Binden en ontbinden

VI.

In het midden der gemeente verklaren zij plechtig, dat zij vergaderd zijn „in den naam en de macht van onzen Heere Jezus Christus''; zij voeren hier Diens opdracht uit. Door zijn hardnekkig weigeren van berouw en bekeering heeft de overtreder zelf getoond, dat hij „vreemd is aan de gemeenschap van Christus". Met droefheid heeft de Kerkeraad dit moeten constateeren en hem dus moeten uitbannen; reden waarom hij nu openlijk uit de gemeenschap der Kerk afgesneden verklaard wordt.

Buiten de Gemeente des Heeren gesloten, zoodat hij gehouden moet worden „voor een heiden en tollenaar" ; een vreemdeling van het Verbond der genade; gelijk aan hen, die er nooit van gehoord- of die moedwillig de band des Verbonds gebroken hebben en loondienaren der heidenen (als de tollenaren onder Israël) geworden zijn!

Buiten de Gemeente des Heeren gesloten. Er wordt hem iets ontnomen. Wat ? Zijn stemrecht soms ? Dat schijnt tegenwoordig wel het grootste voorrecht geacht te worden, doch dat is tevens het droefste bewijs van de verwereldlijking van ons kerkelijk leven. Alsof belijdenis-doen (lidmaat worden ! met volkomen vergeten van het lidmaat-zijn krachtens den H. Doop) een toegang-verleenen niet tot het Heilig Avondmaal, doch tot de stembus ware!

Hier in ons Formulier blijkt een recht verstaan van de weldaden, die in Christus aan de gemeente geschonken zijn en die door het geloof ontvangen worden.

De hardnekkige overtreder openbaart zich echter als een ongeloovige, die vreemd is aan de gemeenschap van Christus; die dus de Sacramenten niet gebruiken mag. Als ongeloovige is hij dus verstoken „van alle geestelijke zegeningen en weldaden Gods, die Hij aan zijn Gemeente belooft en bewijst", waarvan Doop en Avondmaal beide teekenen en zegelen zijn.

De Gemeente heeft de roeping „belijdende gemeente" te zijn. Haar opgaan onder de prediking van het Evangelie, het „inzonderheid op den rustdag tot de gemeente Gods naarstiglijk komen, om Gods Woord te hooren, de Sacramenten te gebruiken" (Catech. antw. 103), is een daad van belijden; heeft dit te zijn.

Inzonderheid moet dit bij de Avondmaalsviering aan het licht treden („en doen aldaar belijdenis van ons geloof en van de Christelijke religie", Ned. Gel. Bel. art. 35). Het niet-aangaan is een belijden van ongeloof ; het buitengesloten worden een verklaring : deze, die zich Christen noemen wil, is het helaas niet!

Hier spreekt dus het rechte gemeentebesef ; met een juiste, wijl Schriftuurlijke beschouwing van het Sacrament. Hier is een gevoelen van de groote verantwoordelijkheid, die de gemeente als geheel en ieder lidmaat in het bijzonder draagt.

Niet dat het voldoende geacht werd, als iemand uiterlijk onbesproken in belijdenis en wandel trouw ter kerk kwam, Avondmaal vierde en den Doop voor zijn kinderen vroeg .........., natuurlijk niet. De Kerk heeft daartoe haar lidmaten op te roepen en zij hebben zichzelf voor Gods aangezicht te onderzoeken, of het „waarheid in het binnenste" is, als zij Zijn Naam belijden en Hem zoeken in den weg Zijner Instellingen, dat zijn : Woord en Sacrament!

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen