NIENKE

(Met toestemming Uitgever J. H. Kok te Kampen 80)

Aanstonds had hij hierna het juk op de schouders gelegd, om met een devoot gezicht de boerin verder goeden dag te wenschen en de richting naar „Burmania-state" in te slaan, teneinde bij de Piersma's de zelfde boodschap te brengen en dezelfde opmerking te maken.

Zoo wist dus boer Santema wat in het dorp gaande was en hoe een zijner medekerkvoogden plotseling uit zijn arbeid was opgeroepen. Doch juist daarom achtte hij het zich een plicht ditmaal zijn tegenzin in den persoon van Gurbe te overwinnen. Omdat 't hier een collega gold, die 's Zondags met hem in de Kerkvoogdenbank zat en dan ook nog, omdat Gurbe misschien eenige bijzonderheden zou weten. Men wist het soms niet. Van het Waterschap had Krips niet veel zilver in kas, maar met de Boerenleenbank was het iets anders. Die zaten tegenwoordig volop in het geld, zoodat men haast niet wist, waar dit te moeten plaatsen en gelegenheid maakt genegenheid. Zóó kwam het, dat boer Santema ditmaal staan bleef op het erf, als om de komst van Gurbe af te wachten. Maar deze kende hem ook. Gurbe was een karakter. Weliswaar geheiligd door den Geest, doch niettemin verradend zijn volksaard.

't Liet hem niet koud, dat op „Doniastate" minachtend gesproken werd over Nienke, waarvan de geruchten meermalen tot hem doordrongen. Niet, dat hij den omgang van haar met den zoon van Santema verlangde, integendeel, hij had daarvoor gewaarschuwd, omdat hij daar niets dan ellende uit voort zag komen, maar men had van haar persoon af te blijven. Was zij hem niet even lief als een eigen dochter, vanaf de wieg door hem en zijn vrouw verzorgd als hun kind en zou zij niet worden de toekomstige erfgenaam van alles, wat hij door noeste vlijt en spaarzaamheid voor haar had weten bijeen te garen ? Droomden Gelske en hij, gelijk elk ouderpaar, bij tijd en wijle niet hun lievelingsdroomen, waarin een schoon toekomstbeeld voor oogen werd gesteld en bij hun rustigen, ouden dag, het huis van Nienke werd gezien als de voortzetting van eigen gezin, de kroon op eigen werk ? En behoefde hij ook maar één duimbreed uit den weg te gaan voor den eigenaar van „Doniastate", enkel omdat deze over eenige duizenden guldens meer beschikken kon dan hij ?

Met gefronste wenkbrauwen trad Gurbe op Santema toe en keek dezen recht in de oogen, alsof hij zijn kracht met die van hem wilde meten. Doch 't volgend oogenblik maakten andere gedachten zich van hem meester. Stond daar niet geschreven : „Leert van Mij, dat Ik zachtmoedig ben en nederig van harte", en wenschte hij, niet een discipel van Jezus te zijn, die voor al de Zijnen de zelfverloochening en het kruis dragen als voorschrift gegeven had om te komen in het „Koninkrijk" ? Bovendien, was hij thans niet in dienst van een ander, namens wie hij een boodschap te brengen had en dan nog wel een doodstijding ?

„Goeden middag, Santema", kwam hij bescheiden.

„Dag", klonk het kort. „Moet ik hier mijn boodschap brengen, of aan de deur ? " vroeg Gurbe.

„Kom maar even mee naar 't voorhuis ; de vrouwen zullen wel binnen zijn".

Zwijgend volgde Gurbe den boer, die in 't gevoel zijner waardigheid, de handen bij de bretels ingestoken, met afgemeten tred hem vóórging, terwijl zijn blik over de velden zwierf, waar het vreemde dienstvolk bezig was met den hooioogst. Bij het vallen van de donkere schaduwen door de groote spiegelruiten, zag de boerin hen beiden naderen. „Vader met Gurbe", zei ze tegen Mini, die luierde. Even later traden zij binnen, waarop Gurbe, na de gewone groet, eerst zijn boodschap bracht.

Inmiddels had zij een stoel aangeschoven, 't Was zoo de gewoonte, dat ieder, die hier een boodschap bracht, in huis genoodigd werd om een kop koffie of thee te drinken en de nieuwtjes van den dag mede te verhandelen.

„Dat is daar zeker haastig in zijn werk gegaan", sprak Santema, terwijl hij naar de tabak greep.

„Daar is ook maar één schrede tusschen ons en den dood, en die is spoedig afgelegd", zei Gurbe.

„Had hij nergens over geklaagd ? " vroeg de boerin. Men heeft het wel eens in zulke gevallen, dat achteraf gemerkt wordt, hoe er al lang iets haperde".

„Ik geloof het niet. 'k Heb mevrouw Krips maar even kunnen spreken, doch van de kinderen heb ik wel vernomen, dat zij niet beter wisten of hun vader was volkomen gezond".

„Zou men ook nog woorden van hem gehad hebben ? "

„Mij niet bekend. M'n indruk is geweest, dat het leven reeds geweken was, toen mevrouw het merkte".

„Toch geen verkeerd spul ? " vroeg Santema ; maar bij deze woorden keek Gurbe hem zoó vreemd aan, alsof hij wilde zeggen : „Hoe durft ge zóó iets veronderstellen", dat het den boer even raakte en zijn vrouw het voelde. Oogenblikkelijk zocht zij 't gesprek in andere richting te krijgen. „Vreeselijk, zulk ontwaken voor haar en de kinderen !" riep zij uit. ,,Wat zal dat arme mensch geschrokken zijn. Jacob vertelde het hier vanmorgen, dat Foppe van Jouke-baas zoo hard naar den dokter liep, toen hij op stap was naar hier en de dokter zoo vreeselijk gejaagd het dorp was ingereden, 't Is haast voor zoo'n mensch niet door te komen. En dan heelemaal geen familie hier. Was er iemand bij haar in huis ? Hoe heeft ze het nu ? "

(Wordt vervolgd.)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen