NIENKE

(Met toestemming Uitgever J. H. Kok te Kampen)

43) HOOFDSTUK VIII.

Geheimenissen.

„Nog een kopje thee, Nienke ? " „Dank je, moeder". „En hoe ver ben je met de melk ? Is de kan al leeg ? "

„'k Heb, geloof ik, twee bekers gehad vandaag". „Och kind, wat is dat nu voor doen ? Je weet toch, dat dokter zóó gezegd heeft, dat je minstens anderhalven liter per dag moet nemen ; waarom doe je dat nu niet ? "„Ik kan niet meer drinken ; ze staat mij zóó geweldig tegen en dan geeft 't toch ook niet'". „Moet je trachten te overwinnen. Zal ik er wat cacao in doen of wat anijs, of thee, of iets anders, om den smaak een weinig weg te nemen ? " „Zou het dan beter gaan ? " „Vast ; en dan rookvleesch eten, heeft de dokter gezegd. Je krijgt dan meteen dorst voor de melk".

Zwijgend keek Nienke hare moeder aan en staarde daarop naar buiten, 't Was alweer voorjaar geworden. De winter met al zijn wisselende kansen van vorst en dooi, hoorde opnieuw tot 't verledene. Eigenlijk had men slechts een paar dagen kunnen genieten van het wintervermaak, omdat telkens, wanneer het vriezen zou, de barometer weer steeg en de temperatuur veranderde. „Een kwakkelwinter, let als alle jaren", zeiden de menschen ; en in den veestal van Brand Piersma en den timmerwinkel van Tamme Visser, waar de werkloozen nog al eens verpoozing en tevens beschutting vonden, werd 't meermalen een punt van overweging, hoe het toch kwam dat de natuur zoo veranderde. Een vraagstuk, waarvan dit, volgens de meerderheid, wel de oplossing zou zijn, dat de stand van onze aarde langzamerhand een weinig anders werd, tengevolge waarvan westelijk Europa meer in zuidelijke richting kwam en sneeuw en ijs ons passeerden.

Met blijdschap zagen de meesten dan ook, dat de dagen weer lengden en de eerste lenteboden zich lieten zien in de tjotterende spreeuwen op het dak en de eerste madeliefjes in de weilanden. Reeds was de ploegschaar in de voren gezet, door een viertal paarden getrokken, om den akker weer een andere bestemming te geven en toe te bereiden voor de vrucht, waaruit de nieuwe oogst verwacht werd. Naast de hooischelven in de schuren, voor een groot deel door den veestapel reeds verorberd, was een tijdelijke gelegenheid gemaakt, waar de jong geboren kalfjes stoeiden en sprongen of in het versche stroo lagen te lodderen, na den maaltijd te hebben genoten. Hier en daar stond nog een enkele watermolen met zijn groote armen te zwaaien, om het overtollige boezemwater naar buiten te brengen. Een helder blauwe lucht, waartegen nu en dan zware, witte wolkgevaarten opkrulden, koepelde zich over het landschap met zijn wijde vergezichten en bonte stoffeering van weide en bouw.

Niet het minst waren het de herstellende kranken, die met verlangen uitzagen naar het mildere weer en de koestering van het zonneglanzen, waarbij het ziekenvertrek verwisseld kon worden met de heerlijke buitenlucht, 't Was voor hen zoo'n lange winter geweest.

Tot dezen behoorde ook Nienke. Al wat men hier gedacht had, maar niet dat zooiets beleefd zou worden als thans was doorgemaakt, 't Kwam ook zoó onverwacht, kort na dien bewusten avond, op welken Tjerk Santema zijn aangekondigde bezoek had gebracht. Dien dag was er niet veel in huis gesproken, 't Scheen, dat Nienke haar pleegmoeder ontweek en deze had niet den moed, een onderwerp aan te roeren, 't welk reeds zulk een ontsteltenis in de anders zoo vredige woning had gebracht. Zelfs Gurbe scheen er van onder den indruk te zijn, zoodat Jochem zijn baas herhaaldelijk onder het werk aankeek, alsof hij zocht uit te visschen, wat het was, dat de vroolijke opgewektheid van anders zoo verre deed zijn. „Weet wel, wat je doet, kind" — had Gelske nog gezegd, toen ze in de schemering even met Nienke alleen zat, waarop deze evenwel geen antwoord gegeven had. Alleen heeft zij even gezucht, om aanstonds daarop een ander gesprek te beginnen. Des avonds tegen achten, toen kwam Tjerk, als moet het zoo wezen, wéér nageoogd door Hedwig Krips, die juist een brief ging posten. Met een gul „goeden avond" kwam hij binnen, om zich aanstonds bijzonder op zijn gemak te gevoelen, alsof hij hier thuis hoorde, 't Scheen, dat heel de kamer met vroolijkheid vervuld werd, zoodat weldra alle stijfheid week en allen deelnamen aan de gesprekken. Gurbe geraakte aan het vertellen van zijn vroeger leven, toen hij nog onbekeerd was en in de stad woonde, en Gelske vulde zijn woorden met bijzonderheden aan, zoodat de avond om vloog. Daarop kwam evenwel het oogenblik, dat voor allen van zoo groote beteekenis zou worden en waartegen Nienke als tegen een berg had opgezien.

Toen zij samen waren, had Tjerk haar kort en bondig gezegd, wat hij voor haar gevoelde en wat het doel was van zijn komst ; doch ook even resoluut had zij geantwoord, dat van dat alles niets zou kunnen komen. Doch daarmede was dit onderhoud niet afgeloopen. Geheel verbaasd, omdat hij zich deze mogelijkheid geen seconde had ingedacht, vroeg hij om opheldering, en deze vraag had haar geheel in de war gebracht. Of hij haar dan geheel onverschillig was, drong hij aan, en toen werd het niet veel beter. Verlegen had zij naar woorden gezocht om, toen deze niet gevonden konden worden, plotseling in snikken uit te barsten.

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen