Schrift en belijdenis

In gehoorzaamheid aan de Schrift en op den bodem van de belijdenisgeschriften der Ned. Hervormde Kerk, zoo lezen wij in het rapport van Gemeenteopbouw als aanwijzing van samenwerking tusschen kerkeraden en evangelisaties. De instemming, welke dit mocht vinden, geeft eenerzijds blijk van een genegenheid, die weldadig kan aandoen bij wat het kerkelijk strijdperk wel eens te zien gaf. Daar is een geest van saamwerking en elkander verstaan geboren, welke de scherpe kanten van het vraagstuk der richtingen heeft weggenomen. Zonder twijfel is daarin een zekere mildheid, die voor de verdere ontwikkeling van het vraagstuk der richtinigen beteekenis kan hebben. Intusschen zal juist dit vraagstuk de meeste zorgen baren en het zal niet gemakkelijk zijn dit uit den weg te ruimen. Bovendien is dat niet een vraagstuk alleen van onzen tijd, al doet het zich op een bepaalde wijze voor. Men kan veeleer zeggen, dat het aan de kerk in haar aardsche openbaring eigen is. Een kerk, die zich in de breede lagen des volks uitbreidt, verkrijgt een volkskerkelijk karakter en staat daaraan bloot. Ook onder de oude kerkorde werden richtingen gevonden, die meer verscheidenheid vertoonden dan de z.g. oude en de nieuwe plooi. Verschillende factoren werken daartoe mede, en een ieder, die zijn aandacht daaraan geeft, kan begrijpen, dat daanaan diepere oorzaken en verscheidenheden van verschillenden aard ten grondslag liggen. Het is daarom moeilijk te verwachten, idat de richtingen saamsmelten in een gemeenschappelijke eensgezindheid des geloofs. Integendeel, daar zijn verschillen, die zoó diep wortelen, dat zij de kiemen van een voortdurend conflict fn zich dragen. De Heilige Schrift maakt scheiding tusschen den geest der wereld en den Geest, die uit God is. De strijd tusschen die twee woont zelfs in het hart van den wiaren Christgeloovige, zoowaar het vleesch begeert tegen den Geest. Doch hoe zal dat nu wezen, indien de Geest, die uit God is, niet gekend wordt. En terwijl wij vermaand worden de geesten te beproeven, of zij uit God zijn, geeft de Schrift een klaar kenmerk: Hieraan kent gij den Geest Gods: alle geest die belijdt, dat Jezus Christus in het vleesch gekomen is, die is uit God, en alle geest, die niet belijdt, dat Jezus Christus in het vleesch gekomen is, die is uit God niet. (1 Joh. 4 : 2 en 3).

Anderzijds is ons het oordeel over het geweten niet toegestaan.

Intusschen wordt ons door deze Schrift een belijdenis voorgehouden, die nu niet een kerkelijk belijdenisgeschrift is, maar een door de Schrift gegeven kenmerk. De gehoorzaamheid aan deze Schrift gebiedt dengene aan te nemen, die belijdt, dat Jezus Christus in het vleesch gekomen is en teekent hem, die niet belijdt, dat Jezus Christus in het vleesch gekomen is, als niet uit God, maiar van den antichrist.

De hier bevolen beproeving draagt het kenmerk barer goddelijke waarheid aan zich zelf, aangezien alleen hij deze belijdenis kan aanhangen, die zijn verstand aan het Woord Gods onderworpen heeft.

De Christus der kerk is de Christus der Schriften, het vleeschgeworden Woord, geworden uit een vrouw en het ware zaad Davids. De Schrift zelf teekent dit als het hart der zaak, dat scheiding maakt tusschen wat uit God is en wat tegen den Christus staat.

Die Christus is daarom ook het hart van de belijdenis der kerk, welke zij in haar belijdenisigeschriften vertolkt en de kracht van de uitdrukking Schrift en belijdenis.

Het is daarom wel mogelijk allerlei richtingsverschillen achter te stellen bij deze kenmerkende belijdenis van Jezus Christus in het vleesch gekomen, doch men kan niet verwachten, dat de achtergestelde verschillen in de theologische discussie niet weer boven komen. De geschiedenis der kerk is daar om ons te ontnuchteren. Wat de kerk der eeuwen aan vrucht heeft gewonnen en in haar belijdenisgeschriften neergelegd, mag daarom niet worden veronachtzaamd.

Hoe menigmaal spreken de pastorale brieven van de leer (Lees Timotheüs en Titus). Telkens weer de vermaning om trouw te blijven aan de leer. Het is dus duidelijk, dat reeds de oudste kerk haar leer had. Dat behoort ook tot den aard der kerk. Zoodra zij groeit en georganiseerd wordt, heeft zij met haar belijdenis van doen en daarover te waken. Men kan niet over zijn geloof spreken zonder theologie. Men kan niet preeken zonder theologie. Dat is nu eenmaal niet anders. Daarom kan de kerk voor haar getuigenis niet instaan, indien dit theologisch onbepaald blijft. Zij moet haar leer handhaven. In de leer zullen de richtingen elkander moeten vinden of niet vinden. Dat zal zeker het geval zijn met betrekking tot de predikanten. Met een overeenstemming, welke geen dogmatische of theologische waarde of beteekenis wil hebben voor de kernstukken des geloofs, kan de kerk geen genoegen nemen, omdat zij door het Woord geroepen wordt over de leer te waken.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen