NIENKE

(Met toestemming Uitgever J. H. Kok te Kampen) 87)

De prediker voelde zich daarbij diep gekrenkt. Gurbe was een der trouwste en met Pier Boukes en nog enkelen een der belangstellendste leden der gemeente, die haar belangen op zijn hart droeg, bij wien Ds Buitenveld nooit tevergeefs kwam als hij raad of hulp noodig had en die in alles toonde een warm hart te hebben voor de dingen van het Koninkrijk Gods.

Dat hij dit niet onder stoelen en banken stak, was waar. Dat hij 's Zondags onder den dienst gewoonlijk zóo opging in de prediking, of het gebed of het gezang der gemeente, dat hij onopzettelijk daarvan de blijken gaf, was óók waar, maar 't was onbillijk om dit laatste toe te schrijven aan zijn zucht, om voor de mqnschen vroom te doen. Veeleer lag dit in zijn karakter en was het vrucht zijner toewijding en liefde, voor alles wat geestelijk was. En dan nog dat andere. Dat Gurbe in stilte werken zou om, Nienke bij de familie op „Doniastate" in te burgeren ! Neen, maar dan wist hij dit beter. Santema moest nu niet meenen, dat alle menschen zóó verzot waren op het zijne, als hij zélf. Natuurlijk wist de dominé wel iets van de verhouding die er bestond tusschen Tjerk en haar. Daarvoor leefde hij te intiem met de familie Huitema en had hij Nienke in haar ziekte te veel bezocht. Maar daardoor wist hij óók hoe zij zelf, evenals haar huisgenooten, zeker allen omgang met den rijken boerenzoon zou hebben afgebroken, als deze laatste niet gebeden en gesmeekt had om het niet te doen en dat zij nimmer tegen den zin der familie op „Donia-state" zich bij deze zou laten inlijven. Was het voor de rest voor 'n eerbaar meisje slecht, dat zij wederliefde voelde voor een jongen man, die zoo duidelijk toonde hoe zij „de" plaats in zijn hart innam ? Lag het niet veeleer voor de hand, dat een karakter zoo deed ? Maar gaf dat recht tot een smalend getuigenis ?

Wat die veelbesproken preek over een „zeker mensch" en dien barmhartigen Samaritaan betrof, Ds Buitenveld had daar weinig pleizier van beleefd. Geheel tegen zijn verwachtingen en bedoelingen in, hadden de menschen daarachter bepaald iets gezocht en uit de toornige woorden van boer Santema begreep hij thans, dat ook deze vergif gezogen had uit hetgeen zoo goed bedoeld werd. Wat was 't toch moeilijk om als herder en leeraar, zonder aanzien des persoons, getrouw te zijn en noch voor de vriendschap en gunst, noch voor den haat en tegenstand der menschen uit den weg te gaan!

Dit alles ging in dit oogenblik aan den geest van Ds Buitenveld voorbij, toen hij, met wegcijfering van zichzelven, geroepen werd om anderen te troosten. En hij hééft dat gedaan, daarbij niet nalatende om er op te wijzen hoe er nog méér waren, die leden, omdat boer Santema zoo hoog stond en met name Nienke van den schoenmaker daartoe behoorde, die nu eenmaal door haar tweeden zoon bemind werd. Doch 't voornaamste van alles zou zijn, wanneer degenen, die onder dit dak waren en het verstonden, met al hun zorgen en bekommernissen de toevlucht gingen nemen tot den Heere, bij Wien uitkomsten zijn tegen den dood en die de bitterheden des levens wel eens gebruikt om Zijn kinderen daardoor te heiligen en het goede daaruit te doen voortkomen.

Zóó had Ds Buitenveld gesproken en getroost en daarna met de boerin gebeden. Moeder had dit een uur later aan Mini ver­teld, toen zij samen aan de theetafel zaren en heel het gesprek nog eens na gingen. Natuurlijk waren Tjerk en Nienke daarbij ook meermalen betrokken, 't Was beiden een raadsel hoe vader zóó tegen deze twee kon optreden, terwijl hij goed vond, dat Maaike met iemand ging, die toch ook niets dan zijn diploma bezat en bovendien minder solied scheen en Gabe op wegen wandelde, waar niemand hem volgen kon. Hoe gaarne zou Mini met Nienke eens spreken, gelijk Tjerk soms ook bij haar kwam om zijn nood te klagen en zijn hart uit te storten, maar vooreerst was de weg naar het dorp haar nog te ver en bovendien zou vader, als hij 't wist, daarover heftig toornen. Daarom besloot zij de toevlucht te nemen tot het papier en daaraan toe te vertrouwen wat zij voor Nienke bestemd had. Oude Jacob was de gedienstige bode, die zonder eenige bedenking gaarne overbracht wat hem werd opgedragen.

Zóó zat zij den dag daarop op haar kamertje te schrijven, zonder dat evenwel 't werk vorderde. Onwillekeurig zwierven de gedachten ver van het papier en staarde de blik over de wijde velden, waar het vee te grazen liep en de weg voortkronkelde naar het dorp ! 't Schuine zadeldak van den stompen kerktoren, met een vergulden haan als windwijzer, kwam juist boven de boomen uit, welke het kerkhof omzoomden. Als de zon hem bescheen, leek die wachter, daar hoog in de lucht, wel van goud. Daaromheen groepten de huizen van de dorpelingen, waaronder de armsten, en dan verderop liep de dorpsstraat naar den heirweg, welke naar de stad voerde. Hier en daar lagen, in dicht geboomte, de meer riante woningen der gegoede burgerij en de boerenhofsteden verscholen, welke laatste als wachters rondom de bebouwde kom schenen, en waar het geld verdiend werd, waarvan het heele dorp in hoofdzaak leven moest.

(Wordt vervolgd.)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen