NIENKE

(Met toestemming Uitgever J. H. Kok te Kampen) 60)

„Daarom, 't Is bij Thijs niet anders dan jalouzie geweest, omdat hem die buitenlandsche commissie ontgaan is".

Maar bovendien heeft ook niemand iets met onze aangelegenheden te rnaken. Als Tjerk "........

Hier werd het gesprek plotseling afgebroken, omdat Tjerk binnen kwam. Aanstonds begreep hij, dat het over hem ging. Het gelaat van vader leek op een barometer, die op storm stond en een ongewoon hooge kleur bij imoeder wees aan, dat zij niet gezwegen had. Alleen in het oog van Mini meende hij iets te lezen, wat zooveel beteekende als een welkomstgroet. Zwijgend nam hij aan tafel plaats en greep naar de courant. Werktuigelijk las hij. Een auto-ongeluk hier ; een groote brand in een boerderij, waarbij al het vee omkwam en waarvan de oorzaak onbekend was, daar ; een inbraak elders, maar noch het een, noch het ander, scheen hem te boeien. Alleen het kerknieuws hield hem eenigen tijd bezig. Vreemd; voorheen zag hij nooit naar deze rubriek, doch sinds zijn omgang met Nienke, scheen ze hem te boeien. Welke predikant hier beroepen was of daar bedankt had, of wie hier zijn afscheid nam en daar zijn intrede deed. Sommige van deze namen waren hem reeds erg bekend, alsof hij er verwantschap mede had. En weer kwam het woord van Nienke en Mini hem te binnen, geheel los van elkander door beiden hem toegevoegd : „Leert van Mij, dat Ik zachtmoedig ben en nederig van harte''. Hoe moest hij dat aanleggen?

„Zou het geraden zijn op bed te gaan ? Me dunkt, de koe van den bovensten stal kon vannacht wel eens willen kalven" — sprak hij opeens.

Met een dankbaren blik keek Mini naar hem op. Zij begreep, wat het hem kostte, dit te zeggen. Vader werd er even verlegen onder en moest naar het antwoord zoeken. Dat zou Gabe nooit gedaan hebben en Tjerk voorheen óók niet. Dat hij dit zeggen kon, kwam, omdat in hem iets bezig was te werken, dat niet van beneden is. „'k Dacht niet, dat het nog zoo'n vaart zou loopen", sprak Santema na eenigen tijd, op een toon, waaruit bleek, dat hij ook bezig was te kalmeeren. „Sijke kalft nooit vlug". „Is het dezelfde, waar vorig jaar de veearts nog bij te pas kwam ? '' vroeg Mini, om ook iets te zeggen.

„Ja; zij bracht toen nog die twee mooie koekalfjes, die onlangs naar het buitenland zijn gegaan, 'k Zou niet graag willen, dat het nu mis liep".

„Daarom juist. In elk geval zal ik de eerste paar uren wel op blijven, we kunnen dan altijd zien hoe zij, het maakt", antwoordde Tjerk.

„Zal ik je dan gezelschap houden? " — vroeg Mini. Maar hiertegen kwam het verzet van de huisgenooten. Dat zou in 't geheel niet verstandig zijn. Mini moest haar nachtrust hebben, meer dan iemand, 't Ging met haar genezing wel naar wensch, maar oppassen bleef toch de boodschap. Bovendien verveelde Tjerk zich nooit. Hij had van de Piersma's een nieuwe bezending lectuur mee gekregen, die hem den slaap wel uit de oogen zou houden en sinds ook in de stallen het nieuwe licht was aangebracht, ter vervanging van de ouderwetsche lantaarns, welke tot zoo lang dienst gedaan hadden, kon hij hier lezen en schrijven, zoo hij wilde.

Weldra kwam Swopk ook uit het dorp. 't Viel haar op, dat de stemming in de huiskamer niet slechter geworden was sinds haar vertrek. Zelfs maakte de boer een enkele maal een grapje tegen Mini over haar borduurwerk. Alleen de verhouding tusschen vader en zoon leek haar gespannen toe. Toen de oude familieklok langzaam haar negen slagen had doen hooren, werden aanstalten gemaakt voor den nacht. Alleen Tjerk bleef in de kleeren en ging naar den stal. 't Bleek, dat hij goed gezien had, Sijke was onrustig en deed nu en dan een smartelijk geluid hooren, dat herinnerde aan het zuchtend schepsel in barensnood.

„Als je het alleen niet af kunt, dan roep je mij maar", zei Santema, na nog even zijn gewonen rondgang bij het vee te hebben gedaan. Was er in den nachtgroet van moeder en Mini aan Tjerk niet iets, wat hem dubbel schadeloos stelde voor de overwinning, welke hij zoo juist over zich zelf behaald had en die hem nu zich deed ontfermen over het vee ?

Toen kwam Swopk nog even in een kier van de staldeur en wenkte Tjerk. „Van Nienke", fluisterde zij, en reikte hem een gesloten envelop toe. Daarop werd het stil in huis.

Maar de slaap liet nog lang op zich wachten. Daarover had elk het nog te druk met eigen gedachten. Met innerlijke ontroering, waarin tevens de blijdschap van het moederhart zich mengde, dacht vrouw Santema aan de omkeering, die er ongemerkt plaats greep bij haar jongen. Zóó was hij voorheen niet. Kwam dat van Nienke, of werkte een andere, onzichtbare macht deze verandering in hem ? En onwillekeurig gingen haar gedachten de gansche kinderrij langs. Wimpie was nog een knaap, die naast zijn studiewerk, zich wijden ging aan het vroolijk spel van de jeugd, onbezorgd en onbekommerd voor den dag van morgen. Mini was het zonnetje, tot hiertoe boven verwachting gespaard, doch gedurende haar krankheid zoo geheel veranderd. Tusschen haar en Tjerk scheen een band te liggen, die met den dag hechter en sterker werd, omdat er een geestesgemeenschap bij hen gevonden werd, welke voorheen nooit bestond.

(Wordt vervolgd.)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen