NIENKE

(Met toestemming Uitgever J. H. Kok te Kampen) 88)

Was het wel zoo'n groot wonder, dat haar vader, wiens bezittingen zich wijd in den omtrek uitstrekten, daar prat op ging en niet gelijk gesteld wilde worden met iemand, die niets in de wereld had, anders niet dan zijn naam en zijn kracht, en nu ja, zijn kennis of zijn vak, waarmede het brood verdiend moest worden ? Vlak achter de kerk, dicht bij de pastorie van Ds Buitenveld, woonde Tamme Visser, waarover vader het ook nog had gehad en over Harm, met wien zij vroeger uit geweest was. Wat vond zij het verbazend vervelend, wat vader daarover sprak. Alsof het haar om dien jongen te doen was ! Nu ja, een jaar of wat geleden, toen zij haast nog kinderen waren en met elkaar op dansles gingen, had zij gemeend op hem verliefd te zijn, en 't scheen wel, dat het hier in goede aarde gevallen zou zijn als deze verhouding gebleven was. Maar toen was zij ziek geworden, en Harm had groote idealen voor de toekomst, waarin voor haar toen geen plaats was en zoo kwam het, dat de vriendschap met hem verflauwde en eindelijk geheel uitraakte. 't Had haar in het begin gekrenkt, vooral toen zij daar soms uren alleen in dat tentje lag en tijd had om over alles en nog wat te denken, maar dit was al lang aan kant. Harm had een meisje in de stad, waarmede hij de groote wereld inging, en zij zou straks, als zij geheel weer hersteld mocht zijn, eveneens zien, door nieuwe aanknoopingen in de samenleving te worden opgenomen. Alleen, zij verlangde dit anders te doen dan eenige jaren geleden, omdat haar oog en hart voor andere dingen geopend waren dan wat van deze wereld is. Zou het dan evenwel niet noodig zijn, dat zij zich nauwer aansloot aan degenen, die met haar hetzelfde geloofden ? O, het lag al lang in haar voornemen, zoodra de gelegenheid daarvoor bestond, door openlijke belijdenis tot de gemeente toe te treden, doch bovendien zou zij zoo gaarne omgang hebben met gelijkgezinden. Als de verhouding tot de Piersma's maar wat beter was, zou zoo iemand als Rooske haar vriendin wel kunnen zijn, doch het was vader al een aanstoot als Tjerk af en toe daar een bezoek bracht, laat staan wat het wezen zou als ook zij verbintenis zocht met „Burmania-state", 't Viel voor iemand van haar leeftijd en stand niet mee in dien nieuwen kring te worden opgenomen. Onder degenen, die tot de wereldsche lieden behoorden, was de keuze veel grooter, terwijl het dorpsleven meebracht dat de grenzen tusschen de belijders en degenen, die hier niet toe gerekend werden, zoo scherp ge trokken waren. Vooral in Friesland. Heel anders dan in de steden, waar het nog wel gebeurde dat andersdenkenden elkander op menig terrein ontmoetten en samenwerkten.

Soms zelfs heel vriendelijk en intiem. Maar in Zevenhuizen kwam dat slechts zeer weinig voor. Dat had de familie Krips wel ondervonden bij 't sterfgeval onlangs, waar slechts enkelen van hun belangstelling blijk hadden gegeven en waarom misschien meteen het verzoek was kenbaar gemaakt om van rouwbeklag verschoond te blijven. Buiten Ds Buitenveld en buurman Piersma was van heel de gemeente niet één gekomen om de weduwe en kinderen te condoleeren, omdat mijnheer Krips immers vrijzinnig was. Ja, men had verzocht van rouwbeklag verschoond te blijven, maar misschien wel juist omdat men wist wat dit inhield.

En wanneer straks bekend werd, ook buiten de burgerlijke gemeente, dat Mini Santema tijdens haar ziekte van inzicht veranderd en godsdienstig was geworden in den geest van den dorpsdominé en de ; groote meerderheid der dorpelingen, dan ; zou dat niet nalaten gevolgen te hebben.

Men zou haar natuurlijk niet meer zien op plaatsen, waar zij voorheen kwam. Zij zou niet meer deelnemen aan dingen, die haar vroeger bekoorden. Haar levensideaal zou voortaan hooger zijn dan van de meesten uit haar stand en van haar leeftijd. Toch  voelde zij zich ook nog jong. Met den te­rugkeer van haar levenskracht bruiste soms dat leven ook in haar bloed en kwa­men ook in haar de verlangens en begeer­ten boven, die aan de jonkheid eigen zijn.

Wat vader in zijn drift tegen Ds Buitenveld over Harm Visser gezegd had, was heelemaal misplaatst. Nu ja, zij had zich ( dat wel een weinig aangetrokken, dat zij ; zoo spoedig door hem vergeten werd, maar dat was een meisjesgril. Kinderwerk, zooals bakvischjes op dien leeftijd soms meenen konden, dat zij vreeselijk ongelukkig zouden zijn, om het nooit weer te boven te komen, wanneer, wat men liefde noemde, werd teleurgesteld. Daar kon zij nu om lachen. Al zou Harm opnieuw een ; aanzoek bij haar doen, dan zou zij hem weigeren, omdat nu werd ingezien het ; groote onderscheid tusschen hun beiden.

Maar niettemin was zij jong, en had ook opnieuw haar idealen gekregen. Zou zij wel ooit ? En dat, terwijl er een breuk geslagen was tusschen haar en het wereldleven van weleer, doch daarmede tevens tusschen haar en degenen, die daar in opgingen. Zooals Maaike en Gabe en al de vroegere kennissen, die nooit ontbraken, wanneer, hetzij in eigen plaats, hetzij elders, iets te hooren of te zien was, dat de zinnen streelde.

(Wordt vervolgd.)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen