NIENKE

 (Met toestemming Uitgever J. H. Kok te Kampen) 96)

Wat had Pier Boukes, zonder iets kwaads te bedoelen, rake dingen gezegd en hoe zou over die zelfde onderwerpen geoordeeld worden door het gros van het volk, dat daar natuurlijk op zijn tijd óok wel over sprak, maar dan zonder die teederheid en liefde, welke er in zijn woorden lagen! En dan dat geval met de weduwe Paulussen. Wat die vrouw daar ginds in Amsterdam gevonden had, was voor hem nog een geheim, maar als een molensteen viel het op hem, dat ook zij een van diegenen was, waarover hij in die bewuste preek gesproken had, doch zonder zélf de handen te hebben uitgestoken, om die ziel te helpen. Tenminste dit niet gedaan te hebben, gelijk die Samaritaan, door hem zoo met schelle kleuren geschilderd, dat men hem haast vóór zich zag, behalve in eigen beeld. En daartegenover, dat zoo'n eenvoudig meisje als Nienke Huitema, die maar over weinige gaven beschikte, in haar eenvoud, zonder eenige pretentie deed wat een ander niet eens in de gedachten kwam!

„Een treffelijk werk", noemde de apostel den arbeid van een Opziener der gemeente, maar hoe moeilijk was het tevens en inplaats dat hij, door het gesprek met Pier Boukes, zich iets van dien last voelde afgewenteld, was het hem alsof deze nu nog oneindig veel zwaarder woog.

Over de roeping hadden zij het gehad. Meende hij dan niet geroepen te zijn en was zijn herderlijk werk dan ook niet meermalen rijk met geestelijken zegen bekroond ? Bloeide de gemeente niet ? Hadden de zitplaatsen bij de laatste verhuring weer niet een paar honderd gulden meer opgebracht dan de vorige maal ? En dan de collecten! Nog nooit zooveel voor de armen gekregen, zoodat de diakenen ruim in het geld zaten, en wat het geven voor de Zending, uit- en inwendige, betrof, d'r waren niet veel gemeenten, waar zooveel bijeen kwam. Had hij niet meermalen gezegd, dat de collecten in een gemeente de graadmeter van het geestelijk leven waren en mocht hij eiken rustdag niet ervaren dat de boodschap, welke hij in naam van zijn Zender meende te moeten brengen, vooral in Zevenhuizen een klankbodem vond. Sprak Pier Boukes ook niet van lichtpunten ? En toch, niettegenstaande dat .......

„'n Avond, dominé!" klonk het opeens naast hem.

Verschrikt keek Ds Buitenveld op. Het diepe denken had hem niemand hooren naderen.

't Was Thijs Sangers, die hem passeerde, met den kiel, dien hij gewoon was op de veemarkt te dragen, over den arm, een grooten stok, met lederen riem, in de hand, en een kleur en blik, welke verrieden dat hij weer te veel gedronken had.

„Goeden avond, Sangers', klonk 't vriendelijk, maar kort.

„Eéé, m ..... mooi weertje, hé ? I.i.i.k zeg maar, d.d.dat die do... .dominees een f., fijn leventje hebben. O.o.o.overdag w.... wat in de sch....... schaduw en 's avonds een w... .wandeling voor de gezondheid! M.m.maar de pro.prof.feet zegt: ........"

Een rilling voer Ds Buitenveld, bij het hooren dezer woorden, door de leden. Een dronken man, althans iemand, die onder den invloed van den alcohol en daarbij zeer rechtzinnig was, zoodat het niet gemakkelijk ging om hem te voldoen, gebruikte ook nog de H. Schrift en zocht in zijn getroubleerd brein om een bijbeltekst.

„Maar spoedig naar huis gaan, Sangers, en wat rust nemen. Dat lijkt me voor u 't beste". Met deze woorden vervolgde Ds Buitenveld zijn weg.

Wat er meer volgde, kon hij niet verstaan. Langen tijd bleef de veekoopman hem nastaren, nu en dan dreigend den koopmansstok opheffend en daarbij woorden uitbrullend, waar weinig lieflijkheid en veel verbittering uit sprak. En wederom werd de breuk grooter, welke er gaapte tusschen Thijs Sangers en den dominé, die lang niet rechtzinnig genoeg was.

Maar bij den prediker klonk het opnieuw : ,, Een zeker mensch !"

En wat ter wereld kon hij doen, om dezen te redden ?

't Was al schemerig, toen hij, na een lange wandeling, vermoeid in de pastorie terugkeerde.

Hoofdstuk XVI.

In het Armvoogdijkamertje.

„Mejuffrouw de weduwe Paulussen !'

Met dezen uitroep wierp de oude postbode de bovendeur van het Armvoogdijkamertje, waarin de aangesprokene woonde open en riep hij haar, meteen een brief omhoog houdend, 't Duurde nog al lang eer het oudje kwam. Juist was zij bezig een gedoofde turfkool uit den ouden doofpot, met koperen deksel, weer gloeiend te maken, teneinde een warme stoof te kunnen krijgen en dan in het schemeruurtje, voordat Melle thuis kwam, zich eens heerlijk rustig daaraan te goed te doen. Bovendien had die Amsterdamsche reis haar heel wat rheumatiek bezorgd, zeker ten gevolge van dien kouden tocht over zee, zoodat 't loopen niet meer zoo vlug ging als voorheen. „Ouderdom komt met gebreken", zei broer Jacob dan, als zij klaagde over stijfheid in de beenen, waardoor zij lang niet meer kon doen, wat zij vroeger verrichtte, doch daar wilde zij niets van weten. Nog maar pas in de zestig en nu al oud? Waar moest dat dan heen, als zij eens negentig werd, zooals de buurvrouw links, of tegen de tachtig, gelijk buurvrouw rechts.

{Wordt vervolgd.)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen