MEDITATIE

GODS SLAAPLIED

Vele vaders en moeders staan, elke avond een oogenblik stil te kijken naar hun kind, dat in slaap is gevallen. Dan staan zij in stilte te genieten van dat gezichtje, dat kalm en rustig tusschen de kussens ligt. Zoo'n slapend kind is dan een klein schilderij, Een intiem stilleven van een vrede, die volwassen menschen niet meer bereiken kunnen.

En nu zegt de Psalmdichter dat God aan degenen, die hun leven in Zijn handen hebben leeren overgeven, slaap geeft. Dat wil zeggen, dat zij in onrustige tijden, waarin iedereen zenuwachtig is en velen in hun bed dan op deze en dan weer op de andere zijde zich omwentelen, zoo heel rustig kunnen slapen.

Echt slapen, zoodat zij 's morgens weer frisch ontwaken !

De dichter van Psalm 127 kende heel wat zenuwachtige menschen. Menschen, die zich geen tijd of rust gunden ! die de heele dag in touw waren, die met al hun gezwoeg en gesloof geen stap verder kwamen ! ja, hun brood met smart moesten eten, omdat de échte vreugde, de echte vrede hun ontbrak.

Vergeefs van 's morgens vroeg geslaafd tot 's avonds, en het brood der smart gegeten met een angstig hart. God geeft het, hoe een ander schraap', dien Hij bemint, als in den slaap.

Als er één geweest is, die de waarheid van deze belofte heeft ondervonden, dan is dat Petrus. Petrus was een man van weinig slaap ! Hij was geen Eli, van wien staat dat hij den ganschen dag vadsig op de stoel zat en van wien staat in 1 Samuel 5: de man was oud en zwaar. Ja, de lichaamsomvang van Eli was in de breedte op die stoel al maar uitgegroeid, omdat hem de lust ontbrak door vurige ijver zichzelf te verteren in den dienst des Heeren.

Neen, Petrus is uit de apostelrij de vurige! de man van het eerste woord, van de eerste  daad ! Maar juist deze Petrus is ons steeds weer zulk een zuivere spiegel, waarin we kun­nen zien wat God van Zijn kinderen te verwachten heeft.

Petrus, de eigenwijze ! Meester ! het zal U geenszins geschieden ! Dat lijden en sterven is niet noodig ! Ik, Petrus, zal dat voorkomen ! Ik, Petrus, zal een streep halen door Jesaja 53.

En het scherpe antwoord komt : Ga weg, achter Mij, Satanas.

Petrus, de kleingelovige ! Zinkend in de golven schreeuwt hij het uit : Meester, ik verga !

Petrus, de ongeloovige I Hij geloofde het woord van de vrouwen niet op de morgen van de opstanding.

Petrus, de afvallige ! Ik ken den mensch niet.

Petrus, de man vol menschenvrees ! Want later moet Paulus hem in het aangezicht berispen, omdat Petrus eerst met de Christenen, uit de heidenen aan één tafel zat, maar later, om toch vooral de man te blijven bij énkele bekrompen Joden-christenen, met deze menschen meepraatte dat die heiden-Ghristenen toch zoo oppervlakkig waren ! En dat alleen om bij een bepaald kringetje de man te blijven. Geeen wonder, dat Paulus Petrus in het aangezicht berispt. (Galaten 2 vs. 14).

Ja ! Petrus, de eigenwijze, de kleingeloovige, de ongeloovige, de afvallige, de man vol menschen-vrees .......... Als deze Petrus de rots was, waarop God Zijn Kerk bouwde, dan was het Koninkrijk der hemelen een verloren zaak.

Zeker ! Petrus was vurig, maar als hij het had moeten hebben van zijn liefde tot Christus, dan was er niets van terecht gekomen. Want in Gethsemané, toen de Man van Smarten gesnikt had : waakt met Mij, bidt, — tóén viel Petrus in slaap ........

En toch, als er één is, die de waarheid van Psalm 127 vs. 2 in zijn leven bevestigd heeft gezien, dan is het Petrus. Herodes heeft hem in de gevangenis geworpen met het doel, hem te dooden, evenals Jacobus, om de Joden een plezier te doen. En zoo zit Petrus in de kerker met twee ketenen aan handen en voeten en bewaakt door vier wachten, van elk vier soldaten. Alles in die gevangenis sprak hem toe : Hier komt ge nooit meer uit. Onmogelijk. En dan staat er in Handelingen 12 vers 6 : Toen Herodes hem nu zou voorbrengen, sliep Petrus dien zelfden nacht tusschen twee krijgsknechten.

Denk u dat in : de volgende morgen zou hij vóór-gebracht worden, dat wil zeggen : zou hij onthoofd worden. En in de nacht, die aan zijn onthoofding voorafging, sliep Petrus. Hij wist niet, dat een Engel hem zou ko men bevrijden. Hij wist niet beter dan dat het zijn laatste nacht op aarde was. Dus reden genoeg om zenuwachtig te zijn, reden genoeg om de geheele nacht wakker te blijven, vooral voor Petrus, die niet behoorde tot de kalme naturen.

En toch staat er : Petrus sliep ! Hij sliep met de kettingen om zijn polsen ! Hij sliep tusschen twee soldaten. Hij sliep in den nacht, waarop, naar Petrus moest meenen, geen volgende op deze aarde zou komen Boven de cel, boven die ketenen, boven die dikke grendels staat in gouden letters Psalm 127 vers 2 : Het zal zijn, dat Hij het Zijne beminden als in den slaap geeft.

Hoe kwam Petrus aan die rust ?

Hoe kwam Petrus aan die vrede ?

Omdat Petrus in zijn leven een heilgeheim had geleerd. Het heilgeheim van het geloof ! En geloven dat is niet zic afsloven in veel innig gebed, veel diep berouw ; gelooven dat is niet altijd weer denken : is er nu dit wel genoeg in mijn leven ; is er nu dat wel genoeg ! Neen! het heilgeheim van het geloof is dit, dat het een streep, een dikke streep geeft door ons eigen werk, hoe vroom ook bedoeld ! Dat wij ons als een dood-arm, schuldig zondaar, laten vallen op het werk Gods in Christus Jezus.

Dan is er in ons leven wel gebed... zeker ! het is de slagader van onze ziel ! Dan is er in ons leven de strijd tegen de zonde ! Zeker ! het blijft de droefheid, de pijn in ons hart, dat er zoo weinig van terecht komt. Maar als het er op aan komt, gaãt door dat alles de streep ............Niets uit ons en alles uit Hem, zoo komt men in Jeruzalem ! Het eenige werk dat goed is, dat waarde heeft in Gods oog, is het werk, het gebed, de tranen van Christus ! En in het geloof was ook Petrus zichzelf aan dien Christus kwijtgeraakt !

O, Meester, ik sta met leege handen ! eigenwijs, kleingeloovig, ongeloovig en afvallig, maar mijn eenige troost is Uw lijden. Uw sterven ! Uw opstanding ! Uw voorbidding ! Dat is het slapen-gaan aan Gods Vaderhart!.......

En daarom kon Petrus slapen, omdat hij geleerd had : met mij komt het nooit in orde, maar in Christus is het toch voor eeuwig in orde ! Ik blijf met al mijn werken tot Gods eer een stumper, en toch is dat werk in Christus volmaakt !

Laten er nu maar vier wachten van vier soldaten staan, laten er nu maar dikke grendels wezen ! Petrus kan slapen in het gevaar. Petrus kan slapen met den dood voor oogen !

Zoo gaat het vandaag nog. Met Petrus brengen wij het nooit verder als : de eigenwijze, de kleingeloovige, de ongeloovige, de afvallige ; in één woord : de zondaar........

Dat wordt de pijn, de dagelijksche pijn van ons hart.......

Zoo breekt Gods Geest in ons alle hoogmoed, alle zelfvoldaanheid af, opdat er plaats kome voor Hem, die alles, alles volbracht heeft ! Opdat wij slapen gaan in Zijn verlossend werk ! Opdat wij bidden :

O Gij, die onze schuld woudt boeten Door Uwe gadelooze pijn ; O, Heiland, leer mij aan Uw voeten In eigen oog een zondaar zijn. Bij al mijn deugd, bij al mijn werken Vind ik geen troost, die mij kan sterken. Geen hoop, dan die ik op U bouw', Op Uw genade zal ik leven. Op Uw gena den doodsnik geven. O, Heer, aan Wien ik mij vertrouw !

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen