer een van zijn kinderen een huwelijk sloot beneden den stand. Van ouder op kind was het geld op de hofstede van de familie een machtige factor geweest, waar alles voor buigen moest en vaak zag men er ook niet veel goeds van, wanneer een eenvoudig meisje uit de arbeidersklasse tot boerin verheven werd. Elk in zijn stand en alles op zijn eigen plaats, dat was het beste

Zoo werd aan de bittertafel in de „Duitsche Adelaar" nog eenigen tijd nagepraat, tot het scheidingsuur daar was en elk zijns weegs ging. 't Was marktdag.

(Wordt vervolgd.)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen