WAT DE PERS TE LEZEN GEEFT

Veluwsche Brieven.We nemen uit „De Wekker", Chr. Gereformeerd Weekblad, over, wat prof. Geels, van Apeldoorn, schreef onder het opschrift :

„Op een der toppen van het schier ontoegankelijke Andesgebergte, dat met zijn woeste, imposante schoonheid de natuurlijke grens tusschen Argentinië en Chili vormt, werd den 23sten Maart 1904 een Christus-beeld van reusachtige afmetingen onthuld. Dit wonder van beeldhouwkunst bedoelde den vrede te symboliseeren, die tusschen de beide republieken was gesloten. Een maquette van den „Christus van den Andes", gegoten uit het brons der kanonnen, waarmede deze twee volken elkander bestreden hadden, werd door den ZuLd-Amerikaanschen Bond voor Wereldvrede ten geschenke aangeboden aan het Vredespaleis, dat in 1913 te 's-Gravenhage werd geopend.

De schoone vredesgedachte, vertolkt in dit Andesmonument, was H.M. onze geëerbiedigde Koningin uit het hart gegrepen. Als blijk van hooge waardeering bood Zij de gezante van den Bond voor Wereldvrede, mevrouw Angela de Oliveira Cesar de Costa, haar portret aan, voorzien van haar handteekening, waaronder zij het karakteristieke woord schreef : „Christ avant tout !" („Christus voor alles !")

„Christus voor alles !"

Dit koninklijke getuigenis was een publieke belijdenis dat er zonder den Christus van waarachtigen vrede onder de volken geen sprake kan zijn. Zonder dezen Vredevorst geen verzoening, hoe plechtig ook bezworen. Elk vredesverdrag, dat vreemd is aan het Evangelie des Kruises, wekt desillusie.

De geschiedenis, vooral die der laatste kwarteeuw, heeft op nadrukkelijke wijze aan dit koninklijk woord haar zegel gehecht. Het Vredespaleis, op initiatief van Nicolaas II, Czaar van Rusland, en met de millioenen van Andrew Carnegie opgetrokken, is een welsprekend voorbeeld. Het was een stralende dag, die 28ste Augustus 1913, waarop de Residentie in de goudglanzen van den vrede zich baadde. Eindelijk had de vrede een paleis ter woning gekregen. Het Permanente Hof van Arbitrage had hierin zijn gouden zetel. Alle geschillen in het volkerenleven zouden hier voor de vierschaar van het heilig recht beslecht worden. De broederschap der volken zou onder den scepter van den vrede heerlijk opbloeien. De grenzen, door ras en taal getrokken, zouden uitgewischt worden. Men moest dan ook wel een verstokt pessimist zijn, om niet in de vredes-toekomst te gelooven.

En toch .......... een jaar later, 1914, betrok de staatkundige hemel als nooit te voren. Op eenmaal stond de wereld in vuur en vlam. De oorlog, zooals de geschiedenis nimmer had gekend, veranderde Europa in een bloedig slagveld, waarop de oude en de nieuwe wereld elkander met het zwaard in de vuist ontmoetten.

De tragiek der historie !

Eindelijk, na vier bange, bloedige jaren, waarin millioenen kostbare menschenlevens aan den Moloch werden geofferd, waarin schatten van cultuur en goud verloren gingen, werden de wapenen neergelegd. De vrede werd gedicteerd, waarin o.m. ook de bepaling werd opgenomen, dat de volkeren zouden toetreden tot den Bond, die vanuit Geneve een nieuwe wereldorde zou opbouwen.

De stad van Calvijn werd de stad der toekomst. Opnieuw werd een schitterend paleis gebouwd, waarbij geen kosten ontzien werden. Maar weldra bleek, dat het fundament van ijzer en leem was. Na twintig jaren was het Volkenbondspaleis een ingebogen wand, een aangestoofen muur.

Ondanks alle vredesprotocollen, brak weer het vuur van den oorlog uit, dat van dag tot dag dreigt uit te breiden. De oude vijanden staan weer tegenover elkander. En nu zou men kunnen meenen, dat de wereld, geleerd door de droevigste ervaringen, wel zou afzien van pogingen om een nieuwe orde van zaken te ontwerpen.

Wie dat meent, vergist zich.

De erfgenaam van het Huis Habsburg, dat in 1919 ten gronde ging, droomt van een hersteld Europa. De ontmoeting op den Brenner-pas tusschen de dictatoren van Duitschland en Italië, prikkelde de fantasie tot allerlei dwaze voorstellingen, die een fusie bevatten van de Germaansche, Slavische en Romaansche volken. De diplomatie, met den Paus incluis, borduurt aan een nieuw stramien.

Arme wereld, die tevergeefs naar een uitweg uit het labyrinth zoekt. Als een Tantalus veroordeeld zich te pijnigen met vruchteloozen arbeid. Ze heeft in den loop der geschiedenis niets, letterlijk niets geleerd. De „Vrijheidsboom", door de Revolutie geplant, bracht geen vruchten voort. Het Weener Congres, dat Napoleon wilde corrigeeren, legde den grondslag voor nieuwe conflicten. Het Vredespaleis tot een museum ingericht. Geneve tot een aanfluiting. Wat nu weer ?

„Christus voor alles !"

Indien het niét geschiedt naar dit getuigenis, dan zal men naar vrede zoeken, maar dien niet vinden, naar genezing en slechts ontbinding bevorderen. Het Kruis van Golgotha baande den weg tot vrede. Erkenning van den Vredevorst, Wiens vrederijk zich voltrekt, waarborgt alleen vrede, ook onder de volken.

„Christus voor alles !" „Want Hij is onze Vrede !"

Vreemd verschijnsel bij Vaders

Als je tien jaar bent, is je vader een van de knapste mannen van de wereld.

Als je twintig wordt, denkt je bij je zelf : vader begint achterlijk te worden ; ik weet het zelf veel beter dan hij.

Maar als je de dertig passeert, sta je er weer van te kijken, zooveel als vader in die tien jaar bijgeleerd heeft, want hij weet toch wel verstandige dingen te zeggen en te doen. Of — zou het aan de kinderen liggen ? (De Spiegel.)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen