Binden en ontbinden

II.

1. Terwijl de meeste onzer Formulieren evenals der Christelijke Gebeden, dit met onzen Heidelbergschen Catechismus gemeen hebben, dat zij elders ontstaan en door den bekenden Petrus Dathenus vertaald zijn uit de liturgie van de Pfaltz en hier te lande ingevoerd, doordat Dathenus ze voegde achter zijn Psalmberijming welke vrijwel onmiddellijk alom in gebruik genomen werd, geldt van het tweetal, dat ons nu zal bezig houden, dat zij geheel van Nederlandschen oorsprong zijn.

Nadat op meer dan een kerkvergadering gehandeld was over de vraag, op welke wijze de alleruiterste vorm van tucht, n.l. de ban of afsnijding, moest worden ten uitvoer gebracht (op de Synode van Vliddelburg van 1581 was een „vorm" aanbevolen, die zeer veel gelijkt op ons Formulier), besloot de Synode van Den Haag (1586) deze Formulieren te doen opstellen, die geheel in overeenstemming zijn met de beginselen, die Calvijn ontwikkeld had te Geneve en die wij ook terugvinden in Zondag 31 van onzen Catechismus, welke handelt over „de sleutelen van het hemelrijk".

De bekende Synode van Dordrecht (1618 /1619) nam ze ongewijzigd over en bepaalde zeer terecht, dat zij in de kerkboeken onmiddellijk moesten volgen op het Avondmaalsformulier.

De Dordtsche Kerkorde, van diezelfde Synode, handelt in de artikelen 71—78 over de censuur en kerkelijke vermaning en geeft daarin aan, hoe met den mensch te handelen, die openlijk tegen de zuiverheid der leer of de vroomheid des wandels zondigt (art. 2) ; hoe moet getracht worden den zpndaar van de dwaling zijns wegs terug te brengen en indien dit niet mogelijk blijkt: hoe hij uit het midden der gemeente moet worden verwijderd. Kortom, hoe in de practijk 't woord van den Heere Jezus moet worden nageleefd : „Maar indien uw broeder tegen u gezondigd heeft, ga heen en bestraf hem. tusschen u en hem alleen; indien hij u hoort, zoo hebt gij uw broeder gewonnen. Maar indien hij u niet hoort, zoo neem nog een of twee met u ; opdat in den mond van twee of drie. getuigen alle woord besta. En indien hij hun geen gehoor geeft, zoo zeg het der gemeente ; en indien hij der gemeente geen gehoor geeft, zoo zij hij u als de heiden en de tollenaar. Voorwaar zeg Ik u : al wat gij op de aarde binden zult, zal in den hemel gebonden wezen; en al wat gij op de aarde ontbinden zult, zal in den hemel ontbonden wezen". (Matth. 18 : 15—18).

In de genoemde artikelen legt de Dordtsche Kerkorde allen nadruk op het feit, dat de Christelijke (kerkelijke) straf geestelijk is, „en niemand van het burgerlijke gericht of straf der overheid bevrijdt"; maar ook: „naast de burgerlijke straf blijft de kerkelijke censuur noodzakelijk vereischt, om den zondaar met de Kerk en zijn naaste te verzoenen, en de ergernis uit de Gemeente van Christus weg te nemen" (art. 71).

In tegenstelling met wat in Luthersche landen gebruikelijk was (hulp van de overheid bij het ten uitvoer brengen van kerkelijke straffen, alsmede toestemming van de overheid om kerkelijke straffen te mogen toedienen), wordt hier scherp onderscheid gemaakt tusschen het terrein van heti burgerlijke en dat van het kerkelijke leven. De Kerk heeft „de sleutelen van het hemelrijk" hier op aarde te hanteeren in volle vrijheid, zonder aanzien des persoons, enkel gebonden aan het bevel van haar Koning, Jezus Christus.

(Wordt vervolgd.)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen