NIENKE

(Met toestemming Uitgever J. H. Kok te Kampen) 50)

Hoofdstuk IX.

EEN UITBARSTING.

Het liep anders, dan boer Santema gedacht had. Met een volgekropt gemoed was hij dien bewusten Vrijdagmiddag, waarop Thijs Sangers hem in „De Duitsche Adelaar" voor aller oor zoo geblameerd had, van de weekmarkt teruggekeerd, vast besloten, om thuis voor goed 'n einde te maken aan alles wat aan die praatjes voedsel kon geven, dat zijn zoon n.l. omgang had met de pleegdochter van den schoenmaker. Nergens had hij het dien dag verder in de stad kunnen vinden, 't Was alsof alle menschen hem spottend aankeken en zelfs de vriendelijke woorden der collega's kwamen hem verdacht voor. Nog even was hij in „De Groene Weide" aangeland, om daar de zinnen te verzetten, doch de gesprekken wilden niet vlotten als anders. Over hetgeen Thijs gezegd had van Gabe scheen hij zich lang niet zoo te ergeren als over dat andere, van dien blikken dominé en zijne dochter. Vroeger dan anders, werd den stalknecht gezegd om in te spannen en hoe dichter hij zijn huis naderde, hoe grooter zijn toorn werd. Met afgewend gelaat passeerde hij de huizinge van den veekoopman, die hem zoo beleedigd had, om in flinken draf den weg naar „Donia-state" in te slaan. De torenklok wees nog geen drie uur.

„Wat is de boer vandaag vroeg", merkte Swopk bij de theetafel op, die het rijtuig al in de verte zag aankomen ; en oude Jakob die bezig was met houtzagen aan de zijde van de schuur, dacht hetzelfde. Binnen gekomen, merkte de boerin aanstonds, dat er iets haperde. De groetenis was zoo kort, het gelaat stond zoo stroef. Toch anders een goeden dag gehad, naar zij meende. In de portefeuille, waarmee hij aanstonds naar de „mooie kamer" ging, zat ongetwijfeld een aardig bedrag aan bankpapier. Eerst toen de meid was opgestaan om zich klaar te maken voor het melken kwam hij de woonkamer weer binnen. En toen zou de bui losbreken.

„'t Moet en zal nu ééns en voor goed uit zijn !" begon hij met verheffing van stem.

Met verwondering keek de boerin naar hem op. „Wat bedoel je ? " vroeg zij.

„Die looperij van Tjerk met die meid van Gurbe", klonk het barsch. „'k Heb het al eens eerder gehoord, maar het toen, als een kletspraatje uit het dorp, aan mijn oor laten voorbijgaan ; doch nu is het uit !" En toen daarop vrouw Santema, nog altijd zonder te begrijpen, hem aankeek, alsof zij zeggen wilde : „waar heb je het toch over ? " vervolgde hij op denzelfden toon, zoodat het gemakkelijk in de gang te verstaan zou zijn : „Thijs Sangers werpt mij daar in de volle vergadering, zoodat Jan en alleman de ooren opsteekt, naar het hoofd, dat Tjerk verkeering heeft met die vondeling, je weet wel, en dat die wel ruimte in onze centen zal weten te maken. Maar ik heb gezegd, dat mijn naam geen Santema meer is, wanneer die ooit van de familie wordt, en nu weten jullie het meteen maar, dat ik daar nooit mijn toestemming voor geven zal !"

Langzaam legde vrouw Santema den bril, welken zij bij donker naaiwerk droeg, naast zich neer en zeide : „Weet je wel, dat Nienke Huitema zeer ernstig ziek is ? " En toen hij daarop het stilzwijgen bewaarde, vervolgde zij : „Dokter was hier vanmiddag en vertelde aan Mini, dat het heel erg is ; een knikker op den kant, zoo hij het noemde, met nog maar een klein vleugje hoop op herstel."

In een oogenblik gevoelde Santema zich ontwapend. Als de zaak zóó stond, waarover zou hij zich dan druk maken ? Bovendien scheen het hem te treffen, dat zoo'n jong leven het voor 't doodsgeweld moest afleggen. Had men hier voor kort hetzelfde niet gevreesd met Mini ? En nu scheen hier alles ten goede gekeerd en was de kans op herstel zoo goed als zeker ; doch wat zou het geweest zijn, als men haar had moeten missen ?

„Neen, dat wist ik niet en heeft Thijs Sangers dan zeker ook niet geweten, " kwam hij eenigszins verlegen. Om daarop te vervolgen hoe deze hem in de gelagkamer van „De Duitsche Adelaar" midden in het publiek die verwijtende woorden had toegesnauwd.

„Thijs is zeker uit zijn humeur geweest, omdat hij aan de Spanjolen niets verdiend heeft", suste de boerin, „'t Is ook wel even stuitend voor hem, waar hij hier in den geheelen omtrek als koopman bekend is en ook een goeden naam heeft. Misschien, dat je hem er nog wel eens bij inhalen kunt, al is 't alleen maar om zijn naam. Elk mensch wil wel eens geëerd zijn."

„Maar dan moest ik geen Santema wezen, " klonk het fier, terwijl hij met een zwaai het hoofd in den nek wierp en den zwaren knevel streek. Wijselijk gaf zij daarop geen bescheid. „Drink je thee eens uit, " sprak zij. „En wil je nog warm eten ? " „Geef mij maar. een stuk brood met spek, dan ga ik mee melken."

Toen kort daarop in den stal de lichten ontstoken waren, ging vrouw Santema, als gewoonlijk, stevig ingepakt, naar het tentje in den hof om Mini een poosje gezelschap te houden. Ook, om haar te vertellen hoe vader uit de stad gekomen was en wat zich daar in de herberg afgespeeld had. 't Verwijt betreffende Gabe, had hij verzwegen. Hij wist immers maar al te zeer, hoe zijn vrouw dezelfde vrees ten opzichte van hun oudste koesterde.

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen