Verantwoordelijkheid

Wij hebben allen verantwoordelijkheid te dragen.

Dat wil dus zeggen, dat wij allen wat te verantwoorden hebben jegens God en menschen. Dat wil derhalve ook zeggen, dat wij ter verantwoording geroepen kunnen worden door God en menschen.

Wij zijn toch verantwoordelijk voor de gaven, de talenten, die wij van God hebben ontvangen. In de gelijkenis, welke Christus hierover sprak, breekt de dag aan, dat de heer rekenschap vraagt aan zijn dienstknechten en deze moeten verantwoording afleggen van wat ze met hun ontvangen talenten hebben gedaan. Zoo hebben wij verantwoordelijkheid voor alles wat God ons gaf en geeft en voor alles wat Hij aan ons doet. Wij zullen niet het breede terrein, dat zich nu aan ons voordoet, gaan overzien. We wijzen er slechts op, dat God ons deed geboren worden in de gemeente, in de Kerk, die naar Christus' naam is genoemd. Hierin zijn wij onderscheiden van den heiden, die ter wereld kwam te midden van afgoden en rookende altaren, temidden van duisternis en angst. Wij daarentegen groeiden op en groeien op onder de bestraling van het Getuigenis Gods, waarvan de apostel zegt: Wij hebben het profetische Woord, dat zeer vast is en ge doet wel dat ge daarop acht hebt als op een licht, schijnende in een duistere plaats, totdat de dag aanlichte en de morgenster opga in uwe harten. God is tot ons gekomen met de belofte, dat Hij ons tot een God wil zijn in Christus Jezus, door den Heiligen Geest. Het teeken en zegel daarvan heeft Hij ons aan het voorhoofd gegeven.

Het Woord der zaligheid is ons verkondigd. We zijn niet gebleven zonder waarschuwing en vermaning. De weg des levens en de weg des doods is onder ons bekend gemaakt. Evenals aan het volk Israël, heeft God alles aan ons, Zijn wijngaard, gedaan. Daarom zullen wij rekenschap hebben af te leggen van alles wat God aan ons deed. Wij dragen verantwoordelijkheid voor wat wij met dit alles hebben gedaan, 't Moet bij ons immers zijn een aanhangen, betrouwen en liefhebben van ganscher harte van den Drieëenigen God, een verlaten van de wereld, een dooden van de oude natuur, een wandelen in een nieuw godzalig leven. Dat is de nieuwe gehoorzaamheid, waartoe we van God worden vermaand en verplicht. En nergens zult ge in de Schrift lezen, dat de Heere ons nu wel onschuldig houdt, als wij ons van dit alles niets aantrekken en maar doorleven alsof het zoo met ons, ook in de Kerk, wel goed is.

De uitvluchten, die wij steeds believen te gebruiken, mogen wel vroom klinken in de ooren van menschen, maar ze zijn Gode een gruwel. Hij weet dat een vijandig hart er zich achter verbergen wil, om aldus in de zonde te kunnen voortleven, terwijl het zichzelf onschuld aanpraat. We weten en belijden dat wij rot de nieuwe gehoorzaamheid behoeven de wederbarende werking des Heiligen Geestes, We belijden, dat alles alleen uit den Heere is. Maar dat geeft ons niet het recht tot de vlucht uit onze verantwoordelijkheid ! Allerminst. En toch geschiedt dit voortdurend. Wat zijn er niet velen, die zich zelfs van die vlucht niet eens bewust zijn. Omdat het verantwoordelijkheidsgevoel voor God reeds dermate is afgestompt, dat ze meenen dat de Heere van hen zoo goed als niets te eischen heeft, omdat ze toch niets vermogen. Wanneer wij nu de persoonlijke verantwoordelijkheid van ons af zien te schuiven, zoo heeft dit ook noodlottige gevolgen voor de verantwoordelijkheid, welke wij hébben in de Kerk. Van verschillende zijden wordt in onze dagen toch gewezen op deze verantwoordelijkheid. Men spant zich in door woord en geschrift om het kerkvolk deze verantwoordelijkheid weer onder 't oog te brengen. Want ook hier, en hier juist, was en is de vlucht uit de verantwoordelijkheid. Dit was en is te zien bij veel kerkelijke arbeid, die moet worden verricht. Goed. Dat moeten anderen maar doen. Wij zullen wel zeggen of ze het goed doen. Dat is te constateeren bij het verzamelen van geld voor Zending, Evangelisatie, behoeftigen, Kerk. Velen laten dat anderen doen. Wij zullen dan wel zeggen of ze genoeg gegeven hebben, ja of neen. Dat is vast te stellen bij het letten op de weg, die mijn medekerklid bewandelt. De uitspraak „Ben ik mijns broeders hoeder", is nog niet verstomd. Dat is te zien in het kerkelijk leven, de samenkomst der gemeente, enz. Als er iets hapert, dan weten we de schuld heel spoedig buiten eigen huis en hart te vinden. We moeten dit alles eens goed tot ons laten doordringen, 't Is o zoo gemakkelijk, te redeneeren over de kerkelijke toestanden en derzelver verwarring, 't Is een kleine kunst de gebreken aan te wijzen, 't Is begrijpelijk, dat wel eens gevraagd wordt : hoe zal het ooit anders en beter worden. Maar vergeet bij dit alles eigen verantwoordelijkheid niet. Vergeet niet, u af te vragen wat ge dóet voor u persoonlijk, voor uw medemensch en voor het kerkelijk leven met alles wat God u gaf en met wat God aan u deed. God geeft ons geen voorrechten, opdat wij er een voetstuk van zouden maken om er boven op te gaan staan in hoogmoed en zelfverheffing. Dan verderven we ons zelf. Maar er onder buigend, hebben we onze verantwoordelijkheid voor God neer te leggen en te smeken om dien Geest, die ons wil toeëigenen wat we in Christus hebben, die waarlijk leert heengaan om in Gods Koninkrijk te arbeiden, die ons doet voortbrengen vruchten der bekeering waardig. Vergeet uw verantwoordelijkheid niet!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen