NIENKE

(Met toestemming Uitgever J. H. Kok te Kampen)

56)

De boerin zat met eenig breiwerk op haar schoot om evenwel werktuigelijk de naald om het garen te slaan en door te halen, wijl de uitdrukking van haar gelaat voldoende te kennen gaf en haar gedachten ergens elders waren. Mini lag in een gemakkelijken stoel en tuurde op 'n haakwerkje volgens een patroon, dat niet gemakkelijk viel na te werken. Niets verstoorde de stilte dan het gestadig getik van de oude klok altijd in dezelfde maat en het gesnork van Nero, die languit achter de kachel lag.

Eindelijk wierp Santema de courant over de tafel als om te zeggen, dat het hem verveelde. Daarop deed hij een greep naar 't tabaksvaatje in de breede vensterbank om zijn pijp te vullen. De stilte bleef. Blijkbaar met zichzelf in tweestrijd, gleed zijn oog van de een naar de ander. Langzamerhand scheen zijn blik zachter uitdrukking te krijgen. Vervelend toch, die huiselijke herrie. Had je nog eens ruzie in de schuur of op den akker met het werkvolk, dat nooit lang alleen gelaten kon worden, of het begon te luieren, dat ging nog. Dan bulderde hij eens flink op als het moest of gaf ze gedaan werk, — tot hiertoe had de wetgever zijn handen nog niet zóó naar het landbouwbedrijf uitgestoken, dat men niet eens vrij was in de keuze zijner werkkrachten en op sociaal terrein kwam men in Zevenhuizen wel zoover achteraan, dat men van een werkliedenorganisatie of een arbeidscontract of iets dergelijks, nog niet wist. Ook in den handel stond hij zijn man wel, zoodat men hem niet gemakke­lijk voorbij kwam en niemand meenen moest, boer Santema er wel eens tusschen te kunnen nemen. Doch in huis had hij 't liefst vrede. Vooreerst, omdat hij bij de vele beslommeringen, die aan het bedrijf verbonden waren, behoefte had aan een plek, waar hij zich rustig en behagelijk kon néér geven, of ook, zoo noodig, met zijn verstandige vrouw overleg kon plegen, maar dan ook, omdat hij wist, dat er vaak heel wat toe noodig was haar weer in de plooi te krijgen, gelijk hij het noemde, wanneer zij eenmaal uit het humeur geraakte. Zelfs de meiden wisten er wel van te spreken, dat de boerin heel lang goed bleef en door haar kalm optreden meermalen een dreigende storm had weten te bezweren, maar wanneer men haar eenmaal kwaad had gemaakt, dan konden er ook dagen over verloopen, voor zij weer één woord sprak. Over heel het huis hing dan iets drukkends, dat alle vroolijkheid wegnam en onwillekeurig tengevolge had, dat ook door de andere huisgenooten het stilzwijgen bewaard werd.

't Leek wel, dat ook thans weer een dergelijke windstilte in aantocht was, waarvan ditmaal niet de oorzaak gezocht moest worden bij het dienstpersoneel, maar naar aanleiding van hetgeen boer Santema zelf dien eigen middag in zijn drift er had uitgeworpen. In een oogenblik, dat zij samen waren, had Tjerk zijn hart voor moeder uitgestort, daarbij hopende op haar medewerking en steun, en dat niet tevergeefs. Want, hoewel zij er ook niet aan denken moest, dat haar jongen, die nog wel den naam van haar vader droeg, een vrouw zou nemen, die niet alleen vreemd stond tegenover het boerenbedrijf, maar daarbij ook nog zoo goed als onbemiddeld was, althans in verhouding tot de Santema's, kon zij 't toch niet hebben, dat zijn toegenegenheid tot Nienke op deze wijze werd afgesnauwd. Daarvoor lag hij haar te na aan het hart en was het meisje te goed. Had zij niet meermalen zich tegen Mini uitge laten, dat Nienke heel anders was dan andere dorpsmeisjes en haar zélf gezegd, dat zij veel vaker op „Donia-state" kornen moest ? Nu begreep zij ook, waarom Nienke daar zoo weinig op geantwoord had, doch te meer kwam haar edel karakter daarin uit. Zouden veel andere meisjes niet juist van deze gelegenheid gretig gebruik gemaakt hebben om zóó hun doel te bereiken ? En nu had haar man woorden gesproken, waarvoor hij zich moest schamen, dat zij over zijn lippen kwamen, en dat tegenover haar kind.

„Voorloopig maar nergens over spreken ; vader is wel eens wat driftig, maar later zakt het wel weer af", sprak zij. „Maar vader heeft Nienke een sloerie genoemd, en gezegd, dat hij nooit zou toestaan haar in de familie op te nemen, zoo waar hij een Santema is. Als zij hier terug kwam, zou hij Nero op haar loslaten en dat, terwijl zijn eigen kinderen in den heelen omtrek bekend staan als lichtekooien, die teren op het familiebezit en hun eer te grabbel gooien ! 't Was beter, dat vader......."

Hier had Tjerk gezwegen, omdat hij plotseling zag hoe zijn moeder verbleekte en de woorden, die hij sprak, haar door 't hart sneden. Had hij opnieuw te veel gezegd? Onstuimig joeg het bloed door zijn aderen. Zijn neusvleugels trilden. Krampachtig kneep hij zijn handen tot vuisten samen. „Leer van Mij, dat Ik zachtmoedig ben en nederig van harte'', had Mini gezegd.

Toen is Tjerk de kamer uitgestormd, de weilanden in, naar de rietpolle, waar de wuivende rietpluimen hem schenen te wenken en de eendjes duikelden en de rietmusschen sprongen van stengel op tak, om daar onder een knotwilg, zich uit te strekken en uit te snikken al zijn leed.

(Wordt vervolgd.)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen