Uit de Afdeelingen

's-Gravenhage. Op 15 April kwam in het wijkgebouw „Elim" onze afdeeling in vergadering bijeen, waarbij wij het voorrecht hadden Z.Eerw. Ds K. van der Pol in ons midden te hebben, welke zich bereid verklaard had voor ons het onderwerp „Onze kerkgang" te behandelen.

Tijdens deze vergadering, welke goed bezocht was, werden tevens de afgevaardigden aangewezen voor de jaarvergadering te Utrecht.

Met gespannen aandacht werd naar het woord van onzen herder en. leeraar geluisterd Het was een bijzonder leerzaam onderwerp, rijk aan behartigenswaardige en opbouwende gedachten, waarbij onze kerkgang gesteld werd onder het licht van Gods Woord. Ook werd de vinger gelegd op verschillende wondeplekken, welke helaas, in dit verband vallen aan te wijzen. Opgaan naar Gods Huis is een weldaad Gods, omdat God daar tot Zijn volk wil spreken en het is dus geen verdienstelijke daad van den mensch. Wie verstaat en beleeft dat opgang naar Gods Huis een weldaad Gods is, die schakelt zichzelf daarbij uit en zal ervaren dat de Heere Zijn volk wil verheugen in Zijn bedehuis.

Het is dan niet een gaan luisteren naar hetgeen de prediker zegt, maar naar wat God te zeggen heeft. De preek is niets anders dan 't instrument, waarvan de Heere zich bedient. Daarom heeft ook de prediker niets anders te brengen dan het Woord Gods, zóó, dat de rijke Christus voor een verdoemelijk zondaar naar voren treedt.

De Waarheid moet boven alles gaan. En daarom, zoo riep Z.Eerw. ons toe, wees getrouw, inzonderheid waar het geldt de Waarheid Gods. Want zoo ze niet spreken naar dit Woord, het zal zijn, dat ze geen dageraad zullen hebben. Maar verlaat niet de zieke Kerk der Vaderen, waarvoor zij goed en bloed hebben feil gehad. Want die Kerk is ziek om onze zonden. De schuld ligt bij ons. Daarom niet in scheuring en afscheiding heil gezocht — want daarin schept God geen behagen, doch wèl satan —, maar in schuldbelijdenis en wederkeer, gedachtig aan het: „Vader, Ik wil, dat ze allen één zijn".

Het getrouw samenkomen onder het geklank van Gods Woord strekt tot welwezen van de gemeente van Christus. Daarin ligt haar kracht tegenover de wereld, met name in onzen tijd.

De kerkgang is een oefening in den godsdienst. Dat wil dus zeggen, dat er ook oefening plaats behoort te hebben bij den kerkganger. Deze behoort dus mede te denken en vooral mede te bidden. Want een kerkgang heeft nergens meer behoefte aan, dan aan biddende kerkgangers. Zulke biddende kerkgangers zullen ontvangen !

Het bovenstaande is slechts een enkele greep uit het vele goede, dat wij te hooren kregen. De voorzitter was dan ook ongetwijfeld de tolk der vergadering, toen hij Ds V. d. Pol hartelijk dank zei voor het tot ons gesproken woord.

Ook de bespreking, welke op dit onderwerp volgde, was in vele opzichten leerzaam.

Hierna werden de verdere agendapunten afgewerkt. Bij de rondvraag kwam uit het midden der vergadering het voorstel om Ds V. d. Pol het eere-voorzitterschap aan te bieden, hetgeen de instemming der vergadering had en tot onze blijdschap door Z.Eerw. met een enkel woord werd aanvaard.

Nadat de vergadering reeds met dankgebed door Ds V. d. Pol gesloten was, verzocht een der aanwezigen nog om gezamenlijk te zingen Psalm 22 vers 2:

"k Erken nochtans, Gij, Gij zijt heilig. Heer En hebt Uw huis, den zetel Uwer eer. Bij Isrel, daar Uw lof klimt keer op keer, In gunst doen bouwen. Op U stond vast der vaderen betrouwen ; Gij zaagt hen aan; Gij hebt, wanneer z' in nooden, Tot U om hulp vertrouwend zijn gevloden, Hen bijgestaan".

Dit was inderdaad een passend en fijnaangevoeld slot van deze vergadering, waarop met genoegen kan worden terug­ gezien.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen