NIENKE

(Met toestemming Uitgever J. H. Kok te Kampen) 51)

„'t Spijt mij zoo om Nienke, dat Tjerk zijn oogen op haar geworpen heeft, " zei Mini op droeven toon. „Wie weet hoeveel kwaad haar dit gedaan heeft." „Denk je dan, dat zij hem niet met beide handen tegelijk heeft aangenomen ? " vroeg moeder verwonderd. Toen vertelde Mini alles wat Tjerk haar in vertrouwen had medegedeeld om te eindigen met de vurige hoop uit te spreken, dat Nienke's jonge leven nog verlengd mocht worden. Nienke was zoo'n goed meisje.

Van dien dag af werd Jacob of de meid geregeld naar het dorp gestuurd om dan meteen te informeeren hoe het bij baas Huitema ging en toen Swopk op een avond thuis kwam met de boodschap, dat zij de crisis had doorworsteld, was er geen gezin, dat zóó verheugd was over de gunstige wending in haar krankheid, als een paar leden van de familie Santema.

Zelfs liet Mini, door middel van Hendrik Alta, den vrachtrijder, een bouquet bloemen uit de stad brengen, ten teeken van haar blijdschap over dit aanvankelijk herstel. Hendrik moest maar zeggen, dat het kwam van „een vriendin".

Santema zelf had evenwel sinds dien Vrijdag, waarop hij voor het eerst van hare ongesteldheid hoorde, nimmer naar haar gevraagd. Het ontging hem niet, dat Tjerk nog stiller dan anders zijn werk deed. Ook bleef het hem niet geheel verborgen, dat oude Jacob wel uitgezonden werd om te informeeren en eens had deze hem verteld, dat 't er bij Gurbe-baas maar slecht voor stond, doch toen een paar dagen later deze mededeeling gevolgd werd door een gunstig bericht en dit laatste niet weersproken werd, begreep hij, dat de beterschap was ingetreden, doch daarmede tevens, wat hij een dreigend gevaar voor zijn huis achtte, bestaan bleef. Hij besloot een waakzaam oog te houden over wat gebeuren mocht, om bij de eerste de beste gelegenheid, die daartoe aanleiding gaf, zoowel aan Tjerkals aan al de huisgenooten te zeggen, waar het op stond. Want zoo lang hij hier heer en meester was, zou het niet gebeuren, dat een zijner kinderen in 't huwelijk trad met iemand, over wier afkomst een sluier lag, wier naam men niet eens kende, 't Zou immers voor altijd de familie blameeren !

Dagen en weken gingen voorbij, zonder dat iets bijzonders plaats greep. Hoewel de stoel van Nienke aldaar nog altijd onbezet bleef, zong Gurbe 's Zondags in de kerk weer even vroolijk als voorheen. Vanuit zijn hooge kerkvoogdenbank zag boer Santema met welgevallen het kerkgebouw rond, waar eigenlijk niemand en niets hem hinderde, of het moest zijn, dat Thijs Sangers hem in den weg zat, tegen wien hij sinds die ontmoeting in de „Duitsche Adelaar" nooit weer een woord gesproken had, maar die hem geen voetstap uit den weg ging. Geen enkele maal verried zijn gelaat, of de prediking van Ds Buitenveld, hoe ernstig ook, indruk op hem maakte, 't Scheen, dat hij van deze niet meer opnam, dan hem zelf goed was, en hij even koud het Godshuis verliet als hij daar binnenkwam.

In de week kwam hij weinig op het dorp. 't Moest wezen, dat eene vergadering van de Boerenleenbank of van de Zuivelfabriek hem riep, of dat het college kerkvoogden bijeen moest komen, maar anders zag men hem niet veel. 't Bedrijf gaf hem voldoende afleiding en hoe meer zijn veestapel de aandacht van vreemdelingen begon te trekken, hoe meer hij zich inspande dezen op het voordeeligst te doen uitkomen.

Anders was het evenwel met de beide oudste kinderen, 't Begon al zoowat regel te worden, dat Gabe 's avonds nooit meer met de familie naar bed ging. Avond op avond was hij op pad, vaak onder den naam van handel drijven of boodschappen doen, doch om gewoonlijk op een uur thuis te komen, waarop de wereld, althans ten platten lande, al lang in de rust was, en niet. zelden in een toestand, die voor het zaken doen allerminst geschikt deed zijn. Gabe werd, zooals de menschen te Zevenhuizen zeiden, een kroeglooper, en Maaike noemde men een zwierbol. Voor een paar maanden had deze met een assistent-directeur van de boterfabriek kennis gemaakt, die kort geleden op de Rijkszuivelschool te Bolsward het diploma had gehaald en, naar men zei, van rijke „kom-af" was. Hoewel in den beginne hier niet erg mee ingenomen, omdat hij tot op zekere hoogte buiten het boerenbedrijf stond had Santema weldra zijn toestemmipg gegeven, dat de heer Loving op „Donia-state" kwam, waar zijn komst weldra een aangename afleiding werd. Loving wist door zijn onuitputtelijke grappen en scherts vroolijkheid in huis te brengen, zoodat zelfs Mini onder zijn bekoring kwam en hij voor Wimpie, die nog al eens voor moeilijke vraagstukken zat, vooral tegen den tijd van de overgangsexamens, een geschikte hulp bleek te zijn. Alleen Tjerk hield hem op een afstand, als had hij argwaan. Daar was iets in het oog van den vreemden Hollander, dat hij niet onder woorden brengen kon, maar dat hem deed wantrouwen en de vrees koesteren, dat vroeg of laat de groote vriendschap met den nieuweling, welke in korten tijd zulk een groote afmeting gekregen had, zou komen te berouwen. Elk vrij oogenblik werd weldra op de boerderij doorgebracht. Wanneer des Zondags geen dienst behoefde gedaan te worden, waren hij en Maaike steeds op pad, zoodat de rustige Zevenhuizers meermalen gingen profeteeren, dat boer Santema met deze jongelui nog wel eens een zwaar blok aan het been kon krijgen.

(Wordt vervolgd.)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen