NIENKE

(Met toestemming Uitgever J. H. Kok te Kampen) 55)

En dit laatste had zij getoond, alleen ten opzichte van dat trouw blijven geen belofte willen afleggen, omdat zij niet wist of dit voor beiden wenschelijk was. Beiden zouden zij hun leven in Gods hand stellen om dan af te wachten in welke richting Hij het sturen ging en zóó waren zij als vrienden gescheiden.

Thans had vader onbewimpeld gezegd, hoe hij dacht. Als Nienke 't eens gehoord had, zou elk woord haar gegriefd hebben tot in de ziel en nooit zou het mogen gebeuren, dat zij een dergelijke uiting van minachting en vernedering kwam te weten. Daarvoor was zij hem te goed en stond zij te hoog. Wat wilde hij nu door zijn drift bewerken ? En hoe kwam hij daarbij de afspraak met haar na, dat beiden hun leven dagelijks zouden overgeven in 's Heeren handen ? Was dat nu zijn trouw ?

En nu kwam Mini, zijn zuster, die voorheen ook nergens anders aan denken zou, dan aan het najagen van alles wat van deze wereld is, met datzelfde woord, waarmede Nienke hem dien avond, toen hij haar zijn hart had blootgelegd, had gekalmeerd en waardoor beiden zoo geheel anders dan andere menschen werden: „Leert van Mij, dat Ik zachtmoedig ben en nederig van hart".

't Werd stil in de schuur. Alleen het gerinkel der kettingen, waarmede de koeien in den nabijen stal waren vastgelegd en 't geknor der varkens rond den trog, werd gehoord. Was hij zachtmoedig geweest en dan nog wel jegens zijn eigen vader, met wien hij anders altijd heel goed overweg kon ?

„'t Is zoo moeilijk'', kwam hij eindelijk, „vooral bij zoo'n bejegening". Toen nam hij den bezem en veegde de vloer. Even stil als zij kwam, verwijderde Mini zich.

Hoofdstuk X.

Achter de coulissen.

Aan den avond van dienzelfden dag zaten boer Santema met zijn vrouw en Mini in de groote woonkamer bijeen. Swopk was naar het dorp om boodschappen te doen en zou zeker in de eerste paar uren nog niet thuis komen.

Bij haar heengaan had Tjerk aan de zijde van het huis staan wachten en haar een brief meegegeven om dezen aan Nienke te overhandigen, waar zij toch naar Gurbebaas moest om een paar huispantoffels voor de boerin te bestellen en haar eigen laarsjes te doen opknappen. Daarna had hij den weg naar „Burmania-state" ingeslagen waar hij, na volbrachte dagtaak, meermalen een uurtje ging praten, of een boek ter leen vroeg. De Piersma's waren lid der Vereehiging voor Christelijke lectuur en beschikten als zoodanig over een aardige bibliotheek, waar hij het vrije gebruik van had.

Maaike was, als gewoonlijk, met Loving op stap gegaan, den Singel uit, in de richting van Westergoo, om wellicht ook niet thuis te komen voor de familie op bed lag, waartoe de klok van negen het sein gaf en Gabe was natuurlijk elders; niemand wist waar. De jongste studeerde in eigen kamertje.

't Ontbrak anders niet aan gezelligheid in de groote, ruime woonkamer van „Donia-state", waar alles van zindelijkheid, doch tevens van degelijkheid en welvaart getuigde, 't Groote eikenhouten kabinet met lofwerk rondom de deurpaneelen en laden, en gedragen door berenpooten met boven en aan de zijden der kunstig gewerkte kroon, en in het midden daarvan, kostbare pullen van oud Delftsch aardewerk ; de dito staande klok met prachtige wijzerplaat, welke zoowel den stand der maan als den datum aangaf en een gongslag, die plechtig door de ruimte klonk; de forsche tafel met geschulpten rand en bijpassende stoelen; de godin-kachel, waar van het nikkel als zilver blonk; de kostbare piano, welke sinds de komst van Loving weer vaker in gebruik genomen werd dan in den laatsten tijd vooral het geval was; de schilderijen aan den wand, foto's van overleden familieleden, afbeeldingen van hunne boerderijen, een paar bekroonde koeien, benevens een diploma van de Landbouwschool, door Tjerk 'n vorig jaar behaald, 'n landschap in breede, gouden lijst, benevens een spiegel, die paste bij 't meubilair en een electrische verlichting, zooals nog niet in vele boerderijen gevonden werd, dat alles tezamen genomen, gaf, met de rustige motieven van het muurvlak en de kleurige vloerbedekking, vooral bij avond, een intieme gezelligheid aan het vertrek, waar zelfs de vreemdeling zich aanstonds op zijn gemak gevoelde.

Toch was het dézen avond niet gezellig ; verre van daar. Santema zat schijnbaar in de „Leeuwarder" verdiept en volgde de marktberichten en effectenkoers met het buitenlandsch nieuws of de landbouwkroniek, om gemeenlijk ten slotte aan te landen bij de lijst van advertenties met breeden rouwrand, welke vooral om dezen tijd van het jaar zeer lang was, omdat vele oudjes de scherpe voorjaarslucht niet verdragen konden en waar hij of de zijnen dikwijls de namen van kennissen vonden.

(Wordt vervolgd.)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen