De wandel met God.

Heerlijk is het getuigenis, dat Gods Woord ons geeft van Henoch. Hij was een man, die wandelde met God. Met deze woorden wordt aangeduid de innige omgang, die er bestond tusschen den Heere en Henoch. Wanneer we met iemand wandelen, dan gaan we naast elkander voort in vriendschap en eensgezindheid, dan spreken we over dingen, die ons en onzen metgezel belangstelling inboezemen.

Wandelen met God wil dus zeggen, dat er een innige omgang, een levende gemeenschap is met den Allerihoogste.

Van die wandel met God zegt nu de Hebreënbrief, dat Henoch Gode behaagde. Een wonderlijke zaak. Gode behagen. Van nature mishagen we God door onze zonde en wereldschgezindheid. Alleen door Christus kan een zondaar Gode behagen. Van Christus zongen de engelen immers in Efrata's velden: Eere zij God en vrede op aarde, in menschen een welbehagen. God heeft door Christus in menschen — o, wonder — een welbehagen. In die wandel met God wordt dus Christus gekend als Borg en Middelaar voor onze zonden. Wie niet vreemd is aan dien wandel met God, weet, dat hij zijn hart voor. den Allerhoogste mag uitstorten en Hem zeggen, wat de zwaarste last in het leven is : de zonde en de ongerechtigheid. Hij behoeft zich voor God niet te schamen, maar mag zijn hart ook uitschreien voor Hem, die alleen bij machte is de tranen van een gebroken en verslagen hart weg te wisschen. In die wandel met God betoont de Heere zich de groote Hoorder des gebeds. Hij spreekt tot de ziel, een taal, die zij alleen verstaat. Hoe verkwikkend voor 't hart is het, wanneer God dan door Zijn Woord als aan Henoch getuigenis geeft, dat hij God behaagt. Dan zegt God door Zijn Woord: „Gij zijt Mijne, Uw zonden zijn u vergeven, die vele waren".

Die wandel met God voert niet altijd langs gemakkelijke wegen. Neen, menigmaal brengt de Heere in Zijn wondere leiding ons wel eens in een nacht van smarten en ellende. Dan kan het wel eens zijn, dat we de nabijheid des Heeren niet gevoelen, dat alles zelfs tegen ons schijnt te zijn. Maar God laat de ziel, die met Hem wandelen wil, niet alleen. Hij schenkt ook in den nacht van lijden meermalen wondere psalmen te zingen. Hij onthoudt Zijn ondersteunende genade niet, als we moeten gaan door het duister. Het zijn waarlijk niet de slechtste tijden voor ons geestelijk leven, wanneer we op het ziekbed worden neergelegd ............

De wandel met God is een zaak van het hart. Ze wordt gekend in de stilte van het heiligdom. Het is een tweespraak tusschen God en de ziel.

Toch legt die wandel met God ons ook een roeping op voor het dagelijksche leven. Denk maar aan Henoch. Hij was een man, die predikte door woord en daad. Hij leefde in een tijd van uitbrekende zonden en goddeloosheid. Hij profeteerde tot zijn tijdgenooten, zooals we lezen in den brief van Judas. Hij hoorde in zijn wandel met God het oordeel van God over zijn tijdgenooten en hij sprak tot hen van die oordeelen Gods. Zoo heeft ieder, die wandelt met God, een roeping ook tegenover zijn medemensch, die evenals hij zelf, een nietig sterveling is, een zondaar, die in zichzelf voor God niet kan bestaan. Niet alleen getuigde Henoch door zijn woorden, maar ook door zijn geheele leven. Hij mocht zich niet als een kluizenaar terugtrekken uit het leven. We lezen dan ook van Henoch, dat hij gehuwd was en zonen en dochteren had. Henoch stond dus blijkbaar midden in het leven. Gemakkelijk heeft hij het niet gehad. Dat blijkt wel uit hetgeen we in den brief van Judas lezen. Wie de wandel met God kent, zal stellig tijden hebben, dat hij zich in de eenzaamheid afzondert om te luisteren naar de stem des Heeren en om zich te sterken in den Heere, maar toch zal hij zijn roeping in de wereld niet mogen verzaken. De wandelaar met God moet zijn als het zout voor zijn omgeving, voor den kring, waarin hij onder Gods voorzienig bestel is geplaatst.

We willen nog even letten op het einde van Henoch. Henoch is niet oud geworden, tenminste als we hem vergelijken bij zijn tijdgenooten. Hij bereikte niet eens de helft der jaren van zijn vader of van zijn zoon. Hij was blijkbaar vroeg rijp voor het Vaderhuis met de vele woningen. Henoch had wel een zeer belangrijke taak op de wereld te vervullen, maar die taak was betrekkelijk spoedig ten einde. Toen hij hier Gods Raad had uitgediend, nam God hem weg. Neen, niet de dood nam hem weg.

God nam hem weg. Zoo is het met alle wandelaars met God. De dood ontrooft hen niet naar willekeur aan hun omgeving. God neemt ze weg, als hun werk hier voltooid is.

God nam Henoch weg, opdat hij den dood niet zou zien en hij werd niet gevonden, daarom, dat God hem weggenomen had, zoo lezen we in den Hebreënbrief. Dat is een verschil tusschen Henoch en de wandelaars met God op den huldigen dag. Henoch heeft den dood niet gezien, terwijl de laatsten toch den weg van alle vleesch moeten gaan. Zij moeten door de bange poort van het sterven naar het Vaderhuis heengaan. Toch is dat verschil niet zoo heel groot. We gelooven toch iminers de opstanding uit de dooden. Naar het lichamelijke is zeker Henoch in bijzondere mate, wat zijn sterven betreft, verre bevoorrecht boven zijn mede-wandelaars. Maar toch welbeschouwd alleen raaar in tijdelijk opzicht. Immers eens, in den dag der dagen, zullen alle wandelaars met God ook lichamelijk worden opgewekt tot een nieuw, volmaakt leven met God; Het einde voor alle wandelaars met God is precies hetzelfde lals Henoch direct na zijn heengaan uit deze wereld verkreeg. De tijdelijke wandel met God eindigt voor allen in een wonen bij God !

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen