Binden en ontbinden

XIII.

III. Waarom zijn deze Formulieren in ons kerkelijk leven in onbruik ? 

Nu wij de beide Formulieren, dat van den Ban en dat van de Wederopneming besproken hebben, komt als vanzelf deze vraag aan de orde. Waarom kunnen wij deze niet zonder meer gebruiken gaan ? Omdat zij een kerkelijk leven onderstellen, dat anders is dan het onze, waarin wij leven ; zij kunnen alleen gebruikt worden in een Kerk, die ook als Kerk leeft uit haar belijdenis in onvoorwaardelijke gebondenheid aan het Woord des Heeren. Dan alleen kan er tucht geoefend worden in den rechten en vollen zin des woords. Wie zelf naar den regel van Gods heilig Woord leeft, vermag den zondaar te bestraffen en zoo noodig uit te bannen. Zelf in alles aan het Woord verbonden, kan zulk een Kerk „binden en ontbinden", naar den eisch en de roeping van 's Konings Woord.

Helaas, onze Kerk, de Kerk der Vaderen, kan dit niet. Wel heeft zij haar vaderlijk erfdeel nog, de verschillende Belijdenisschriften, doch in 1816 was zij zoo diep in verval, dat haar een bestuursorganisatie kon worden opgedrongen, welker ideaal was het „rustig" samenwonen van allerlei stroomingen en richtingen binnen één „genootschap' : de weinigen, die toen nog leefden uit het geloof der vaderen naar Schrift en Belijdenis, en de velen, die daar minder of verder van afweken ; belijders en loochenaars van den Heere Jezus Christus ! Schier zonder protest is dit geschied.

De Dordtsche Kerkorde werd vervangen door een Reglementenbundel, waarvan de „grondwet", het Algemeen Reglement (art. 11) wel spreekt van „handhaving der leer'', waarbij zich wel een "Reglement voor Opzicht en Tucht" bevindt, doch de practijk van 124 jaren leert, dat aangezien nergens officieel is omlijnd welke die leer eigenlijk is naar haar inhoud en de absolute binding aan de H. Schrift als Gods Woord ontbreekt, dat een ieder doet en leert, wat goed is in zijn oogen.

IV. Wat moeten wij dan nu doen ?

Zullen wij dan maar niet heengaan en in een gescheiden Kerk rust zoeken ? Alsof die daar te vinden ware ! De Kerk van Nederland ligt verscheurd en wij huiveren bij de gedachte, welke diepe wegen de Heere God misschien gebruiken wil om te hereenigen, wat bijeen behoort! Neen, wij gaan niet heen ; wij mogen niet.

Afscheiding (1834) en Doleantie (1886) hebben geen oplossing van het z.g.n. Kerkelijk Vraagstuk gebracht; deze veeleer grootelijks bemoeilijkt. Het heengaan van verschillende groepen leidt niet tot herstel, doch tot verdere verbrokkeling van het kerkelijk leven, hetgeen niet is naar Gods wil en de bede van onzen Koning en Hoogepriester (Joh. 17).

Het is zonder leedvermaak en allerminst onbroederlijk bedoeld, als we meenen te kunnen verklaren, dat elders de verwarring niet gering is en ook de tuchtoefening wel zéér gebrekkig; óók in die Kerkengroepen, die de Dordtsche Kerkorde officieel erkenden en pogen na te leven.

Er kome door Gods genade in deze donkere dagen een gemeenschappelijk belijden van schuld! Want die heerginsen, namen hun deel van de schuld mede!

Wij gaan dus niet heen en ondanks het geconstateerde wijzen wij de aantijging af, dat er in onze Kerk geen tuchtoefening meer zou zijn. En nu bedoelen wij nog niet eens, dat ook onder de huidige organisatie met het „Reglement voor Opzicht en Tucht" wel geen leer-, doch nog wel eenige levenstucht mogelijk is ; gebrekkig, want het één is ook weer niet bestaanbaar zonder het ander. Plaatselijk kunnen de Kerkeraden vaak veel meer doen, dan veelal gedaan wordt; ouders, die in openlijke onverschilligheid leven b.v., behoeven niet zonder meer tot den H. Doop te worden toegelaten, enz.

Het voornaamste echter is : ook onder ons is door Gods genade nog zuivere bediening des Woords mogelijk ; is die er op vele plaatsen inderdaad.

En waar het Woord des Konings is, daar is heerschappij. De eerste sleutel kan worden bediend. God geve, dat daar meer en meer waarachtige behoefte aan gevoeld moge worden!

Och, dat er wederkeer tot de gehoorzaamheid aan 's Heeren Woord zij ; dat wij ons bezinnen op de beginselen, die zijn naar 's Heeren Woord en die in de dagen der Hervorming zoo heerlijk en krachtig beleden zijn.

Alle pogen om tot herstel en opbouw der Kerk te geraken, dat niet uitgaat van de Belijdenis der Kerk, die naar Gods Woord is, zal tot onvruchtbaarheid gedoemd blijven.

Heere, breng ons weder. Regeer ons door Uw Geest en Woord, opdat wij met de Kerk aller eeuwen leven leeren uit de vergeving der zonden. Dan zal ook de Kerk macht hebben om in Uw Naam de zonde te bestraffen ; en wel in liefde, om zoo mogelijk den zondaar te behouden.

En welke kerkelijke mistoestanden ook belemmerend mogen werken, Gods Gemeente bedenke Jacobus' woord (5 vers 19, 20) : „Broeders, indien iemand onder u van de waarheid is afgedwaald, en hem iemand bekeere, die wete, dat degene, die een zondaar van de dwaling zijns wegs bekeert, een ziel van den dood zal behouden en een menigte van zonden zal bedekken".

Tenslotte : ook in het meest Schriftuurlijke kerkelijke instituut zal de tuchtoefening gebrekkig blijven. Doch wie onder de tucht van Gods Woord buigen leert en in verbrokenheid des harten de tucht aannemend ook de beloftenis van het Evangelie omhelzen mag, die zal eens ingaan in de heerlijkheid van zijn Koning en eeuwig daar, waar geen ongerechtigheid meer wezen zal, met alle de geheiligden den Koning danken, dat hem het Koninkrijk ontsloten werd, dat hun weggelegd was van vóór de grondlegging der wereld.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen